Przemówienie Leona XIV do Rycerzy Kolumba | 5 sierpnia 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Przyjaciele!

Z radością pozdrawiam was wszystkich, uczestniczących w 144. Najwyższej Konwencji Rycerzy Kolumba, która odbywa się w Denver, w stanie Kolorado. Zapewniam również o mojej duchowej bliskości tych, którzy w sposób zdalny biorą udział w ceremoniach otwarcia.

Gromadząc się w tych dniach na rozmowach, braterskim spotkaniu i modlitwie pod hasłem „W Jednym jesteśmy jedno”, chciałbym krótko zastanowić się wraz z wami nad znaczeniem krzewienia cnót jedności i miłości – dwóch podstawowych zasad waszego Zakonu.

Po pierwsze, jedność. Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus modlił się za swoich Apostołów, aby wszyscy stanowili jedno (por. J 17, 21). Nasz Pan prosił jednak, aby dar jedności został udzielony nie tylko im, lecz także tym, którzy na przestrzeni wieków uwierzą w Niego dzięki ich słowu (por. J 17, 20). Zachowanie jedności często nie jest jednak łatwe i nie można uważać jej za coś oczywistego. Trzeba ją świadomie pielęgnować poprzez szczery i pokorny dialog.

W tym duchu zachęcam was wszystkich, abyście nadal dawali świadectwo tej zgodzie, której Jezus tak gorąco pragnie w waszych rodzinach, parafiach oraz w szerszych wspólnotach, w których żyjecie i służycie. W epoce nazbyt często naznaczonej podziałami i ostrą retoryką bardzo potrzeba proroków harmonii, którzy budują mosty i – wszędzie tam, gdzie jest to możliwe – starają się godzić przeciwstawne stanowiska.

Dzieła miłości – drugiej z tych cnót – mogą często stawać się drogą prowadzącą do jedności. Jak zapewne wielu z was już doświadczyło, kiedy spieszymy z pomocą potrzebującym, nierzadko rodzi się szczególna zgoda między tymi, którzy dają, a tymi, którzy otrzymują, a także między osobami wspólnie niosącymi pomoc swoim braciom i siostrom. W ten sposób miłość staje się nie tylko odpowiedzią na ludzkie cierpienie, lecz także potężnym środkiem budowania braterstwa i umacniania komunii, która stanowi serce życia chrześcijańskiego.

Wasza własna historia jest wymownym świadectwem tej prawdy. Rozwijając dzieło zapoczątkowane przez waszego szlachetnego Założyciela, bł. Michaela McGivneya, Rycerze Kolumba od przeszło stu lat wspólnie ukazują miłość Chrystusa dzieciom nienarodzonym, kobietom oczekującym potomstwa, prześladowanym chrześcijanom, ofiarom wojny i handlu ludźmi, ubogim i bezbronnym oraz tym, którzy żyją na marginesie społeczeństwa. Dzięki inicjatywom podejmowanym przez wasze lokalne Rady, a także na szczeblu krajowym i międzynarodowym, niezliczone osoby skorzystały z waszej dobroci. Ze swej strony wyrażam głęboką wdzięczność za niesłabnącą hojność waszego Zakonu wobec osób znajdujących się w trudnej sytuacji i ufam, że wasze wysiłki będą przynosić owoce jeszcze przez wiele lat.

Kończąc tę krótką refleksję, składam serdeczne życzenia owocnej pracy Najwyższej Konwencji, którą powierzam wstawiennictwu Maryi, Matki Kościoła, oraz bł. Michaela McGivneya. Udzielam wam teraz Błogosławieństwa Apostolskiego, którym z radością obejmuję wszystkich członków Rycerzy Kolumba oraz wasze rodziny.

Błogosławieństwo Boga wszechmogącego, Ojca i Syna, i Ducha Świętego, niech zstąpi na was i pozostanie z wami na zawsze. Amen.