Leon XIV: Kościół powinien nieść pokój Chrystusa poza wytyczone granice

Kościół może pozwolić się zaskoczyć działaniu Boga i nieść pokój Chrystusa poza już wytyczone granice – powiedział Ojciec Święty podczas niedzielnego spotkania z wiernymi w Castel Gandolfo. Podkreślił, że wiara i zbawienie są przeznaczone dla wszystkich, a nierówności, dyskryminacja i bariery godzą w godność człowieka.

Papież odwołał się do Ewangelii o kobiecie kananejskiej, która prosiła Jezusa o uzdrowienie córki. Zwrócił uwagę na jej pokorę, determinację i głęboką wiarę. „W tajemniczy sposób wiara już zrodziła się w jej sercu” – powiedział, podkreślając, że kobieta nie prosiła o nic dla siebie, lecz o pokój dla cierpiącego dziecka.

Leon XIV zauważył, że kobieta napotkała liczne przeszkody: uczniowie uznawali ją za natrętną, a Jezus początkowo nie przychylał się do jej prośby. Ostatecznie jednak pochwalił jej wiarę, mówiąc: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara; niech ci się stanie, jak pragniesz!”.

Ojciec Święty zwrócił uwagę, iż scena ta pokazuje, że Kościół powinien być gotowy dostrzegać działanie Boga także w sytuacjach, które zakłócają jego plany. „W każdym spotkaniu, także w takim, które zakłóca nasze plany, trzeba nadstawić ucha, otworzyć oczy i otworzyć serce na to, co Bóg chce nam powiedzieć” – wskazał.

Papież podkreślił, że Kościół ma nieść pokój Chrystusa także poza dotychczas wyznaczone granice. Jak zaznaczył, Boża łaska działa w ukryciu ludzkich sumień i może poprzedzać działalność Kościoła.

Leon XIV wskazał również, że od kobiety kananejskiej chrześcijanie mogą uczyć się pokory i wytrwałości. „Stół Boga jest zastawiony dla wszystkich” – powiedział, dodając, że każdy człowiek ma swoje miejsce u Boga Ojca.

„W świetle tej wiary nie do zniesienia stają się nierówności, dyskryminacja i bariery, które depczą godność tak wielu synów i córek Boga” – podkreślił papież.

Na zakończenie wezwał wiernych do modlitwy za wstawiennictwem Maryi, aby Kościół potrafił być znakiem nadziei w „świecie udręczonym, który poszukuje pokoju”. Przywołał także słowa swojej encykliki Magnifica humanitas, określając Magnificat jako pieśń człowieka, który patrzy na rzeczywistość oczami Boga, „nie traci nadziei, lecz działa w miłości”.