Modlitwa o beatyfikację m. Marii Łempickiej w klasztorze klarysek od Wieczystej Adoracji w Kętach

W 108. rocznicę śmierci służebnicy Bożej matki Marii Łempickiej, 24 stycznia br., w sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu w Kętach, zgromadzili się wierni na wspólnej modlitwie, prosząc o jej wstawiennictwo. Uczestniczyli w niej także pielgrzymi z innych części diecezji.

Eucharystii, sprawowanej z udziałem kapelana klarysek kęckich ks. Józefa Lacha SCJ, przewodniczył ks. Piotr Leśniak, proboszcz parafii św. Pawła Apostoła w Bielsku-Białej, pochodzący z Kęt. Po Mszy św. modlono się przy sarkofagu matki Marii od Najświętszego Serca Jezusa, polecając Bogu liczne intencje przynoszone co miesiąc przez pielgrzymów.

W kazaniu celebrans nawiązał do słów Ewangelii św. Jana: „Słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami”, ukazując tajemnicę Bożego „zamieszkiwania” pośród ludzi. Prześledził kolejne „mieszkania Jezusa” – od łona Maryi, przez Betlejem, Egipt, Nazaret i Kafarnaum – wskazując na logikę Bożego minimalizmu, w której Bóg wybiera to, co małe i niepozorne, aby czynić wielkie rzeczy.

Kaznodzieja podkreślił, że Kafarnaum – niewielka rybacka osada – stało się miejscem licznych cudów, podobnie jak kęcki kościół i klasztor ufundowane przez Matkę Marię Łempicką, gdzie od lat trwają strumienie łask dzięki darowi wieczystej adoracji Najświętszego Sakramentu. Zwrócił uwagę, że Bóg pragnie nie tylko świątyń z kamienia, ale przede wszystkim serc ludzkich, w których chce zamieszkać i działać.

Podczas modlitwy przy sarkofagu służebnicy Bożej matki Marii Łempickiej wierni zanosili liczne, często bardzo osobiste prośby i dziękczynienia. Polecano Bogu m.in. osoby ciężko chore, prosząc o uzdrowienie oraz siłę w cierpieniu, w tym w intencjach osób zmagających się z chorobą nowotworową oraz długotrwałymi schorzeniami bez jednoznacznej diagnozy.

Nie zabrakło także intencji związanych z codziennymi sprawami życia: o pomyślne rozwiązanie trudnych spraw sądowych i rodzinnych, o zdanie egzaminów i ukończenie studiów, o znalezienie pracy oraz o bezpieczny powrót bliskich z wyjazdów. Składano również dziękczynienia za otrzymane łaski, prosząc o dalszą opiekę i Boże błogosławieństwo dla rodzin, a także modlono się za zmarłych, polecając ich Bożemu miłosierdziu.

Walentyna Julianna Józefa Łempicka urodziła się 7 lutego 1833 roku w majątku Godziszewy k. Rypina, w diecezji płockiej. W 1859 roku wstąpiła do zgromadzenia sióstr felicjanek w Warszawie. Po kasacie zakonu, gdy grupa kontemplacyjna sióstr, zwanych kapucynkami, została przeniesiona do klasztoru bernardynek w Łowiczu, s. Łempicka osobiście zabiegała u cara Aleksandra II o przyznanie kapucynkom osobnego klasztoru w Przasnyszu. Tam została przyjęta do klauzury i rozpoczęła nowicjat.

Następnie przeniosła się do Rzymu, gdzie za pozwoleniem papieża Piusa IX odbyła nowicjat u sióstr Maryi Wynagrodzicielki. W 1873 roku, jako s. Maria od Najświętszego Serca Jezusa, złożyła śluby proste według reguły św. Klary.

W 1874 roku powróciła do kraju. W 1880 roku, za zgodą kard. Albina Dunajewskiego, rozpoczęła fundację zgromadzenia kapucynek św. Feliksa z Cantalice w Kętach. Po 20 latach bezskutecznych starań o pełne zatwierdzenie zgromadzenia przez władze państwowe i kościelne, w 1909 roku przyjęła decyzję o inkorporacji do zakonu franciszkanek Najświętszego Sakramentu ze Lwowa. Zgodę na inkorporację wydali m.in. krakowski kardynał Jan Puzyna oraz lwowski arcybiskup Józef Bilczewski.

Osiem lat przed śmiercią zakonnica uległa ciężkiemu wypadkowi, po którym ponownie przyjęła status prostej nowicjuszki w klasztorze. Zmarła 24 stycznia 1918 roku w Kętach.

Owocem diecezjalnego etapu procesu beatyfikacyjnego służebnicy Bożej, rozpoczętego 7 lutego 2006 roku i zakończonego 28 stycznia 2009 roku, jest ponad 4 tys. stron świadectw opisujących jej życie i działalność. Zebrana dokumentacja została przekazana do Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych w Rzymie.