Musimy zgadzać się co do kierunku

„Nie musimy się zgadzać we wszystkim, ale zgódźmy się w relacjach polsko-rosyjskich co do kierunku, który jest jednoznaczny. Świat jest pełen wyzwań, które musimy wspólnie podjąć, a robią to bardzo dobrze chrześcijanie ze swoją empatią do znaków czasu” – powiedział Jerzy Bahr.

Ambasador Polski w Rosji w latach 2006-2010 był dziś na Zamku Królewskim w Warszawie świadkiem podpisania Wspólnego Przesłania do Narodów Polski i Rosji, które podpisali patriarcha Moskwy i całej Rusi Cyryl oraz przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Józef Michalik. Jerzy Bahr jest jednym z głównych inicjatorów powstania takiego dokumentu i orędownikiem pojednania między Rosjanami i Polakami.

Publikujemy słowa komentarza Jerzego Bahra:

Sukces ma wielu ojców, ale w dzisiejszych czasach trzeba powiedzieć także, że i wiele córek. Przesłanie skierowane jest do nas wszystkich. Jedna z refleksji, która towarzyszyła mi w czasie dzisiejszej uroczystości wiązała się z osobą, która siedziała obok mnie i jest autorem pracy naukowej na temat udziału carycy Katarzyny II w rozbiorach Polski. Cofnąłem się myślami do tamtych historycznych czasów i skonfrontowałem je z dzisiejszą uroczystością. Szczęśliwie znajdujemy się w zupełnie innym miejscu historycznym. Z punktu widzenia współczesności najważniejsze jest to, aby zachować w pamięci całą naszą przeszłość, i o to się nie boję, wbrew różnym głosom w Polsce, że nie umiemy już pamiętać o swojej przeszłości. Dzisiaj pamiętamy nawet bardziej precyzyjnie, gdyż mamy dostęp do źródeł, których wcześniej nie mieliśmy. Z drugiej strony musimy być bardziej otwarci na to, co jest przed nami, gdyż obiektywnie jest to ważniejsze. Nie musimy zgadzać we wszystkim, ale zgódźmy się w relacjach polsko-rosyjskich co do kierunku, który jest jednoznaczny. Świat jest pełen wyzwań, które musimy wspólnie podjąć, a robią to bardzo dobrze chrześcijanie ze swoją empatią do znaków czasu. Są oni bardzo świadomi tych wyzwań i właściwie dbają o pamięć przeszłości.

Nasze deklaracje muszą się przekładać na konkretne kroki. Jako dobrzy gospodarze w naszych relacjach, Rosyjski Kościół Prawosławny i Kościół katolicki, powinni się zastanowić, kto powinien być aktorem kolejnych wydarzeń i spotkań. Jest to kwestia praktyczna, jakie grupy społeczne zaktywizować w zbliżeniu polsko-rosyjskim, kto powinien przede wszystkim dbać o prawidłowy przebieg procesu pojednania. Na tym polu mamy bardzo wiele do zrobienia. Musimy sobie uzmysłowić choćby to, że wzajemna wiedza o sobie młodzieży polskiej i rosyjskiej jest żadna i trzeba coś z tym zrobić. Dlatego musimy podążać za tym światłem w tunelu, jakim jest Przesłanie, którego podpisania byliśmy dzisiaj świadkami.