Abp Fisichella publikuje korespondencję z Orianą Fallaci. „Walczyła ze śmiercią jak lew”

Dwadzieścia lat po śmierci Oriany Fallaci abp Rino Fisichella zdecydował się opublikować korespondencję z włoską pisarką i dziennikarką, która w ostatnich latach życia zmagała się z ciężką chorobą. Listy ukazały się w książce Siła pasji. Listy do arcybiskupa Fisichelli,. Publikacja nakładem wydawnictwa Piemme ukaże się 8 września, na tydzień przed dwudziestą rocznicą śmierci jednej z najbardziej wpływowych włoskich dziennikarek XX wieku.

We wstępie do książki abp Fisichella wyjaśnia, że długo zwlekał z ujawnieniem korespondencji. Jak podkreśla, dwie dekady, które minęły od śmierci Oriany Fallaci, pozwalają spojrzeć na ich relację z większego dystansu i oddać sprawiedliwość kobiecie, która w ostatnich latach życia wiele wycierpiała.

„Była jeszcze zbyt młoda, by umrzeć” – wspomina arcybiskup. Fallaci miała świadomość nieuchronności śmierci, ale do końca walczyła o życie. „Jestem żołnierzem i nie boję się śmierci. Walczę z nią, jak tylko potrafię, by ją opóźnić” – pisała. „W każdym razie wiedz, że umrę na stojąco”.

Zdaniem abp. Fisichelli Fallaci kochała życie i potrafiła doceniać je szczególnie wtedy, gdy choroba zdawała się jej je odbierać. Ich relacja, jak zaznacza, opierała się na autentycznej przyjaźni, pozbawionej wykorzystywania instrumentalnego.

Arcybiskup podkreśla jednocześnie, że nie zamierza ujawniać szczegółów najbardziej osobistej sfery ich kontaktów. Zaznacza, że Fallaci nigdy nie się u niego nie spowiadała w sensie sakramentalnym, choć ich rozmowy często dotykały spraw należących do sfery prywatności.

Opublikowana korespondencja – jak wyjaśnia – dotyczy przede wszystkim codziennego życia i pokazuje stopniowe pogłębianie się wzajemnej zażyłości. Listy Fallaci były niemal zawsze pisane na maszynie Olivetti 22, na papierze firmowym z jej nazwiskiem. Pisarka podpisywała je odręcznie, a teksty często poprawiała korektorem lub skreślała, co – zdaniem Fisichelli – świadczy o jej charakterystycznym dążeniu do perfekcji.

„Są to ostatnie teksty tej wielkiej dziennikarki” – pisze arcybiskup. Jego zdaniem listy stanowią świadectwo jej zainteresowania ludźmi, wydarzeniami i faktami, które pozwalały jej przezwyciężać samotność.

Fisichella wspomina Fallaci jako osobę niezwykle złożoną i wielowymiarową. „Oriana była kobietą samotną” – stwierdza, opisując jej świadome odgradzanie się od innych. Pisarka ograniczyła kontakty z rodziną, z wyjątkiem wnuka Edoarda, któremu poświęcała szczególną uwagę. Nie chciała również korzystać z pomocy sekretarki, z wyjątkiem Danieli Di Pace.

Wspominając spotkanie Fallaci z papieżem Benedyktem XVI w sierpniu 2005 roku, abp Fisichella przywołuje także jedno z ostatnich spotkań z pisarką. Przed odejściem odmówił nad nią modlitwę i udzielił jej błogosławieństwa, kreśląc znak krzyża.

„Powiedz jej, że to mój sposób na pożegnanie się z nią i wyrażenie, jak bardzo ją kocham” – powiedział wówczas osobie, która opiekowała się Fallaci.

Oriana Fallaci (1929–2006) była jedną z najbardziej znanych włoskich dziennikarek XX wieku. Karierę rozpoczęła jako 17-latka, a od 1951 r. współpracowała z tygodnikiem „Europeo”. Od 1967 r. jako korespondentka wojenna relacjonowała m.in. wojnę w Wietnamie oraz konflikty na Bliskim Wschodzie i w Azji. Przeprowadziła wywiady z wieloma czołowymi postaciami polityki i kultury, m.in. Henrym Kissingerem, ajatollahem Chomeinim, Willym Brandtem, Lechem Wałęsą i Goldą Meir.

Po zamachach z 11 września 2001 r. zasłynęła z ostrej krytyki islamu i europejskiej polityki wielokulturowości. Swoje poglądy zawarła m.in. w książkach Wściekłość i duma oraz Siła rozumu. Jej twórczość wywoływała gwałtowne spory – jedni oskarżali ją o rasizm i szerzenie wrogości wobec muzułmanów, inni uznawali za przenikliwą obserwatorkę współczesności.

Fallaci określała swój światopogląd jako „chrześcijański ateizm”. 27 września 2005 r. została przyjęta na prywatnej audiencji przez papieża Benedykta XVI w Castel Gandolfo. Podziwiała jego refleksję nad Europą, choć krytycznie odnosiła się do dialogu Jana Pawła II z islamem.

Zmarła 15 września 2006 r. we Florencji, dokąd powróciła krótko przed śmiercią.