Święty Krzyż: modlitwa w intencji trzeźwości w Polsce

W homilii bp Andrzej Kaleta zachęcał do trzeźwości, będącej wyrazem odpowiedzialności z siebie, rodzinę, Polskę. – W znoju i pielgrzymim trudzie, pokonując wszelką niewygodę, dźwigając pątniczy krzyż dotarliście do sanktuarium Krzyża Świętego. Już po raz kolejny przychodzicie tutaj, polecać Miłosierdziu Bożemu sprawę trzeźwości naszego społeczeństwa – mówił bp Kaleta przypominając zarazem znaczenie sanktuarium w dziejach narodu i nawiązując do Tygodnia Modlitw o Trzeźwość Narodu, przeżywanego pod hasłem „Polska silna wiarą i trzeźwością”.

Biskup odwołał się także do orędzia papieża Leona XIV na Wielki Post  i miejsca w nim Słowa Bożego.

– Asceza wielkopostna i wsłuchiwanie się w Boże Słowo prowadzi do umiejętności powstrzymywania się od słów uderzających i raniących naszych bliźnich. Uczy jak rozbrajać nasz język, rezygnując z ostrych słów, pochopnych osądów, mówienia źle o nieobecnych, którzy nie mogą się bronić oraz unikania oszczerstw – przypominał. –  Jest to ważne nie tylko w debacie publicznej ale również w naszych domach, rodzinach, szkołach i miejscach pracy – tłumaczył.

Budowanie trzeźwości i obronę wolności Polaków uznał za zadania ważne i ciągle aktualne. – Trzeźwość, jak i wolność narodu nie jest dana raz na zawsze. Wiemy z historii, że okresy odrodzenia narodowego i zrywów patriotycznych zawsze wiązały się ze wzmożoną pracą trzeźwościową, z darem abstynencji ze strony wielu Polaków, bo abstynencja wielu prowadzi do trzeźwości wszystkich – podkreślał.

– Jedynie wtedy, gdy będziemy aktywni społecznie i solidarni w dobrym, możemy skutecznie chronić Ojczyznę i naszych rodaków przed zagrożeniami, jakie płyną z uwikłania w różne słabości i nałogi. Jedynie wtedy, gdy będziemy wierni Bogu, Ewangelii i Kościołowi, możemy żyć w trzeźwości i trwać w prawdziwej wolności, do jakiej wyswobodził nas Chrystus – podkreślał.

Po Mszy św. była okazja do wpisów do Księgi Trzeźwości i deklaracji abstynencji. Jak powiedzieli KAI Bożena i Mariusz – idą w intencji zmarłych alkoholików z ich środowiska i ostatnia XIV stacja, gdy się za takie osoby modlono, była dla nich największym przeżyciem.