Nie porzuciła swej wiary

Historię świadectwa wiary 23-letniej Aliny Milan, Rosjanki zmarłej w klinice w Tel Awiwie, opisuje poniedziałkowy „Nasz Dziennik”.

U studentki piątego roku wydziału prawa moskiewskiego uniwersytetu, kilka miesięcy temu lekarze zdiagnozowali ciężką chorobę wątroby. Jedynym ratunkiem, był przeszczep tego organu. W Rosji jednak nie wykonuje się transplantacji wątroby. Pod koniec zeszłego roku Alina wraz z matką udały się więc do Tel Awiwu, gdzie tego typu operacje są wykonywane. Nie udało się zebrać kwoty potrzebnej na zabieg, a refundacja nie była możliwa, gdyż dziewczyna nie była obywatelką Izraela. Jej babcia pochodziła z Izraela, a ojciec był Żydem, więc dano jej możliwość uzyskania obywatelstwa, ale pod warunkiem przejścia na judaizm bądź zrzeczenia się chrześcijaństwa. Zgodnie z prawem obywatelem Izraela może być albo żyd, albo ateista – dowiadujemy się z „Naszego Dziennika”.

Alina Milan stanęła więc przed dylematem: określić się jako ateistka lub żydówka i skorzystać z szansy na operację albo pozostać wierną Chrystusowi i zaakceptować śmiertelne konsekwencje takiego wyboru.

Alina już dzisiaj nazywana jest męczennicą za wiarę. W zeszłym roku napisała na forum internetowym: „jedyny wybór – jakiego dokonałam już dawno i który nie jest związany z obywatelstwem – to wybór wiary w Boga i bezgranicznej wdzięczności za to, co jest mi sądzone”.

Zachowała się relacja kierownika duchowego Aliny Milan, o. Aleksandra Naruszewa, który był świadkiem podjęcia przez nią decyzji.

Oto jego opis (za: Fronda – Taras Suchrebryk):

Żeby otrzymać szybką pomoc lekarską i szansę na dalsze życie, musiała napisać tylko jedno słowo: „ateistka” lub „judaistka”… Z tym pytaniem zwróciła się do mnie przez telefon. Co robić? Lekarze mówili, że czasu ma bardzo mało: dwa, trzy tygodnie…

Wybór był prosty – albo skłamać, wyrzec się swojej wiary i otrzymać nadzieję na przeżycie, albo całkowicie zaufać Bogu. Z mieszanymi uczuciami jechałem do niej do szpitala. Obok mnie siedziała jej matka ze zmęczoną i przygnębioną twarzą. W sali reanimacyjnej czekał na mnie człowiek, oczekujący na odpowiedź – prawdopodobnie odpowiedź na najważniejsze pytanie w jej życiu.

Nie jestem po to, by decydować o czyimkolwiek losie i nie wiedziałem, co powiedzieć… choć prawdę mówiąc wiedziałem, ale…

Jeszcze przed wejściem do chorej matka dziewczyny powiedziała mi, że wspólnie z córką podjęły już decyzję… Przerwałem jej i zmieniłem szybko temat, gdyż bałem się usłyszeć to, co byłoby najstraszniejsze dla mnie, jako kapłana i chrześcijanina.

Gdy wszedłem do sali, zobaczyłem wychudzoną, żółtą, ledwie podobną do 22-letniej dziewczyny, istotę. Patrzyła na mnie jednak jasnym wzrokiem, a w jej oczach widziałem jakąś zadziwiającą pewność i twardość.

„My już postanowiłyśmy wszystko z mamą – powiedziała bez zbędnych wstępów Alina. – Nie zdejmę krzyża i nie wyrzeknę się wiary.

Nie ma takiej ceny. Zebranie potrzebnej sumy na sfinansowanie kosztownej operacji okazało się niemożliwe.

Przed śmiercią Alina napisała w internecie list do przyjaciół:

„Nie wykazałam żadnego bohaterstwa. Nie dokonałam teraz żadnego wyboru, bo swojego wyboru dokonałam już dawno – jestem prawosławną chrześcijanką. Mam przed sobą dokument z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych Izraela. Jest tu taki passus: 'przyjmuję obywatelstwo/prawo/religię danego kraju’, wystarczy tylko podpisać. Powiedzcie sami, czy mam wybór? Najważniejsze nie to, co na papierze, ale to, co w duszy… a tam zaufanie Bogu silniejsze jest od wszelkich papierów, praw, krajów, strasznych diagnoz i czasów! I nawet w najcięższych chwilach nie opuszcza mnie poczucie, że Bóg trzyma mnie za rękę… Jedyny wybór, którego dokonałam już dawno i nie jest on związany z żadnym obywatelstwem, to wiara w Boga. I bez względu na wszystko, będę mu dziękować za to, co mnie spotka”.

Na końcu Alina podziękowała wszystkim, którzy pamiętali o niej i troszczyli się o nią. Podkreśliła, że nie jest żadną bohaterką.

– Prawdziwe bohaterstwo to zostawić na boku wszystkie swoje sprawy i zająć się bliźnim – powiedziała w ostatnich słowach do przyjaciół.