„Litanie do Najświętszej Marii Panny” Deluigiego w Castel Gandolfo

W Pałacu Apostolskim w Castel Gandolfo otwarto wystawę „Le Litanie della Vergine” Mario Deluigiego – Dialog między sacrum a abstrakcją. Ekspozycja ukazuje dzieło włoskiego artysty, w którym tematyka religijna spotyka się z językiem sztuki abstrakcyjnej.

Między sacrum a abstrakcją

Wernisaż odbył się w czwartek 10 września. Uroczystości przewodniczył Giuseppe Puglisi-Alibrandi, sekretarz generalny Gubernatoratu Państwa Watykańskiego. W wydarzeniu uczestniczyli m.in. Andrea Tamburelli, dyrektor Will Papieskich, Barbara Jatta, dyrektor Dyrekcji Muzeów i Dziedzictwa Kulturowego, oraz kuratorki wystawy: architekt Assia Carpano i Rosalia Pagliarani z Departamentu Sztuki XIX i XX wieku Muzeów Watykańskich.

W centrum ekspozycji znajduje się obraz Le Litanie della Vergine, namalowany przez Deluigiego w latach 1949–1950. Wielkoformatowy obraz olejny na desce powstał z przeznaczeniem dla salezjańskiego Collegio Astori w Mogliano Veneto, jako nastawa ołtarzowa kościoła Santa Maria Ausiliatrice. Jego zdecydowanie abstrakcyjny język sprawił jednak, że współcześni artyście uznali dzieło za niezrozumiałe i nieodpowiednie dla przestrzeni sakralnej.

Od odrzucenia do papieskiego daru

W 1950 roku Deluigi zaprezentował obraz na Biennale w Wenecji. Dzieło spotkało się zarówno z uznaniem, jak i ironią oraz krytyką. Ponad dwie dekady później, 16 września 1972 roku, patriarcha Wenecji Albino Luciani podarował je papieżowi Pawłowi VI podczas jego wizyty w mieście.

Ekspozycję uzupełnia portfolio dziesięciu serigrafii z 1972 roku, z których każda nawiązuje do jednego z wezwań Litanii Loretańskiej. Towarzyszą im dwa wielkoformatowe panele tekstylne, wykonane przez wenecką manufakturę Rubelli, inspirowane kompozycjami Rosa Mystica i Stella Matutina.

Dzieło po konserwacji

Przed prezentacją w Castel Gandolfo dzieło zostało poddane pracom konserwatorskim w Laboratorium Konserwacji Malarstwa i Materiałów Drewnianych Muzeów Watykańskich, poprzedzonym analizami naukowymi. Restaurację umożliwiła hojność Marka Robertsa i Jan Vallone Roberts, patronów sztuki Muzeów Watykańskich z Kalifornii i północno-zachodnich regionów Stanów Zjednoczonych.