Zbiórka Caritas na modernizację Oratorium „Tęcza” w Poznaniu

Oratorium „Tęcza”, prowadzone przez poznańską Caritas, wymaga dostosowania przeciwpożarowego oraz dla osób z niepełnosprawnościami. W świetlicy socjoterapeutycznej mieszczącej się przy ul. Taczaka w Poznaniu trzydzieścioro dzieci w wieku 7-14 lat uczy się radzenia sobie z problemami, rozwiązywania konfliktów i roztropnego spędzania czasu.

„Rolą placówki jest stworzenie bezpiecznej przestrzeni dla rozwoju dzieci z domów, w których czegoś zabrakło. Braki w niektórych przypadkach są bardziej widoczne, w niektórych ukryte. Niektórzy rodzice starają się dać dzieciom więcej, niż sami otrzymali, ale mimo to potrzebują wsparcia świetlicy, zdają sobie sprawę ze swoich ograniczeń” –  mówi siostra Małgorzata, urszulanka SJK.

Kierownik Oratorium „Tęcza” zaznacza, że „świetlica wspiera też dzieci z tzw. dobrych domów, gdzie rodzice nie narzekają na brak środków do życia, ale wspólne wychowanie dziecka w atmosferze miłości i bezpieczeństwa przekroczyło ich możliwości”.

„Socjoterapia polega na moderowanej przez socjoterapeutę pracy w grupie. Każdy ma tutaj swoje miejsce i jest to miejsce bez przemocy, w którym każdy ma swoje prawa i obowiązki. Tutaj podopieczni nie są sami, mają do swojej dyspozycji zespół mądrych i życzliwych im dorosłych. Nie są skazani na uzależnienie od ekranu, samotność, niezdolność do budowania relacji i depresję” – tłumaczy siostra Małgorzata, urszulanka SJK.

Kierownik Oratorium „Tęcza” zaznacza, że „czasem zachowania podopiecznego są niełatwe,  nie dlatego, że jest złym dzieckiem, po prostu rodzice są niewydolni wychowawczo. Wtedy w grupie omawiamy różne sytuacje i każdy może powiedzieć, jak się poczuł potraktowany, jakich emocji doświadczył, co się nie podobało albo co było dobre”. Informacja zwrotna od grupy jest bardzo pomocna, pomaga w rozwoju, uczy tego, że zachowanie jednej osoby ma wpływ na drugą, że można zranić, zdenerwować albo przeciwnie – wzmocnić, pocieszyć.

Metoda stosowana w świetlicy nazywana jest pedagogią uśmiechu. „To połączenie troski o dzieci i młodzież, wiedzy pedagogicznej oraz terapeutycznej z pogodnym wychowaniem i otwartością na potrzeby wychowanków” – dodaje kierownik placówki.

Siostra Małgorzata podkreśla, że dzięki spuściźnie św. Urszuli Ledóchowskiej oraz zaangażowaniu pracowników praca przynosi efekty. „Odkrywanie talentów, rozpoznawanie i nazywanie emocji, budowanie pewności siebie, stawianie granic – to wszystko prowadzi do budowania zdrowych relacji, co z kolei zapobiega samotności, niezdolności do budowania relacji, uzależnieniom i depresji” – zaznacza.

Do końca 2027 roku placówka musi zostać dostosowana do wymogów bezpieczeństwa przeciwpożarowego. „Jeśli te warunki nie zostaną spełnione, będziemy musieli ją zamknąć. Dodatkowo trzeba zapewnić dostępność dla osób z niepełnosprawnościami, dotyczy to przede wszystkim wejścia i łazienki. Zebranie tej sumy będzie możliwe tylko dzięki ludziom dobrej woli, którzy zdecydują się na wsparcie finansowe” – mówi siostra Małgorzata, urszulanka SJK.

Kierownik placówki zaznacza, że obserwując dane statystyczne związane ze zdrowiem psychicznym dzieci, przede wszystkim obserwując liczbę prób samobójczych, pracownicy nie chcą dopuścić do tego, żeby świetlica została zamknięta.

Koszt prac wynosi 300 tys. zł. Chociaż prowadzenie świetlicy jest dofinansowane ze środków budżetowych Miasta Poznania, opłacenie remontu i dostosowanie budynku spoczywa na Caritas Poznańskiej.

Zbiórkę można wesprzeć na stronie: https://caritaspoznan.pl/akcje/bez-remontu-zamkniemy-swietlice,-ktora-jest-jak-drugi-dom-dladzieci

Potrzeba jeszcze ponad 38 tys. zł.