50-lecie konsekracji kościoła Boskiego Zbawiciela na krakowskim Zakrzówku

– Dziękujemy w sumie za sto lat tej przestrzeni, w której nasz Pan zechciał i nadal pragnie przemawiać, pocieszać, umacniać, dodawać odwagi w pielgrzymowaniu ludu Bożego do królestwa i domu Bożego, będącego naszą ostateczną przystanią na całą wieczność – mówił kard. Stanisław Dziwisz w czasie Mszy św. sprawowanej z okazji 50. rocznicy konsekracji kościoła Boskiego Zbawiciela na krakowskim Zakrzówku.

W czasie homilii kard. Stanisław Dziwisz przypomniał początki obecności i służby Kościoła na krakowskim Zakrzówku – najpierw „społeczną wrażliwość niezwykłego kapłana diecezji krakowskiej, ks. Franciszka Gołby”, który na początku XX wieku zakupił ziemię i postawił dom – bursę dla ubogiej młodzieży, by mogła zdobywać edukację w Krakowie. Następnym ważnym krokiem było przekazanie tego dzieła i całej nieruchomości Towarzystwu Boskiego Zbawiciela, czyli księżom salwatorianom. Oni w 1922 r. podjęli i odnowili dzieło, a już cztery lata później postawili tymczasową drewnianą kaplicę, by służyć wiernym duszpasterską pomocą. Ta prowizoryczność budowli trwała kilkadziesiąt lat i dopiero w latach totalitarnego systemu udało się uzyskać pozwolenie na remont generalny kaplicy. Pod tym oficjalnym szyldem postawiono nowy kościół, konsekrowany 26 września 1976 r. przez arcybiskupa metropolitę krakowskiego kard. Karola Wojtyłę.

Kard. Stanisław Dziwisz wspominał, że był świadkiem tamtej uroczystości, służąc u boku pasterza archidiecezji krakowskiej. – Można sobie wyobrazić, co on sam wtedy przeżywał, skoro wcześniej, w mrocznym czasie II wojny światowej, po przerwanych studiach na Uniwersytecie Jagiellońskim, właśnie tutaj, na Zakrzówku, podjął ciężką pracę w kamieniołomie. Przedziwne są drogi Opatrzności Bożej. Dwa lata po konsekracji tego kościoła został wybrany Biskupem Rzymu i pasterzem Kościoła powszechnego – mówił metropolita krakowski senior.

Dziękował Panu Bogu „za wielkie dobro związane z tą konsekrowaną pół wieku temu świątynią, a także z jej wcześniejszą, skromną „poprzedniczką”. – Dziękujemy w sumie za sto lat tej przestrzeni, w której nasz Pan zechciał i nadal pragnie przemawiać, pocieszać, umacniać, dodawać odwagi w pielgrzymowaniu Ludu Bożego do Królestwa i Domu Bożego, będącego naszą ostateczną przystanią na całą wieczność – mówił kardynał.

Kard. Stanisław Dziwisz zwrócił uwagę na osobiste powołanie do świętości każdego wiernego, a także o odpowiedzialności za świętość Kościoła. W tym kontekście zauważył, że Głową Kościoła jest Jezus Chrystus, który jest jedynym Boskim Zbawicielem, jak głosi tytuł kościoła na Zakrzówku. – On – Jezus Chrystus – stanął na drodze każdej i każdego z nas. On nas wyprowadza z krainy zła i śmierci. On nas wprowadza na drogi życia, dobra i miłości, prowadzące nas do życia na wieki w Bożym Królestwie miłości. On powołuje każdą i każdego z nas, byśmy obdarzeni i umocnieni osobistymi charyzmatami włączali się w wielką misję głoszenia Ewangelii współczesnemu światu – mówił. Przywołał także fragment Ewangelii o Zacheuszu. – Przychodzimy do Jezusa, powierzamy Mu nasze słabości i grzechy, nasze troski i niepokoje, nasze najgłębsze oczekiwania i nadzieje. Tylko On jeden ma moc zaspokoić najgłębsze pragnienia ludzkiego serca – podkreślał metropolita krakowski senior.

Jeszcze raz przywołał postać młodego Karola Wojtyły, który wpisał się w historię Zakrzówka, a później tę historię ubogacił swoją posługą pasterską. – Dobrze, że zachowujemy o tym pamięć, bo ona inspiruje nas, tak jak inspiruje nas obecność i przykład świętych Kościoła. Oni stanowią żywą Ewangelię, przemawiając do ludzkich sumień i serc, otwierając ich na przyjęcie Dobrej Nowiny o Bogu – mówił kard. Stanisław Dziwisz, zaznaczając, że „zadaniem i przywilejem” współczesnych wiernych jest umacnianie pamięci o Janie Pawle II i przekazywanie jej nowemu pokoleniu Polek i Polaków. Zakończył powierzeniem Panu Bogu wszystkich spraw, zwłaszcza osób związanych z kościołem Boskiego Zbawiciela na Zakrzówku przez wstawiennictwo Matki Bożej i św. Jana Pawła II.