Moderator Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego: modlitwa jest duchowym orężem

Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego to wyjątkowe dzieło modlitwy, które w obecnych czasach nabiera szczególnego znaczenia – podkreślił o. Samuel Karwacki OSPPE, tłumacząc, że modlitwa pozwala prowadzić innych ku refleksji, bez wchodzenia w spory ideologiczne. Krajowy Moderator Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego w rozmowie z KAI odniósł się do współczesnych wyzwań związanych z podejściem do początku życia. 24 marca w Polsce obchodzony jest Narodowy Dzień Życia.

Anna Rasińska (KAI): Jakie znaczenie dla obrony życia ma Duchowa Adopcja Dziecka Poczętego?

O. Samuel Karwacki OSPPE: Duchowa adopcja dziecka poczętego to wyjątkowe dzieło modlitwy, które w obecnych czasach nabiera szczególnego znaczenia. W świecie, w którym życie ludzkie bywa lekceważone, a wartości chrześcijańskie są wystawiane na próbę, modlitwa staje się duchowym orężem w obronie najsłabszych – dzieci nienarodzonych. Jest to także wezwanie do obrony rodziny, której fundamenty są dziś podważane.  Duchowa adopcja stanowi konkretną odpowiedź na słowa św. Jana Pawła II, który przypominał, że „naród, który zabija własne dzieci, jest narodem bez przyszłości”. To modlitwa w intencji dziecka zagrożonego aborcją, a także jego rodziców – o odwagę i siłę do przyjęcia daru nowego życia. Duchowa adopcja jest również konkretnym działaniem na rzecz budowania cywilizacji życia w czasie, gdy kultura śmierci zyskuje coraz większą przestrzeń w życiu społecznym. W tym kontekście staje się ona nie tylko modlitwą, ale także świadectwem i aktem odwagi.

KAI: Wydaje się, że w obecnej sytuacji społecznej jest to także sposób, by mówić o ochronie życia, a jednocześnie nie zamykać ludzi w sporze ideologicznym, lecz prowadzić ich do refleksji.

Tak, ponieważ tam, gdzie trudno dotrzeć poprzez środki masowego przekazu, możliwe jest działanie „oddolne” – przez modlitwę, często ukrytą. Osoba podejmująca duchową adopcję daje świadectwo swojej wiary poprzez codzienną modlitwę w intencji dziecka poczętego, zagrożonego aborcją, oraz jego rodziców. Przez dziewięć miesięcy, czyli tyle, ile trwa rozwój dziecka w łonie matki, modli się choćby jedną dziesiątką różańca. To ciche, ale konsekwentne świadectwo. Istotne jest także życie w stanie łaski uświęcającej, które nadaje modlitwie szczególną moc i skuteczność. Człowiek żyjący w ten sposób niejako „promieniuje” swoją postawą, wpływając na otoczenie, choć często pozostaje to niewidoczne dla zmysłów. To właśnie ten wymiar wiary pozwala najpełniej oddziaływać i prowadzić innych ku refleksji, bez wchodzenia w spory ideologiczne.

KAI: A czy zna ojciec jakieś świadectwo związane z duchową adopcją, które szczególnie zapadło ojcu w pamięć?

Pamiętam poruszające świadectwo z Jasnej Góry, gdzie znajduje się Centralny Ośrodek Duchowej Adopcji. Przyszła tam dziewczynka ze swoim młodszym bratem i powiedziała, że jego życie jest „cudem duchowej adopcji”. Jak opowiadała, jej mama rozważała aborcję. Kiedy dziewczynka się o tym dowiedziała, zaczęła się modlić i podjęła duchową adopcję. Dzięki tej modlitwie matka zmieniła decyzję i dziecko się urodziło. Dziś ten chłopiec jest dla swojej siostry żywym świadectwem mocy modlitwy. To było niezwykle poruszające świadectwo.

KAI: W przestrzeni publicznej coraz częściej pojawia się argument o „prawie do wyboru”. Jak z perspektywy duszpasterza tłumaczyć wartość życia poczętego osobom, które patrzą na tę kwestię inaczej?

To przede wszystkim kwestia formacji i przełamywania pewnych schematów myślenia. Współcześnie często mówi się o prawie do wyboru w sposób, który bywa błędnie rozumiany. Tymczasem każde życie jest darem Boga i ma swoją niezbywalną wartość. Nie zawsze możliwe jest przekonanie drugiej osoby za pomocą argumentów, zwłaszcza jeśli spotykamy się z oporem czy uprzedzeniem. Dlatego tak ważna jest modlitwa wstawiennicza – o światło dla umysłu i przemianę serca. Może ona przyjmować formę modlitwy, postu czy wyrzeczenia ofiarowanego w intencji tych, którzy mają trudność z przyjęciem tej prawdy. Przede wszystkim świadectwo powinno być dawane z miłością, bez moralizowania i przymusu – na wzór Chrystusa, który modlił się: „Ojcze, przebacz im, bo nie wiedzą, co czynią”.

KAI: Dużo ostatnio dyskutuje się o dostępności tzw. „tabletki dzień po”. Czy zdaniem Ojca ta debata pokazuje głębszy problem w podejściu społeczeństwa do początku życia?

Tak, bez wątpienia dotykamy tutaj bardzo poważnego problemu. Sam fakt, że tego typu środki są łatwo dostępne, także dla osób niepełnoletnich, pokazuje, jak bardzo zmienia się społeczne postrzeganie początku życia i odpowiedzialności za nie. W tej sytuacji szczególnie ważne jest budowanie świadomości – zwłaszcza wśród młodych ludzi – czym naprawdę są tego rodzaju środki i jakie mogą nieść konsekwencje: nie tylko zdrowotne, ale również psychiczne i duchowe. Często mówi się o nich w sposób uproszczony i pomijając możliwe skutki ich stosowania. Należy uświadamiać młodzież, że wiele osób doświadcza później trudnych konsekwencji swoich wyborów, także na poziomie sumienia, co może prowadzić do długotrwałych wewnętrznych zmagań. Również w tym kontekście duchowa adopcja może być dla wielu osób ważną drogą – formą modlitwy, zadośćuczynienia i wewnętrznego uzdrowienia. Daje ona przestrzeń do zaangażowania się w ochronę życia oraz pomaga odnaleźć pokój serca i poczucie sensu. Modlitwa jest w tym aspekcie bardzo ważna, ale także spokojna, rzetelna edukacja i towarzyszenie młodym ludziom w podejmowaniu odpowiedzialnych decyzji.

KAI: Jak zatem dokonać Aktu Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego?

Duchowa adopcja to modlitwa podejmowana przez dziewięć miesięcy w intencji dziecka poczętego, zagrożonego aborcją. Każdego dnia odmawia się jedną dziesiątkę różańca oraz specjalną modlitwę. Można do niej dołączyć także dodatkowe postanowienia, jak częstsza spowiedź, adoracja czy pomoc potrzebującym, jednak mają one charakter uzupełniający.

Link do szczegółów

KAI: A kiedy można dokonać tego aktu?

Jako Krajowy Moderator Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego pragnę serdecznie zachęcić do podjęcia tego zobowiązania w najbliższą uroczystość 25 marca – Uroczystość Zwiastowania Pańskiego, która jest zarazem Dniem Świętości Życia. To wyjątkowa data, niosąca głęboką symbolikę. Dziewięć miesięcy później obchodzimy Boże Narodzenie – czas odpowiadający okresowi rozwoju dziecka w łonie matki. Podejmując duchową adopcję właśnie tego dnia, możemy w sposób szczególny przeżyć te dziewięć miesięcy modlitwy, towarzysząc duchowo dziecku, które wzrasta. Dzięki temu święta Bożego Narodzenia nabierają jeszcze głębszego wymiaru – stają się nie tylko wspomnieniem narodzin Jezusa, ale także osobistym doświadczeniem radości z narodzin dziecka, które przez cały ten czas było otaczane naszą modlitwą. To niezwykłe doświadczenie, które pozwala jeszcze pełniej i głębiej przeżyć tajemnicę tych świąt.
Jeśli jednak ktoś odczuwa taką potrzebę, może podjąć to zobowiązanie w dowolnym momencie, zarówno w kościele, jak i w domu.

Zachęcam do korzystania z aplikacji „Adoptuj Życie”, która pomaga wytrwać w codziennej modlitwie. Zawiera przypomnienia, tekst modlitwy oraz rozważania, a także pokazuje kolejne etapy rozwoju dziecka w łonie matki, by uświadomić, że modlitwa dotyczy konkretnego, rozwijającego się życia.

KAI: A czy można przytoczyć przybliżone statystyki, ile osób podejmuje się Duchowej Adopcji Dziecka Poczętego?

Nie jest możliwe podanie dokładnych liczb, ponieważ – jak już wspominałem – wiele osób podejmuje duchową adopcję indywidualnie. Zresztą liczenie uczestników nigdy nie było naszym celem. Można jednak wskazać dane dotyczące osób, które zgłosiły się do ośrodka osobiście, telefonicznie, mailowo lub listownie. W 2025 roku do tzw. Jasnogórskiej Księgi Obrońców Życia wpisano 3728 osób, podczas gdy rok wcześniej było to 1827. Są to jednak jedynie częściowe dane, które nie oddają pełnej skali tego zjawiska.