Audiencja generalna Leona XIV | 21 stycznia 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry i witajcie!

Kontynuujemy cykl katechez na temat Konstytucji dogmatycznej Dei Verbum Soboru Watykańskiego II, o Objawieniu Bożym. Zobaczyliśmy, że Bóg objawia się w dialogu przymierza, w którym zwraca się do nas jak do przyjaciół. Jest to zatem poznanie relacyjne, które nie tylko przekazuje idee, ale współdzieli historię i wzywa do komunii we wzajemności. Wypełnienie tego objawienia dokonuje się w historycznym i osobistym spotkaniu, w którym sam Bóg daje nam siebie, stając się obecnym, a my odkrywamy, że jesteśmy poznani w naszej najgłębszej prawdzie. To właśnie wydarzyło się w Jezusie Chrystusie. Dokument stwierdza: „Najgłębsza prawda zarówno o Bogu, jak i o zbawieniu ludzi jaśnieje dla nas w Chrystusie, który jest zarazem Pośrednikiem i Pełnią całego Objawienia” (DV, 2).

Jezus objawia nam Ojca, włączając nas w swoją relację z Nim. W Synu posłanym przez Boga Ojca „ludzie […] mają dostęp do Ojca w Duchu Świętym i stają się współuczestnikami Bożej natury” (tamże). Osiągamy zatem pełne poznanie Boga, wchodząc w relację Syna z Jego Ojcem, na mocy działania Ducha. Świadczy o tym na przykład Łukasz Ewangelista, gdy opowiada nam o modlitwie radości Pana: „W tej to chwili rozradował się Jezus w Duchu Świętym i rzekł: «Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi, a objawiłeś je prostaczkom. Tak, Ojcze, gdyż takie było Twoje upodobanie. Ojciec mój przekazał Mi wszystko. Nikt też nie wie, kim jest Syn, tylko Ojciec; ani kim jest Ojciec, tylko Syn i ten, komu Syn zechce objawić»” (Łk 10, 21-22).

Dzięki Jezusowi poznajemy Boga tak, jak sami jesteśmy przez Niego poznani (por. Ga 4, 9; 1 Kor 13, 12). W Chrystusie Bóg objawił nam bowiem samego siebie, a jednocześnie ukazał nam naszą prawdziwą tożsamość dzieci stworzonych na obraz Słowa. To „Słowo odwieczne […] oświeca wszystkich ludzi” (DV, 4), odkrywając ich prawdę w spojrzeniu Ojca: „Ojciec twój, który widzi w ukryciu, odda tobie” (Mt 6, 4.6.8), mówi Jezus; i dodaje, że „Ojciec zna nasze potrzeby” (por. Mt 6, 32). Jezus Chrystus jest miejscem, w którym rozpoznajemy prawdę Boga Ojca, odkrywając, że jesteśmy przez Niego poznani jako synowie w Synu, powołani do tego samego przeznaczenia do życia w pełni. Św. Paweł pisze: „Gdy jednak nadeszła pełnia czasu, zesłał Bóg Syna swego, […] byśmy mogli otrzymać przybrane synostwo. Na dowód tego, że jesteście synami, Bóg zesłał do serc naszych Ducha Syna swego, który woła: «Abba, Ojcze!»” (Ga 4, 4-6).

Wreszcie, Jezus Chrystus jest Objawicielem Ojca poprzez swoje człowieczeństwo. Właśnie dlatego, że jest Słowem Wcielonym, które mieszka wśród ludzi, Jezus objawia nam Boga poprzez swoje prawdziwe i integralne człowieczeństwo: „Dlatego – mówi Sobór – kto widzi Jego, widzi i Ojca (por. J 14, 9). On to samą swoją obecnością i ujawieniem się, słowami i czynami, znakami i cudami, a zwłaszcza przez swoją śmierć i chwalebne zmartwychwstanie, a wreszcie przez zesłanie Ducha prawdy wypełniając Objawienie, kończy je” (DV, 4). Aby poznać Boga w Chrystusie, musimy przyjąć Jego integralne człowieczeństwo: prawda Boża nie objawia się w pełni tam, gdzie usuwa się coś z tego, co ludzkie, tak jak integralność człowieczeństwa Jezusa nie umniejsza pełni Bożego daru. To integralne człowieczeństwo Jezusa mówi nam o prawdzie Ojca (por. J 1, 18).

Nie tylko śmierć i zmartwychwstanie Jezusa nas zbawiają i gromadzą, ale czyni to sama Jego osoba: Pan, który staje się człowiekiem, rodzi się, leczy, naucza, cierpi, umiera, zmartwychwstaje i pozostaje wśród nas. Dlatego, aby uczcić wspaniałość Wcielenia, nie wystarczy postrzegać Jezusa jako drogę przekazywania prawd intelektualnych. Jeśli Jezus ma prawdziwe ciało, to przekazywanie prawdy Bożej realizuje się w tym ciele, poprzez właściwy mu sposób postrzegania i odczuwania rzeczywistości, poprzez jego sposób życia w świecie i przemierzania go. Sam Jezus zaprasza nas, abyśmy podzielali Jego spojrzenie na rzeczywistość: „Przypatrzcie się ptakom podniebnym – mówi – nie sieją ani żną i nie zbierają do spichlerzy, a Ojciec wasz niebieski je żywi. Czyż wy nie jesteście ważniejsi niż one?” (Mt 6, 26).

Bracia i siostry, podążając do końca drogą Jezusa, dochodzimy do pewności, że nic nie może nas oddzielić od miłości Boga: „Jeżeli Bóg z nami – pisze ponownie św. Paweł – któż przeciwko nam? On, który nawet własnego Syna nie oszczędził […] jakże miałby także wraz z Nim wszystkiego nam nie darować?” (Rz 8, 31-32). Dzięki Jezusowi chrześcijanin poznaje Boga Ojca i z ufnością zdaje się na Niego.