37. rocznica beatyfikacji bł. Marii Franciszki Siedliskiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu

Dziś przypada 37. rocznica beatyfikacji bł. Marii Franciszki Siedliskiej, założycielki Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Dzień po beatyfikacji, 24 kwietnia 1989 roku, św. Jan Paweł II mówił o niej do polskich pielgrzymów jako o „apostołce rodziny” i „apostołce godności ogniska domowego”, podkreślając, że w odrodzeniu rodziny widziała drogę odnowy życia chrześcijańskiego i społecznego.

Słowa te brzmią dziś szczególnie mocno. Współczesna rodzina przeżywa kryzys więzi, trwałości i wzajemnej obecności. Coraz częściej doświadcza samotności, lęku o przyszłość, trudności w budowaniu trwałego domu i osłabienia relacji, które przez pokolenia stanowiły jej fundament. W takim kontekście świadectwo bł. Franciszki Siedliskiej zyskuje nową wyrazistość.

Franciszka Siedliska urodziła się 12 listopada 1842 roku w Roszkowej Woli na Mazowszu. Pochodziła z rodziny ziemiańskiej, a z powodu słabego zdrowia często przebywała za granicą, odbywając kuracje w różnych krajach Europy. To doświadczenie poszerzyło jej spojrzenie na Kościół i uwrażliwiło ją na los ludzi żyjących z dala od ojczyzny, własnego języka i rodzinnego domu. Jej powołanie dojrzewało stopniowo, pośród rodzinnych napięć i wewnętrznych zmagań, aż przybrało formę całkowitego oddania się Bogu. Przełom przyszedł w Rzymie. Tam dojrzewało dzieło, które w 1875 roku przybrało konkretny kształt w postaci Zgromadzenia Sióstr Najświętszej Rodziny z Nazaretu. Dla bł. Franciszki Nazaret stał się programem życia: szkołą prostoty, wierności, modlitwy i codziennej troski o drugiego człowieka. Z tej intuicji wyrósł charyzmat, który od początku łączył życie duchowe ze służbą rodzinie.

Jej dzieło szybko nabrało bardzo konkretnego wymiaru. Matka Siedliska dostrzegała potrzebę troski o dzieci pozbawione religijnej opieki w rodzinie, o ubogich, opuszczonych, chorych i osoby starsze, a także o polską emigrację. Wiedziała, że człowiek wykorzeniony, pozbawiony oparcia i bliskich relacji, staje się szczególnie bezbronny. Dlatego centrum jej posługi stanowiły obecność, wierność i codzienna służba. W tym właśnie zawiera się aktualność jej przesłania. Kryzys współczesnej rodziny dotyka samego serca życia wspólnego: osłabia więzi, podważa poczucie odpowiedzialności, rozbija doświadczenie bliskości. Franciszka Siedliska przypomina, że rodzina jest pierwszym miejscem, w którym człowiek uczy się miłości, odpowiedzialności i wiary. Odbudowa życia rodzinnego zaczyna się od troski o relacje, od cierpliwej obecności i od tworzenia przestrzeni, w której człowiek może wzrastać razem z innymi.

Wyrazem tej żywej pamięci będzie tegoroczna pielgrzymka dziękczynna z Roszkowej Woli do Żdżar, która odbędzie się w sobotę, 25 kwietnia. Siostry nazaretanki zapraszają do wspólnego pielgrzymowania śladami swojej Założycielki — z miejsca jej urodzenia do miejsca, gdzie dojrzewało jej powołanie. Tegoroczne spotkanie będzie dziękczynieniem za beatyfikację Błogosławionej, za kończący się jubileusz 100 lat Prowincji Warszawskiej oraz za wszystkie lata łaski związane z tym dziełem. Właśnie dlatego siostry nazywają Żdżary sercem Nazaretu.  To tutaj dojrzewało to, co później stało się w sercu Założycielki duchowym programem życia i służby.

Rozbudowa tego wyjątkowego miejsca, którą siostry rozpoczęły w tym roku, będzie służyć przyszłości i przyjmowaniu kolejnych pielgrzymów. Ten wysiłek wpisuje się w żywą ciągłość charyzmatu, który nadal gromadzi ludzi wokół modlitwy, wspólnoty i troski o rodzinę.