Br. Mateusz Magiera OFMCap w Kętach: św. Klara to kobieta „do naśladowania”

– Nie opowiadajmy tylko o świętości świętej Klary. Nie wpatrujmy się tylko w obraz świętej Klary, ale przede wszystkim naśladujmy jej życie, naśladujmy jej czyny – zachęcił br. Mateusz Magiera OFMCap. W liturgiczne wspomnienie św. Klary z Asyżu, patronki sióstr klarysek od Wieczystej Adoracji, w ich klasztorze w Kętach sprawowano 11 sierpnia br. Mszę św. Uczestnicy liturgii mogli także oddać cześć relikwiom świętej, która wraz ze św. Franciszkiem z Asyżu stała się jedną z najważniejszych postaci duchowości franciszkańskiej.

Mszy św. przewodniczył br. Mateusz Magiera OFMCap, sekretarz prowincjalny krakowskiej prowincji Zakonu Braci Mniejszych Kapucynów. Przy ołtarzu modlili się także kapelan kęckich klarysek ks. Józef Lach SCJ oraz emerytowany proboszcz kęckiej parafii przy rynku ks. Franciszek Knapik.

W homilii br. Mateusz Magiera, nawiązując do włoskiego określenia „donna brava”, którym opisuje się kobietę wyjątkową, wspaniałą i godną podziwu, nazwał św. Klarę „donna bravissima” – kobietą niezwykłą, która zachwyciła swoim życiem kolejne pokolenia chrześcijan.

Kapucyn podkreślił jednak, że św. Klara nie jest jedynie postacią, o której należy opowiadać i którą można podziwiać. – Nie opowiadajmy tylko o świętości świętej Klary. Nie wpatrujmy się tylko w obraz świętej Klary, ale przede wszystkim naśladujmy jej życie, naśladujmy jej czyny – mówił.

Przywołał przy tym słowa św. Franciszka z jego „Napomnienia czwartego”, w którym założyciel franciszkanów przestrzega przed sytuacją, gdy chrześcijanie chcieliby otrzymać chwałę za samo opowiadanie o wielkich dziełach świętych, zamiast samemu podążać ich drogą.

Br. Magiera podkreślił, że św. Klara pozostaje dla współczesnych chrześcijan przede wszystkim wzorem do naśladowania. Wskazane przez niego pięć wymiarów jej duchowości to: „radykalne, najwyższe ubóstwo, mistyczna więź z Jezusem Chrystusem jako Oblubieńcem, głęboka pokora i z niej wypływająca służba, wzajemna miłość siostrzana i jedność wspólnoty oraz wierność powołaniu i charyzmatowi franciszkańskiemu”.

– To są cechy do naśladowania, nie do podziwiania – zaznaczył. Na zakończenie zachęcił do wdzięczności za przykład św. Klary oraz do korzystania z jej wstawiennictwa i modlitwy.

Uczestnicy Mszy mogli oddać cześć relikwiom św. Klary.

Zakon Sióstr Klarysek od Wieczystej Adoracji (OCPA) powstał w połowie XIX w. we Francji. Do jego powstania przyczyniło się dwoje fundatorów: ks. Jan Chrzciciel Heurlaut i Matka Maria od św. Klary (Wiktoria Józefina Bouillevaux). W 1866 r. do wspólnoty w Troyes wstąpiła Polka – Ludwika Morawska – Matka Maria od Krzyża. W 1871 roku przeszczepiła ona zakon Franciszkanek Najświętszego Sakramentu na ziemie polskie.

Początkowo siostry próbowały założyć klasztor w Granowie, a następnie w Gnieźnie. Na skutek germanizacji i kulturkampfu musiały opuścić Wielkopolskę i osiedliły się we Lwowie. Stamtąd wyszły kolejne fundacje. Obecnie na całym świecie istnieje 29 autonomicznych domów Klarysek od Wieczystej Adoracji – m.in. we Francji, w Niemczech, w Austrii, Stanach Zjednoczonych, Indiach i Bangladeszu. W Polsce jest osiem takich domów: w Bydgoszczy, Elblągu, Hajnówce, Kętach, Kłodzku, Pniewach, Słupsku i Ząbkowicach Śląskich.

Do Kęt siostry przybyły w 1910 r., na prośbę istniejących tu wcześniej kapucynek, które, nie mogąc otrzymać oficjalnego zatwierdzenia ze strony władz państwowych i kościelnych, zdecydowały się na inkorporację do innego, duchowo bliskiego im zgromadzenia. 6 lutego 1910 r. bp Anatol Nowak dokonał uroczystego wystawienia Najświętszego Sakramentu do kęckiego klasztoru. W 1999 roku bp Tadeusz Rakoczy ogłosił to miejsce lokalnym sanktuarium Wieczystej Adoracji Najświętszego Sakramentu.

Święta Klara urodziła się w Asyżu w Umbrii we Włoszech. Była córką Favarone Offreduccio i Ortolany. W roku 1212 za przykładem Franciszka z Asyżu zdecydowała się na ubogie życie monastyczne, stając się pierwszą klaryską. Przeżyła 42 lata w klasztorze San Damiano w swym rodzinnym Asyżu. Jej sposób prowadzenia wspólnoty sióstr oraz świętość życia przyczyniły się do wczesnego wyniesienia jej do chwały ołtarzy. Dokonał tego papież Aleksander IV, wcześniejszy kardynał protektor zakonu franciszkańskiego, w roku 1255 (zmarła dwa lata wcześniej). Ciało św. Klary spoczywa w asyskiej bazylice, dedykowanej jej imieniu.