Biblia kluczem do pogłębienia wiary. Jak wprowadzić dziecko w świat Pisma Świętego?

– Ta Księga to klucz do rozumienia świata, w którym wyrasta młody człowiek. I przewodnik po kodzie kulturowym, który ukształtował naszą europejską cywilizację, sposoby myślenia i świat wartości – mówi Piotr Słabek, teolog i biblista, wydawca tzw. Biblii Edukacyjnej.

KAI: Czy Biblię przekazywaną dziecku można uznać za klucz do rozumienia współczesnego świata?

Piotr Słabek: Myślę, że jak najbardziej. Biblia to nie tylko tekst religijny, ale fundament naszej cywilizacji i wielowiekowej tradycji, która jest ciągle obecna w polskiej kulturze. Lektura Biblii nie wyklucza krytycznego myślenia, wręcz do niego zachęca, tak by wiara była rozumna. To daje poczucie bezpieczeństwa. To droga, która uczy, że wiara nie kłóci się z nauką – nauka opisuje, jak działa świat, a Biblia wyjaśnia, kto i po co go stworzył. Pismo Święte nie jest opisem stworzenia świata ani podręcznikiem tłumaczącym prawa fizyki. Na każdej stronie Biblii mamy przekaz dotyczący zbawienia i relacji z Bogiem. To świadectwo jego miłości i opieki. Bóg na kartach Pisma Świętego porządkuje chaos i nadaje sens ludzkiemu życiu.

Podarowanie dziecku Biblii na Pierwszą Komunię to szansa na budowanie więzi z Bogiem i osobiste spotkanie z Jezusem, obecnym nie tylko w Eucharystii, ale i w poruszających scenach Ewangelii.

Dlaczego Biblia jest określana jako „Księga nad księgami” i co wiemy o kulisach jej powstawania?

– Wielokrotnie podkreślano uniwersalność i wagę tych tekstów. Poznanie kulis  procesu powstawania bogatego zbioru ksiąg pozwala docenić ich głębię. To interesująca historia zapisana w trzech językach: hebrajskim – języku starożytnych Izraelitów, aramejskim – którym na co dzień mówił Pan Jezus, oraz greckim – który w tamtych czasach pełnił funkcję dzisiejszego angielskiego. To spojrzenie daje dziecku poczucie ciągłości mądrości pokoleń.

Autorzy Biblii patrzyli na świat swoimi oczami, nie znając teorii Wielkiego Wybuchu. Widzieli ziemię na filarach i słońce wędrujące po niebie. Dla starożytnych Hebrajczyków świat był jak trzypiętrowy dom: góra, czyli miejsce Boga za firmamentem; środek, będący płaskim dyskiem ziemi; oraz dół, czyli tajemnicza kraina cieni – szeol.

Świadomość tego obrazu pomaga dziecku zrozumieć, że Bóg jest tym, który zapanował nad „wodami pierwotnymi” i morskimi potworami – symbolami chaosu, byśmy mogli czuć się bezpiecznie.

W jaki sposób autorzy biblijni postrzegają czas i człowieka?

– Zasadniczo (poza księgą Koheleta) nie jest to czas zamknięty w cyklu, jak w kole. Przeważa linearne rozumienie czasu. Ma on swój początek w stworzeniu i kres i cel w Dniu Pańskim. To sprawia, że każda minuta życia nabiera sensu. Odróżniamy też czas zwykły od „czasu świętego”, podczas którego możemy celebrować wzajemne relacje i obecność Boga.

Pismo Święte wskazuje na wielką godność człowieka, stworzonego „na obraz i podobieństwo Boże”. W tekstach biblijnych człowiek jest jednością ducha i ciała, a emocje mają swoje konkretne miejsca: serce to centrum decyzji i sumienia, nerki to siedlisko najgłębszych pasji, a łono to miejsce, gdzie mieszka miłosierdzie – tak czułe, jak miłość matki do dziecka.

Dla biblijnych autorów krew była symbolem samego życia. Dlatego Jezus, dając nam swoją Krew w Komunii, daje nam swoje życie. To mocne przesłanie nadziei – nosimy w sobie „bożą miłość”, zdolność do kochania i tworzenia dobra.

Jak w praktyce korzystać z tej „biblioteki Boga”?

Osobiście wydaje mi się, że kluczem jest odpowiednia „instrukcja obsługi”. Biblii nie czyta się jak zwykłej książki, lecz szuka się w niej przesłania, patrząc głębiej. Warto stosować metodę trzech kroków: przeczytać tekst, by poznać np. biblijne opowiadanie; jeśli coś jest niezrozumiałe szukać informacji w przypisach lub komentarzach; a na koniec zadać sobie pytanie: Co Pan Jezus chce mi przez to powiedzieć dziś – w miejscu, w którym żyję?

Należy również łączyć kropki między Starym a Nowym Testamentem. Przykładowo, wyjście z Egiptu to zapowiedź tego, jak Jezus uwalnia nas od grzechu. Tak rozumiana lektura pozostawia w dziecku przesłanie ufności, że jest częścią jednej wielkiej historii zbawienia.