Kard. Tagle o znaczeniu formacji do kapłaństwa

Kardynał Luis Antonio Tagle odwiedził 16 maja afrykańskie państwo Burundi z okazji 75. rocznicy powstania Wyższego Seminarium św. Piotra Klawera. W homilii mówił o tajemnicy Ostatniej Wieczerzy i jej znaczeniu dla formacji kapłańskiej. Zwrócił przy tym uwagę na trzy duchowe filary: wspólnotę kościelną, różnorodność i modlitwę.

W minioną sobotę pro-prefekt watykańskiej Dykasterii ds. Ewangelizacji złożył wizytę w afrykańskim państwie Burundi. Filipiński purpurat został serdecznie powitany na lotnisku w Budżumbura przez liczną rzeszę wiernych, księży i zakonników z okolicznych parafii. Głównym celem jego wizyty była uroczystość z okazji 75-lecia seminarium w Burasira, które od 1950 roku kształci kandydatów do kapłaństwa.

W kazaniu kard. Tagle rozważał tajemnicę Ostatniej Wieczerzy i jej znaczenie dla formacji kapłańskiej. W tym kontekście przedstawił trzy duchowe filary: wspólnotę kościelną, różnorodność we wspólnocie oraz modlitwę.

Cum Petro et sub Petro

Pierwszy z filarów wskazanych przez kardynała dotyczy życia we wspólnocie. Nawiązując do Dziejów Apostolskich, przypomniał on, jak jedenastu apostołów pozostało zjednoczonych po Wniebowstąpieniu: „Mistrz, który ich zgromadził, nie był już fizycznie widoczny, ale oni pozostawali zjednoczeni między sobą, zanim zostali rozesłani na cały świat, aby głosić Ewangelię”.

Wyjaśnił: „Każde seminarium duchowne jest miejscem Wieczerzy Pańskiej, w której uczy się przeżywania doświadczenia wspólnoty kościelnej pod przewodnictwem następcy apostoła Piotra”. Używając łacińskiego wyrażenia „Cum Petro et sub Petro” (z Piotrem i pod władzą Piotra), podkreślił, że ta wspólnota oznacza opieranie się na fundamentalnym duchowym źródle siły, „z którego uczniowie czerpią siłę i inspirację”. Odwołując się do encykliki Lumen Fidei, przypomniał, że „nauczanie papieża” i związanych z nim biskupów nie stanowi kontroli ani ograniczenia wolności, „ale raczej gwarantuje kontakt z pierwotnym źródłem wiary”.

Kościół różnorodności

Drugi filar dotyczył zróżnicowanego charakteru wspólnoty zgromadzonej w Wieczerniku. Kard. Tagle rozważał obecność Maryi u boku apostołów. Opisał Matkę Jezusa jako „wzorcową uczennicę, która zawsze dążyła do wypełniania woli Bożej we wszystkim”.

O kształceniu kandydatów do kapłaństwa powiedział: „Nie dotyczy to tylko niektórych obszarów Kościoła, takich jak biskupi i niektórzy księża. Każdy członek Kościoła i każda grupa uczniów bierze udział w tym, co dzieje się w Wieczerniku naszych seminariów”.

Modlitwa, „broń działania”

Trzecim i ostatnim filarem jest modlitwa. Kard. Tagle rozważał fragment Ewangelii św. Jana, w którym Jezus modli się: „Ojcze, nadeszła godzina; uwielbij Syna swego, aby Syn twój uwielbił Ciebie”. Wyjaśnił: „Chwała Jezusa nie jest chwałą świata, ale chwałą pełnego i wszechogarniającego objawienia miłości Boga do Niego i do Jego braci i sióstr w ludzkości. Jest to chwała skandalu krzyża”. Podkreślił, że „modlitwa aż do końca, aż do szczytu Golgoty, była bronią działania Jezusa”.

Święty Piotr Klawer

Na zakończenie kardynał Tagle oddał hołd patronowi seminarium, świętemu Piotrowi Klawerowi, hiszpańskiemu jezuicie. W 1616 roku przyjął święcenia kapłańskie i resztę życia poświęcił służbie afrykańskim niewolnikom, którzy przybywali do portu. Liczbę tych niewolników w jego czasach szacuje się na około 10 000 rocznie. Piotr Klawer czekał na nich na nabrzeżu z jedzeniem i wchodził na pokład statków w towarzystwie byłych niewolników, którzy pełnili rolę tłumaczy. Witał ludzi na pokładzie, a potem schodził do ładowni, żeby opiekować się chorymi. Odwiedzał też kolonie trędowatych i opiekował się chorymi na dżumę – chorobę, na którą w końcu sam zmarł.