W diecezji sosnowieckiej wyświęcono trzech nowych księży

Trzech diakonów przyjęło 23 maja święcenia prezbiteratu w bazylice katedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu. Sakramentu święceń udzielił bp Artur Ważny, który w homilii mówił o kapłaństwie jako „księdze bez kropki”, przestrzegał przed „kościelnym narcyzmem” i „religijnym urzędnictwem”, a neoprezbiterom przypominał, że świat „umiera z tęsknoty za tym tekstem”, którym ma stać się ich życie.

Święcenia prezbiteratu przyjęli: ks. Tomasz Leśniewski, ks. Jakub Ożarowski oraz ks. Artur Sulik. Jako diakoni pełnili praktyki duszpasterskie odpowiednio w parafii św. Floriana w Sosnowcu, parafii Wszystkich Świętych w Siemoni oraz parafii Nawiedzenia Najświętszej Maryi Panny w Sosnowcu.

Ordynariusz sosnowiecki rozpoczął homilię od obrazu niedokończonej historii. Nawiązując do kończącego się okresu wielkanocnego i wigilii Pięćdziesiątnicy, zauważył, że zarówno Dzieje Apostolskie, jak i Ewangelia św. Jana pozostawiają czytelnika bez wyraźnego zakończenia.

– Pisarze biblijni nagle urywają swoje opowieści, jakby zabrakło im pergaminu albo tchu. To nie jest niedopatrzenie redakcyjne. To celowy zabieg Ducha Świętego, który zostawia przestrzeń – mówił. – I dokładnie w tę świętą przestrzeń, w to biblijne zawieszenie, wchodzicie dzisiaj wy. Wasze święcenia to nie jest uroczysta gala zakończenia sześcioletniego kursu w seminarium. To jest moment, w którym Jezus bierze wasze życie niczym czystą, białą kartę i mówi: «Dopiszmy kolejny rozdział» – podkreślił.

Biskup zachęcał neoprezbiterów, by nigdy nie utracili wrażliwości diakońskiej i bliskości wobec ludzi ubogich oraz poranionych. – Pachniecie jeszcze świeżością diakonatu – tą bliskością ołtarza i czujnością na ból ubogich. Bardzo was proszę: nie wietrzcie tego zapachu z waszych serc – apelował.

– Prezbiter, który pozwala, by wywietrzał z niego diakon, staje się religijnym urzędnikiem, a my tu dzisiaj nie otwieramy biura parafialnego. My wypuszczamy na głębię świadków i rybaków – dodał.

Jednym z najmocniejszych obrazów homilii było porównanie kapłana do „tętniącego życiem dworca”. – Prezbiter nie jest warownym zamkiem, do którego wstępu bronią fosy i grube mury kościelnego dystansu. Prezbiter to tętniący życiem dworzec, gdzie każdy zagubiony podróżny ma prawo wejść, ogrzać zmarznięte dłonie i dowiedzieć się, z którego peronu odjeżdża pociąg do zbawienia – mówił bp Ważny.

– Kapłaństwo nie polega na posiadaniu kluczy do własnego spokoju, ale na permanentnym gubieniu ich dla drugiego człowieka – zaznaczył. Biskup przestrzegał także młodych księży przed duchowym wypaleniem i utratą życia modlitwy. – Największą tragedią kapłana nie jest to, że świat w niego strzela, ale to, że on sam, zajęty ucieczką, zapomina, skąd czerpać amunicję nadprzyrodzonego pokoju – podkreślił.

– Kiedy tracisz czas na Adorację, świat może myśleć, że marnujesz życie, ale ty wtedy budujesz schron przeciwlotniczy dla swojej duszy – mówił.

Bp Ważny wiele miejsca poświęcił także niebezpieczeństwu porównywania się z innymi duchownymi. – Porównywanie się z innymi to rak, który powoli, ale skutecznie zżera radość z bycia wybranym – ostrzegał. – Zazdrość duszpasterska rodzi się tam, gdzie ołtarz przestaje być miejscem ofiary, a staje się wybiegiem dla kościelnego narcyzmu – dodał.

Na zakończenie homilii bp Artur Ważny mówił o kapłaństwie jako żywej Ewangelii pisanej codziennością. – Chrystus nie przestał pisać swojej historii dwa tysiące lat temu. On żyje i dziś pragnie rozgrzeszać ludzkie sumienia waszymi ustami, chce przytulać wątpiących waszym kapłańskim sercem, chce karmić głodnych Boga waszymi dłońmi – mówił.

– Prezbiter w oczach współczesnego człowieka to jedyna Biblia, jaką ten człowiek kiedykolwiek w swoim życiu otworzy – podsumował duchowny.

Tegoroczne święcenia prezbiteratu w diecezji sosnowieckiej odbyły się w wigilię uroczystości Zesłania Ducha Świętego, która w Kościele symbolizuje początek misyjnej drogi Apostołów. Nowi prezbiterzy przez ostatnie miesiące pełnili posługę diakońską w parafiach diecezji, łącząc przygotowanie liturgiczne z codzienną pracą duszpasterską, katechezą i pomocą wiernym. Święcenia w sosnowieckiej katedrze zgromadziły rodziny neoprezbiterów, duchowieństwo oraz wiernych z parafii, z których pochodzą i w których odbywali praktyki.