Leon XIV: niedziela podstawą i rdzeniem roku liturgicznego

Na szczególne miejsce niedzieli wskazał Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej, która odbywała się w bazylice watykańskiej. W swojej katechezie papież nawiązał do piątego rozdziału konstytucji Soboru Watykańskiego II Sacrosanctum Concilium, dotyczącego roku liturgicznego.

Odwołując się do encykliki Piusa XII Mediator Dei, Leon XIV podkreślił, że w rytmie roku liturgicznego wierni pozostają w żywym kontakcie z odkupieńczym działaniem Chrystusa. „Jest to raczej sam Chrystus, który trwa w Kościele swoim” – stwierdził papież. Dodał, iż centralnym wydarzeniem całego cyklu liturgicznego pozostaje misterium paschalne: śmierć i zmartwychwstanie Jezusa.

Ojciec Święty przypomniał, że Sobór Watykański II określił niedzielę jako „podstawę i rdzeń całego roku liturgicznego” oraz „pierwotny dzień świąteczny”. Wskazał, iż jest ona przede wszystkim „dniem Pańskim”, pamiątką i uobecnieniem zmartwychwstania Chrystusa.

Odwołał się również do nauczania św. Jana Pawła II zawartego w liście apostolskim Dies Domini z 1998 r. Papież – Polak określił w nim niedzielę jako dzień Pański, dzień Kościoła i człowieka, a także „dzień dni”. Wskazał, że jako „Pascha tygodnia” niedziela przypomina i uobecnia zmartwychwstanie Chrystusa oraz nadaje sens ludzkiemu czasowi, kierując go ku powtórnemu przyjściu Chrystusa.

Leon XIV zwrócił uwagę, iż uświęcenie niedzieli wiąże się w sposób szczególny z uczestnictwem w Eucharystii. Podkreślił, że wspólnotowej celebracji Eucharystii nie może zastąpić sama obecność wirtualna ani bierne uczestnictwo. Liturgia wymaga bowiem czynnego udziału wiernych zgromadzonych wokół Chrystusa.

W związku z tym papież zaapelował o tworzenie takich warunków, aby w niedzielnej Mszy św. mogli uczestniczyć również ci, którzy ze względu na charakter swojej pracy nie mogą tego dnia powstrzymać się od wykonywania obowiązków zawodowych.

Ojciec Święty przypomniał, że kształtowanie się roku liturgicznego jest procesem historycznym. Już w II wieku do cotygodniowego świętowania Paschy dołączyła celebracja Paschy dorocznej, która z czasem została otoczona pięćdziesięciodniowym okresem radości, poprzedzonym Wielkim Postem. Następnie rozwinął się cykl Bożego Narodzenia, pozwalający Kościołowi przeżywać tajemnice Wcielenia, narodzenia i objawienia Chrystusa.

W kolejnych wiekach w rytm roku liturgicznego włączono również wspomnienia Najświętszej Maryi Panny, męczenników i innych świętych. Ich kult pozostaje związany z dziełem zbawienia dokonanego przez Chrystusa oraz z wiarą Kościoła w świętych obcowanie.

Leon XIV wskazał iż rok liturgiczny ukazuje w ten sposób w formie sakramentalnej pedagogię historii zbawienia: prowadzi wiernych od oczekiwania na Mesjasza przez misterium paschalne ku nadziei przyszłej chwały. Celebrując w ciągu roku zbawcze misterium Chrystusa, Kościół umożliwia wiernym coraz pełniejsze uczestnictwo w Jego dziele.

Z tego względu rok liturgiczny stanowi zasadnicze źródło inspiracji oraz podstawowy punkt odniesienia dla działalności duszpasterskiej Kościoła.

Całą treść można przeczytać TUTAJ