Neoprezbiterzy w Kętach modlili się z klaryskami od Wieczystej Adoracji

Sześciu neoprezbiterów diecezji bielsko-żywieckiej modliło się podczas Eucharystii sprawowanej w klasztorze sióstr klarysek w Kętach. Kapłani, którzy prawie miesiąc temu przyjęli święcenia prezbiteratu, przybyli do sanktuarium Wieczystej Adoracji, by wspólnie modlić się z siostrami zakonnymi i wiernymi oraz udzielić prymicyjnego błogosławieństwa.

Na początku Mszy św. neoprezbiterów powitał kapelan wspólnoty ks. Józef Lach SCJ. Wyraził wdzięczność za ich obecność i podkreślił, że dla Kościoła są oni znakiem nadziei. „Wasza obecność napełnia nas wielką radością i nadzieją jako Kościół, że znajdują się ludzie odpowiadający na głos Bożego powołania” – zaznaczył.

Eucharystii przewodniczył ks. Łukasz Kapica. W imieniu neoprezbiterów podziękował siostrom za ich modlitewne wsparcie i zapewnił o pamięci w intencji wspólnoty zakonnej. Zwrócił uwagę, że młodzi kapłani przybyli do „matek”, które otaczają ich modlitwą i troską.

Kazanie wygłosił ks. Szymon Janoszek, który jako diakon odbywał praktykę duszpasterską w parafii św. Małgorzaty i Katarzyny w Kętach. Nawiązując do ewangelicznej przypowieści o domu zbudowanym na skale, przypomniał, że wiara wyraża się nie tylko w słowach, ale przede wszystkim w codziennym wypełnianiu woli Bożej.

Kaznodzieja szczególne słowa wdzięczności skierował do sióstr klarysek. Podkreślił, że ich ukryta modlitwa jest jednym z fundamentów życia Kościoła. Przyznał, że wielokrotnie przechodząc obok klasztoru, miał świadomość, iż za jego murami trwa nieustanna adoracja i modlitwa za Kościół oraz świat. „Ta świadomość dawała mi pokój w sercu, że Kościół żyje przede wszystkim tym, co ukryte – cichą modlitwą i wierną obecnością przed Panem Bogiem” – powiedział.

Galeria zdjęć (7 zdjęć)

Przywołując biblijną scenę modlącego się Mojżesza podczas walki Izraela z Amalekitami, porównał siostry zakonne do tych, którzy podtrzymują ręce walczących. Zaznaczył, że kapłani potrzebują osób wspierających ich modlitwą i wypraszających potrzebne łaski.

Na zakończenie liturgii neoprezbiterzy udzielili zgromadzonym błogosławieństwa przez nałożenie rąk.

Sześciu neoprezbiterów rocznika św. Brata Alberta – ks. Tadeusz Florczyk, ks. Piotr Grabowski, ks. Szymon Janoszek, ks. Łukasz Kapica, ks. Sławomir Linnert i ks. Jan Łączak – przyjęło święcenia prezbiteratu 30 maja 2026 roku z rąk biskupa Romana Pindla w katedrze św. Mikołaja w Bielsku-Białej. 24 czerwca otrzymali dekrety powołujące ich do pracy w parafiach.

Zakon Sióstr Klarysek od Wieczystej Adoracji (OCPA) powstał w połowie XIX w. we Francji. Do jego powstania przyczyniło się dwoje fundatorów: ks. Jan Chrzciciel Heurlaut i Matka Maria od św. Klary (Wiktoria Józefina Bouillevaux). W 1866 r. do wspólnoty w Troyes wstąpiła Polka – Ludwika Morawska – Matka Maria od Krzyża. W 1871 roku przeszczepiła ona zakon Franciszkanek Najświętszego Sakramentu na ziemie polskie.

Początkowo siostry próbowały założyć klasztor w Granowie, a następnie w Gnieźnie. Na skutek germanizacji i kulturkampfu musiały opuścić Wielkopolskę i osiedliły się we Lwowie. Stamtąd wyszły kolejne fundacje. Obecnie na całym świecie istnieje 29 autonomicznych domów Klarysek od Wieczystej Adoracji – m.in. we Francji, w Niemczech, w Austrii, Stanach Zjednoczonych, Indiach i Bangladeszu. W Polsce jest osiem takich domów: w Bydgoszczy, Elblągu, Hajnówce, Kętach, Kłodzku, Pniewach, Słupsku i Ząbkowicach Śląskich.

Do Kęt siostry przybyły w 1910 r., na prośbę istniejących tu wcześniej kapucynek, które, nie mogąc otrzymać oficjalnego zatwierdzenia ze strony władz państwowych i kościelnych, zdecydowały się na inkorporację do innego, duchowo bliskiego im zgromadzenia. 6 lutego 1910 r. bp Anatol Nowak dokonał uroczystego wystawienia Najświętszego Sakramentu do kęckiego klasztoru. W 1999 roku bp Tadeusz Rakoczy ogłosił to miejsce lokalnym sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu.