Kielce: ks. Krzysztof Przanowski o posłudze misyjnej w Norwegii

Ks. Krzysztof Przanowski, prezbiter diecezji kieleckiej, posługujący wśród Polonii w Norwegii, w liście skierowanym do diecezjan dzieli się doświadczeniem swojej duszpasterskiej posługi na emigracji, gdzie pracuje od 2025 r. oraz zauważa fakt zbliżenia „wielu młodych Norwegów” do Kościoła rzymskokatolickiego.

Ks. Przanowski pracuje w parafii St. Gudmund w Jessheim, niedaleko Oslo oraz dojeżdża do trzech innych wspólnot polonijnych, w których organizuje życie religijne i duchowe dla dzieci, młodzieży i dorosłych. Posługuje także w więzieniu. Dzieląc się swoim doświadczeniem zauważa zarazem mocne świadectwo wiary Polonii, co skutkuje rozszerzaniem wpływu Kościoła rzymskokatolickiego na inne wspólnoty chrześcijańskie.

„Wielu młodych Norwegów, a także wiele osób z innych narodowości, przyjmuje obecnie wiarę chrześcijańską w Norwegii i przechodzi z Kościoła protestanckiego lub innych wspólnot religijnych do wspólnoty Kościoła rzymskokatolickiego” – pisze.

Zauważa znaczenie niedzielnej Eucharystii, która „w realiach życia emigracyjnego jest zarówno czasem wspólnego uwielbienia Boga, jak również – po skończonej liturgii – okazją do spotkania w gronie polonijnej wspólnoty”.

Do ważnych działań duszpasterskich należą odbywane systematycznie, w wybrane soboty miesiąca, katechezy dla dzieci i młodzieży, połączone z Eucharystią i nabożeństwami adekwatnymi do okresu liturgicznego w roku kościelnym. Jest to forma przygotowania zarówno do I Komunii Świętej, jak i sakramentu bierzmowania.

„Posługa dla Polonii to także rozmowy, spotkania, dokumenty spisywane i przygotowywane w naszym duszpasterstwie oraz różne wydarzenia o charakterze pastoralnym, które angażują licznie żyjącą obecnie Polonię w Norwegii” – zaznacza. Podkreśla autentyczne świadectwo wiary wspólnoty polonijnej, zaangażowanie ministrantów, troskę o dekoracje świątyni i in.

„Doświadczam piękna wiary i życia duchowego naszych rodaków w duszpasterstwie polonijnym, które tutaj wspólnie tworzymy i które na emigracji jest bardzo często cennym darem wspólnoty z Bogiem oraz miejscem praktykowania wiary chrześcijańskiej” – pisze ks. Przanowski.

Zaznacza także polonijne przeżywanie świąt narodowych i wydarzeń patriotycznych, a także pamięć w modlitwie o Polakach żyjących w kraju oraz poza jego granicami.

„Emigracja i polonijna wspólnota duszpasterska bardzo często uczą i dają świadectwo, że można być daleko od Ojczyzny, a jednocześnie żyć pięknem naszej chrześcijańskiej tożsamości, kultury i języka oraz osobistej więzi z Bogiem, przeżywanej we wspólnocie duszpasterstwa polonijnego” – zaznacza kapłan diecezji kieleckiej.