Prymas Polski: troska o wnętrze punktem wyjścia dla duszpasterstwa powołań

Pytając, kto dziś przychodzi do seminariów duchownych, Kościół powinien nie tylko diagnozować problemy i doświadczenia młodych ludzi, ale także spojrzeć na jakość własnego życia, rodzin, parafii i wspólnot – przekonywał w środę Prymas Polski abp Wojciech Polak podczas Mszy św. towarzyszącej 62. Ogólnopolskiej Konferencji Rektorów Wyższych Seminariów Diecezjalnych i Zakonnych w Turnie. Metropolita gnieźnieński podkreślił, że troska o wnętrze młodego człowieka powinna być punktem wyjścia dla duszpasterstwa powołań i ewangelizacji.

Nawiązując w homilii do ewangelicznego opisu uzdrowienia teściowej Szymona, Prymas zwrócił uwagę, że znakiem jej uzdrowienia było natychmiastowe podjęcie służby wobec innych. Jak wskazywał, prawdziwe zdrowie człowieka polega na tym, że jest on zdolny służyć drugiemu.

Metropolita gnieźnieński odniósł ten obraz do współczesnej młodzieży i kandydatów do seminariów. Pytał, czy wielu młodych ludzi nie jest dziś „trapi­onych jakąś gorączką”, która odbiera im wewnętrzną energię i zdolność do zaangażowania.

Przypomniał słowa papieża Leona XIV z tegorocznego orędzia na Światowy Dzień Modlitw o Powołaniach, że w duszpasterstwie powołań trzeba na nowo rozpocząć od „troski o wnętrze”. Jak zaznaczył, młody człowiek powinien odkrywać swoje życie i powołanie nie jako nakaz czy z góry ustalony schemat, lecz jako „projekt miłości i szczęścia”.

Prymas zwrócił uwagę, że rozeznając, kim są współcześni kandydaci do seminariów, łatwo skoncentrować się na ich brakach i trudnościach. Wymienił m.in. brak doświadczenia pełnej rodziny, niedostateczne przygotowanie do codziennych obowiązków, problemy natury psychicznej oraz doświadczenia różnych uzależnień, które – jak mówił – mogą utrwalać „mentalność użycia, braku odpowiedzialności i wierności”.

„To wszystko – tak sądzę – musi być jeszcze zawsze poszerzone również o pytania dotyczące nas samych, naszego własnego świadectwa, naszego życia, naszych kościelnych realiów i środowisk” – powiedział abp Polak.

Podkreślił, że odpowiedzialność za powołania nie spoczywa wyłącznie na seminariach i osobach odpowiedzialnych za formację. Przywołując papieża Leona XIV, wskazał na potrzebę tworzenia takich środowisk, w których dar powołania może być przyjęty, umacniany, strzeżony i rozwijany.

„Tylko bowiem wtedy, gdy nasze środowiska będą jaśnieć żywą wiarą, nieustanną modlitwą i braterskim towarzyszeniem, Boże powołanie będzie mogło rozkwitnąć i dojrzeć” – cytował papieża Prymas.

Abp Polak wskazał też w homilii na konieczność ponownego odkrycia mocy słowa Bożego. Nawiązując do Ewangelii o uzdrowieniu teściowej Szymona, zauważył, że w relacji św. Łukasza Jezus „rozkazał gorączce i opuściła ją”. „Trzeba nam jeszcze raz uwierzyć w moc Bożego Słowa, w moc Jezusowego Słowa” – powiedział.

Prymas podkreślił zarazem, że Kościół powinien pamiętać o swojej odpowiedzialności za to, gdzie pada głoszone przez niego słowo i czy znajduje ono odpowiedni grunt do wzrostu. Przywołał słowa św. Pawła z Pierwszego Listu do Koryntian: „Ja siałem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost”.

Abp Polak wskazał także na znaczenie ciszy, modlitwy i „miejsc pustynnych” w procesie rozeznawania powołania. Zauważył, że w epoce „nadmiernego połączenia cyfrowego” coraz trudniej doświadczać ciszy i samotności.

Przypomniał słowa Leona XIV skierowane do kleryków, że „uprzywilejowaną drogą do wnętrza jest zawsze modlitwa”. „Bez spotkania jednak z Nim nie możemy tak naprawdę poznać siebie” – cytował papieża.

Prymas postawił również pytanie o sens modlitwy osób odpowiedzialnych za duszpasterstwo powołań: czy jest ona jedynie próbą uspokojenia własnych lęków i niepewności związanych z przyszłością seminariów, czy też prowadzi do wyjścia ku innym i głoszenia Ewangelii.

„Czy też Słowo, które słyszymy i głosimy, nadal w nas sprawia, że tak jak Jezus wciąż idziemy, wciąż z ufnością wychodzimy do innych” – pytał.

Na zakończenie abp Polak ponownie przywołał słowa papieża Leona XIV: „Troska o wnętrze – to od niej trzeba pilnie na nowo rozpocząć w duszpasterstwie powołań oraz we wciąż odnawianym wysiłku ewangelizacji”.