Radom: 80. rocznica I Kongresu Eucharystycznego Diecezji Sandomierskiej

Mija 80. rocznica I Kongresu Eucharystycznego Diecezji Sandomierskiej, który odbył się 27-29 czerwca 1932 roku w Radomiu. Uczestniczyło w nim 200 tys. osób. Dla porównania ówczesny Radom liczył 80 tys. mieszkańców. Uczestnikami kongresu byli wyniesieni na ołtarze: św. Urszula Ledóchowska, błogosławieni: abp Antoni Julian Nowowiejski, bp Leon Wetmański oraz księża: Franciszek Rosłaniec, Antoni Rewera, Kazimierz Sykulski, Bolesław Strzelecki, Stefan Grelewski i Kazimierz Grelewski.

Ks. Edward Poniewierski, proboszcz radomskiej katedry oraz autor publikacji poświęconej historii kongresu zwrócił uwagę, że początek lat trzydziestych XX wieku przyniósł poważny kryzys gospodarczy w Polsce i Europie. Nie oszczędził on również liczącego wówczas 80 tys. mieszkańców Radomia. Tysiące ludzi pozostawało bez pracy. Kościelne organizacje charytatywne próbowały zaradzić powstałej sytuacji.

– W takim kontekście społecznym, dla umocnienia w ludziach nadziei i ożywienia życia religijnego, zrodził się zamysł Kongresu Eucharystycznego Diecezji Sandomierskiej – powiedział ks. Poniewierski.
Przypominał też wielki entuzjazm i oddanie wiernych Chrystusowi w czasie kongresu. – Obecnie, kiedy obchodzimy 80-lecie tamtych uroczystości, wspominamy również rzesze wiernych, które przybyły do Radomia z całej ówczesnej diecezji sandomierskiej, a było ich prawie 200 tys., aby umocnić wiarę ludu, w obecność Chrystusa w życiu każdego człowieka, umocnić go w mężnym wyznawaniu wiary i obecności w Najświętszym Sakramencie. Zaś hala kongresowa przy ul. Waryńskiego w tempie dziś wręcz niezwykłym, powstała w ciągu czterdziestu kilku dni. Takiej wiary i takiego zapału potrzeba i nam dziś żyjącym – powiedział ks. Poniewierski.

Warto wspomnieć – co było nowością techniczną w tamtych czasach – że przebieg posiedzenia plenarnego przekazywano na zewnątrz hali kongresowej do zgromadzonych za pomocą megafonu „Philips-Radio”.

Ks. Poniewierski zwrócił uwagę, że kongres był impulsem dla duszpasterstwa kapłanów i istniejących organizacji religijnych. – Miały one możliwość zaprezentowania swojego znacznego dorobku wychowawczego i kulturalnego, otwierając się na podjęcie dalszego twórczego trudu. Kongres rozbudzał chęć do organizowania się dla wszechstronnego rozwoju i przepajania duchem wiary wszystkich dziedzin życia – powiedział ks. Poniewierski. – Wspomnienia sprzed 80 lat, nie mają wymiaru historycznego, ale są wezwaniem do szukania osobistych więzi z Bogiem, odnalezienia swojego miejsca we wspólnocie Kościoła – dodał ks. Edward Poniewierski.