„Wiara nie musi być sztandarem – może być fundamentem”. Duszpasterz Parlamentarzystów o Łukaszu Litewce

„Był najpierw człowiekiem — uważnym, bliskim ludziom, obecnym tam, gdzie często inni nie mieli czasu zajrzeć” – napisał ks. dr Andrzej Sikorski we wspomnieniu po tragicznie zmarłym pośle Łukaszu Litewce. Tekst przygotowany przez kapelana kaplicy sejmowej został przekazany przez Duszpasterstwo Parlamentarzystów w związku ze śmiercią parlamentarzysty. W najbliższy czwartek 30 kwietnia o godz. 7.30 w kaplicy sejmowej zostanie odprawiona Msza święta za zmarłego z udziałem parlamentarzystów RP.

Publikujemy pełną treść wspomnienia:

Śmierć zawsze przychodzi za wcześnie, ale są takie odejścia, które zostawiają w sercu szczególną ciszę — nie pustkę, lecz przestrzeń do zadumy. Tak można myśleć o życiu i tragicznym odejściu posła Łukasza Litewki. Człowieka, który w świecie polityki nie próbował być przede wszystkim politykiem. Był najpierw człowiekiem — uważnym, bliskim ludziom, obecnym tam, gdzie często inni nie mieli czasu zajrzeć. Dopiero potem był kimś „przez duże C”, kimś rozpoznawalnym, kimś ważnym. Ale jego wielkość nie brała się z funkcji, tylko z serca.

Wspominając go jako duszpasterz parlamentarzystów, trudno nie zatrzymać się przy tej niezwykłej prostocie jego życia. W świecie, gdzie tak łatwo zagubić wrażliwość, on potrafił pozostać społecznikiem. Nie tylko mówił o sprawach ludzi — on z nimi był. Można powiedzieć, że realizował w praktyce słowa: „Człowiek jest drogą Kościoła” — nawet jeśli nie zawsze mówił o tym językiem teologicznym, to jego czyny były właśnie taką drogą.

Szczególnym znakiem jego wewnętrznej prawdy była chwila ślubowania. Jako jedyny z przedstawicieli swojego środowiska politycznego wypowiedział słowa: „Tak mi dopomóż Bóg”. To nie był gest polityczny ani manifest. To było wyznanie. Ciche, ale odważne. Pokazujące, że wiara nie musi być sztandarem — może być fundamentem. Że relacja z Bogiem nie polega na deklaracjach składanych światu, ale na zaufaniu, które wypowiada się nawet wtedy, gdy nie jest to łatwe ani oczywiste.

W jego życiu było coś z ewangelicznej logiki: „Po owocach ich poznacie”. Nie trzeba było wielkich słów o wierze, skoro były konkretne czyny. Pomoc słabszym, obecność przy potrzebujących, zwyczajna ludzka troska. To właśnie tam najpełniej objawia się Bóg — nie w deklaracjach, lecz w miłości, która staje się działaniem.

Można przywołać tu słowa św. Jakuba: „Wiara bez uczynków jest martwa”. W jego przypadku wiara — nawet jeśli nie zawsze wyrażana wprost — była żywa, bo miała swoje owoce. I może właśnie dlatego jego odejście tak porusza. Bo tracimy nie tylko polityka, ale człowieka, który przypominał, że dobro jest możliwe, że wrażliwość nie jest słabością, a wiara nie musi dzielić.

Tragiczna śmierć zawsze rodzi pytania, na które nie ma prostych odpowiedzi. Dlaczego tak? Dlaczego teraz? Ale w perspektywie wiary te pytania nie są ostatnim słowem. Ostatnie słowo należy do Boga. A Bóg — jak wierzymy — jest większy niż śmierć.

Pozostaje więc wdzięczność. Za życie, które było świadectwem. Za odwagę bycia sobą. Za te słowa wypowiedziane podczas ślubowania, które dziś brzmią jeszcze mocniej: „Tak mi dopomóż Bóg”. Bo może właśnie w nich zawiera się klucz do jego życia — życia, które nie było idealne, ale było prawdziwe. A prawda, nawet jeśli przerwana tragicznie, nie ginie.

I pozostaje modlitwa. Nie tylko za niego, ale także o to, byśmy potrafili uczyć się z jego życia — że najpierw trzeba być człowiekiem. A dopiero potem kimkolwiek więcej.