Język i lokalne korzenie kształtują transformację Kościoła

Kościół katolicki w Kazachstanie przechodzi transformację strukturalną i kulturową. Podczas gdy przez dziesięciolecia społeczność składała się głównie z potomków Polaków, Niemców, Ukraińców i Litwinów deportowanych w czasach sowieckich, nacisk duszpasterstwa coraz bardziej przesuwa się w stronę miejscowej ludności i jej języka.

W kraju liczącym około 20 mln mieszkańców, gdzie islam jest religią większościową, a Kościół prawosławny największą wspólnotą chrześcijańską, Kościół katolicki liczy około 120 000 wiernych. Są oni rozproszeni po archidiecezji w Astanie, diecezjach w Karagandzie i Ałmaty oraz w administracji apostolskiej w Atyrau. Po uzyskaniu niepodległości i emigracji wielu członków mniejszości, struktura demograficzna i profil parafii ulegają zmianom.

O. Gabriel Jocher SJM, zakonnik Zgromadzenia Sług Jezusa i Maryi i przewodniczący Papieskich Dzieł Misyjnych w Kazachstanie, powiedział misyjnej agencji Fides o tej zmianie: „Dwadzieścia lat temu misjonarze byli tu głównie po to, by służyć byłym osadnikom katolickim. Dziś przyszłość Kościoła jest inna: duszpasterstwo jest coraz częściej kierowane do społeczności kazachskiej”.

W języku kazachskim

Chociaż język rosyjski jest obecnie nadal głównym językiem w liturgii, katechezie i duszpasterstwie, komisja Konferencji Biskupów Kazachstanu pracuje nad tłumaczeniem Pisma Świętego i tekstów liturgicznych na język kazachski. Oficjalny Mszał katolicki w języku narodowym jeszcze nie istnieje. „Bardzo ważne byłoby, aby naród kazachski mógł odprawiać mszę świętą i modlić się w swoim języku. To proces inkulturacji, który wymaga czasu” – wyjaśnia o. Jocher. Pierwsze kroki obejmują codzienne odmawianie modlitwy różańcowej po kazachsku w katedrze w Astanie, kazachskie śpiewy podczas nabożeństw oraz cotygodniową próbną liturgię w języku narodowym w seminarium duchownym w Karagandzie, gdzie słowa konsekracji nadal czytane są po łacinie. Szkolenie seminarzystów odbywa się również częściowo w języku kazachskim.

Równolegle z dostosowaniami językowymi zmienia się liczba wiernych, szczególnie w ośrodkach miejskich. Podczas gdy parafie wiejskie odnotowują spadek liczby wiernych z powodu migracji wiernych, coraz więcej osób bez chrześcijańskiego pochodzenia poszukuje kontaktu z Kościołem w miastach. Według organizacji misyjnych, osoby z kręgów akademickich lub osobiste zainteresowanie wiarą prowadzi do próśb o chrzest i przyjęcie do katechumenatu, który zazwyczaj trwa rok. W parafii w Astanie w zeszłym roku udzielono dwunastu chrztów osobom dorosłym, w tym roku już czterem, a pozostali przygotowują się do sakramentów.

Sceptycyzm

Nawrócenie religijne czasami spotyka się ze sceptycyzmem w kontekstach społecznych i rodzinnych, ponieważ tożsamość kazachska jest często postrzegana jako ściśle związana z islamem. W tych procesach Kościół promuje zgodność tożsamości narodowej z wiarą chrześcijańską.

Ze względu na przepisy prawne, które ograniczają bezpośrednią ewangelizację do obszarów zarejestrowanych, Kościół koncentruje się na budowaniu relacji poprzez projekty kulturalne i społeczne. Działania te obejmują koncerty, programy edukacyjne i opiekę nad dziećmi niepełnosprawnymi. Kluczowym projektem jest szkoła im. św. Wawrzyńca w Korniejewce na północy kraju, prowadzona wspólnie przez Zgromadzenie Sług Jezusa i Maryi i siostry franciszkanki z Vöcklabruck w dawnym budynku partii komunistycznej. Do szkoły uczęszcza około 200 uczniów, która oferuje również naukę języka niemieckiego.

Oprócz warunków socjalnych, na pracę duszpasterską istotny wpływ mają odległości geograficzne. Poszczególne placówki misyjne oddalone są od siebie o kilkaset kilometrów. Księża co miesiąc odwiedzają rodziny mieszkające w odległych miejscach, aby odprawiać msze święte i udzielać sakramentów. Ponadto Papieskie Dzieła Misyjne organizują obozy letnie, wspierają domy dziecka i planują budowę kaplicy z pensjonatem w regionie turystycznym Burabaj, aby być w znanych kurortach.