Cieszyn: grób bohaterskiego lekarza Powstania Warszawskiego oznaczony plakietą weterana

Mogiła dr. Jana Władysława Kubisza – lekarza, dyrektora Szpitala Śląskiego w Cieszynie i uczestnika Powstania Warszawskiego – została oznaczona plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski”. Uroczystość odbyła się na cmentarzu ewangelicko-augsburskim w Cieszynie i była jednym z wydarzeń upamiętniających 82. rocznicę wybuchu Powstania Warszawskiego.

W ceremonii uczestniczyła rodzina dr. Kubisza z wnuczką Aleksandrą Błahut-Kowalczyk, a także przedstawiciele władz państwowych i samorządowych, wojska, duchowieństwa, środowisk medycznych oraz organizacji społecznych. Obecni byli m.in. wojewoda śląski Marek Wójcik, wiceburmistrz Cieszyna Przemysław Major, reprezentanci Instytutu Pamięci Narodowej, 133. Cieszyńskiego Batalionu Lekkiej Piechoty, Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego, parafii ewangelickiej w Cieszynie oraz instytucji i stowarzyszeń Ziemi Cieszyńskiej.

Podczas uroczystości okolicznościowe przemówienia wygłosili wojewoda śląski Marek Wójcik oraz wnuczka bohatera Aleksandra Błahut-Kowalczyk. List burmistrz Cieszyna Gabrieli Staszkiewicz odczytał wiceburmistrz Przemysław Major. Aktu oznaczenia grobu plakietą „Grób Weterana Walk o Wolność i Niepodległość Polski” dokonała Anna Binek-Zajda z Oddziałowego Biura Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Katowicach.

Modlitwę poprowadzili ks. mjr Marcin Konieczny i ks. por. Marcin Ratka-Matejko z Ewangelickiego Duszpasterstwa Wojskowego. Po Apelu Pamięci odczytanym przez ppor. Tomasza Pająka oddano salwę honorową. Uroczystość zakończyło złożenie kwiatów i zapalenie zniczy.

Wydarzenie zorganizował Oddział Instytutu Pamięci Narodowej w Katowicach w ramach obchodów 82. rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego.

Dr Jan Władysław Kubisz (1885–1948), urodzony na Zaolziu, należał do najwybitniejszych lekarzy Śląska Cieszyńskiego. Był pierwszym polskim lekarzem zatrudnionym w Szpitalu Śląskim w Cieszynie, a od 1930 r. jego dyrektorem. Pod jego kierownictwem placówka znacząco się rozwinęła, powstały nowe oddziały i nowoczesna pracownia rentgenowska.

Po wybuchu II wojny światowej los rzucił go do okupowanej Warszawy. W czasie Powstania Warszawskiego zorganizował szpital dla rannych i zasłynął odwagą. Wyprowadził z płonącego miasta około 90 pacjentów pod flagą Czerwonego Krzyża. Po zakończeniu wojny powrócił do Cieszyna, gdzie odbudował zniszczony Szpital Śląski. Zmarł 4 marca 1948 r. Pozostał w pamięci mieszkańców jako „lekarz ubogich”, człowiek głębokiej wiary i bezinteresownej służby drugiemu człowiekowi.