Leon XIV o Wniebowzięciu Maryi i nadziei na życie wieczne | 15 sierpnia 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry!

Dziś obchodzimy uroczystość Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny. Jest to święto o wielkim znaczeniu zarówno dla teologii katolickiej, jak i dla pobożności ludowej. Obchód ten jest bowiem bardzo żywo przeżywany w wielu wspólnotach, zwłaszcza tam, gdzie katedra lub kościół parafialny nosi wezwanie Matki Bożej Wniebowziętej.

Aby kontemplować tę tajemnicę wiary, możemy odwołać się do dwóch ujęć ikonograficznych, za pomocą których artyści przedstawiali ją na przestrzeni wieków.

Pierwszy, najstarszy, który przez niemal tysiąc lat pozostawał jedynym, to motyw „Zaśnięcia” Matki Bożej: Maryja ukazana jest jako spoczywająca na katafalku, pogrążona we śnie śmierci; wokół znajdują się Apostołowie, którzy ze wzruszeniem oddają Jej cześć i modlą się. Pośrodku stoi Jezus Zmartwychwstały, trzymający w ramionach duszę Maryi, przedstawioną jako nowo narodzone dziecko. Przyszedł, aby Ją zabrać i wprowadzić ze sobą do chwały Boga, „do nieba”, jak mówimy w sposób symboliczny. Pan bowiem spełnił wobec swojej Matki to, co obiecał wszystkim swoim przyjaciołom: „Gdy odejdę – do Ojca – i przygotuję wam miejsce, przyjdę powtórnie i zabiorę was do siebie” (J 14, 3).

Ten pierwszy model uwydatnia prawdę zasadniczą: to Chrystus, który umarł i zmartwychwstał, prowadzi nas do celu, do którego od zawsze jesteśmy przeznaczeni – do życia wiecznego. Tę właśnie prawdę kontemplowały całe pokolenia wiernych, modląc się przed ikonami Zaśnięcia, co można podziwiać w Rzymie, w wielkiej mozaice absydy Bazyliki Matki Bożej Większej.

Nowsza ikonografia, która rozwinęła się później na Zachodzie, ukazuje natomiast Maryję Pannę w całej postaci, w niebie, spowitą światłem, często otoczoną przez aniołów i świętych. W centrum znajduje się tu uwielbione ciało Matki Bożej, zgodnie z tym, co czytamy w Apokalipsie: „Potem wielki znak ukazał się na niebie: Niewiasta obleczona w słońce, i księżyc pod jej stopami, a na jej głowie wieniec z gwiazd dwunastu” (Ap 12, 1).

Niektórzy artyści połączyli oba te schematy, przedstawiając u góry uwielbioną Dziewicę, a u dołu Jej pusty grób, często wypełniony różnobarwnymi kwiatami, oraz Apostołów ze wzrokiem zwróconym ku Niej, przebywającej w niebie.

Ten drugi model uwydatnia prawdę, że Maryja została wzięta do nieba z duszą i ciałem, a więc w całej pełni swojej osoby. Ta niewiasta, która na ziemi dała ciało i krew Wcielonemu Słowu i szła za Nim aż do doskonałego zjednoczenia w ofierze miłości, została przez Niego na zawsze pociągnięta do chwały.

Także ta ikonografia pozwala nam kontemplować nasze ostateczne przeznaczenie. Pełnia życia, którą dziś z radością podziwiamy w Maryi, czeka również na nas u kresu czasów, gdy – jak mówi św. Paweł – Chrystus Zmartwychwstały „przekształci nasze ciało poniżone w podobne do swego chwalebnego ciała” (Flp 3, 21), przyoblekając to, co zniszczalne, w niezniszczalność, a to, co śmiertelne, w nieśmiertelność (por. 1 Kor 15, 54). Wtedy, w naszym ciele przemienionym przez miłość Odkupiciela, będziemy żyć na wieki, uczestnicząc w święcie, które nie ma końca.

Wysławiajmy Pana, który uczynił wielkie rzeczy w swojej i naszej Najświętszej Matce!