Przemówienie Leona XIV podczas spotkania z więźniami w Zakładzie Karnym w Bata w Gwinei Równikowej | 22 kwietnia 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia!

Z uwagą wysłuchałem waszych słów. Dziękuję za klarowność i za to, że pokazaliście nam, iż nawet w trudnościach godność ludzka i nadzieja nigdy nie zostają utracone.

Dzisiaj jestem tutaj, aby powiedzieć wam coś bardzo prostego: nikt nie jest wykluczony z miłości Boga! Każdy z nas, ze swoją historią, swoimi błędami i cierpieniami, pozostaje cenny w oczach Pana. Możemy powiedzieć to z całą pewnością, ponieważ Jezus objawił nam to w każdym spotkaniu, w każdym geście i w każdym słowie. Nawet pojmany, skazany i wydany na śmierć bez żadnej winy, do końca nas umiłował, ukazując, że wierzy w możliwość, iż miłość może przemienić nawet najbardziej zatwardziałe serce.

Podczas tej mojej podróży doświadczam, że Gwinea Równikowa jest ziemią bogatą w kultury, języki i tradycje. Wasze rodziny, wasze wspólnoty i wasza wiara są wielką siłą dla tego państwa. Wy również jesteście częścią tego kraju. Wymiar sprawiedliwości ma na celu ochronę społeczeństwa, ale aby był skuteczny, musi zawsze stawiać na godność i potencjał każdej osoby. Prawdziwa sprawiedliwość nie tyle dąży do ukarania, co przede wszystkim do pomocy w odbudowie życia zarówno ofiar, jak i sprawców, a także wspólnot zranionych przez zło. Nie ma sprawiedliwości bez pojednania. Jest to ogromne zadanie, którego część może dokonywać się w więzieniu, a inna – jeszcze większa część – musi angażować całą wspólnotę narodową, aby zapobiegać i leczyć rany wyrządzone niesprawiedliwością.

Chcę wam bowiem przede wszystkim powiedzieć o nadziei i przemianie. Nawet jeśli więzienie wydaje się miejscem samotności i pustki, ten czas – jak już powiedziano – może stać się czasem refleksji, pojednania i rozwoju osobistego. Należy zrobić wszystko, abyście w więzieniu mieli na przykład możliwość nauki i godnej pracy. Życie nie jest definiowane wyłącznie przez popełnione błędy, które są zazwyczaj wynikiem trudnych i złożonych okoliczności: zawsze istnieje możliwość podniesienia się, uczenia się i stania się nową osobą.

Nie jesteście sami. Wasze rodziny kochają was i na was czekają, a wielu poza tymi murami modli się za was. A nawet jeśli ktoś obawia się, że został opuszczony przez wszystkich, Bóg was nigdy nie opuści, a Kościół będzie obok was. Pomyślcie też o waszym kraju, o młodzieży z Gwinei Równikowej, która potrzebuje przykładów wytrwałości, odpowiedzialności i wiary. Każdy wysiłek pojednania, każdy gest dobroci może stać się iskierką nadziei dla innych.

Pragnę również podziękować tym, którzy pracują w tym zakładzie karnym: dyrektorowi, funkcjonariuszom i kapelanowi. Ich służba ma fundamentalne znaczenie, gdy łączy bezpieczeństwo, szacunek i człowieczeństwo, zapewniając porządek niezbędny do towarzyszenia osadzonym w procesie resocjalizacji i odbudowywania własnego życia.

Drodzy bracia, Bóg nie męczy się przebaczaniem. On zawsze otwiera nowe drzwi tym, którzy uznają swoje błędy i pragną się zmienić. Nie pozwólcie, by przeszłość odebrała wam nadzieję na przyszłość. Każdy dzień może być nowym początkiem.

Powierzmy tę drogę Maryi Pannie, Matce Miłosierdzia. Niech ona towarzyszy waszemu życiu, pociesza wasze serca i chroni wasze rodziny. Dzisiaj pragnę zapewnić was o mojej bliskości i modlitwie za was oraz za cały lud Gwinei Równikowej. I pamiętajcie zawsze: osoba, która podnosi się po upadku, jest silniejsza niż była przedtem. Niech Pan obdarzy was pokojem, nadzieją i siłą, aby zaczynać od nowa. Dziękuję!