Kard. Fernández: religie opowiadają się za pokojem, nigdy za wojną

„Religie opowiadają się za pokojem, nigdy za wojną”, podkreślił kard. Víctor Manuel Fernández. W wywiadzie dla portalu Vatican News prefekt Dykasterii Nauki Wiary, wypowiedział się  na temat nowego dokumentu watykańskiego „Droga nadziei” nawiązującego do deklaracji soborowej „Nostra aetate”.

Vatican News: W świecie pełnym podziałów, wojen i przemocy, w którym często wskazuje się na religię jako jedną z przyczyn konfliktów, jaką wartość i aktualność zachowuje deklaracja „Nostra aetate”, sformułowana przez Sobór Watykański II sześćdziesiąt lat temu?

Kard. Víctor Manuel Fernández: Punkt 9. dokumentu przypomina kluczowy fragment z punktu 5. deklaracji „Nostra aetate”: „Nie możemy wzywać Boga, Ojca wszystkich ludzi, jeśli odmawiamy braterskiego traktowania jakimkolwiek ludziom, stworzonym przecież na obraz Boży. […] Dlatego Kościół odrzuca wszelką dyskryminację człowieka czy akt przemocy wobec niego ze względu na rasę, kolor skóry, stan społeczny czy religię, gdyż jest to sprzeczne z duchem Chrystusa”. Jest to stwierdzenie o ogromnym znaczeniu również w dzisiejszym kontekście.

Każda religia i wszystkie religie opowiadają się za pokojem. Nigdy za wojną. Nie jest zresztą przypadkiem, że ten sam papież Leon XIV z wielką mocą potwierdził tę samą zasadę w swojej encyklice „Magnifica humanitas”, w punkcie 223.: „Ci, którzy posługują się imieniem Boga, by legitymizować terroryzm, przemoc czy wojnę, zdradzają Jego oblicze: walka w imię religii oznacza w rzeczywistości atak na samą religię”.

Co konkretnie oznacza dziś prowadzenie dialogu? Jak uniknąć z jednej strony niebezpieczeństwa zamykania się we własnej tożsamości, a z drugiej – ryzyka synkretyzmu?

W odpowiedzi chciałbym przypomnieć słowa świętego Jana Pawła II na temat dialogu. Podkreślał on bowiem w różnych prywatnych rozmowach, jak pilną sprawą jest połączenie pełnej tożsamości z pełnym dialogiem. W rzeczywistości każdy autentyczny dialog jest jednocześnie „głoszeniem”, gdyż właśnie w dialogu każdy musi jasno ukazać drugiemu swoją tożsamość i starać się wyrazić ją w całym jej pięknie i harmonii. Wszystko to wiąże się z tym, co trafnie ujęto w dokumencie „Dilexit nos” – w punktach 209 i 210 przypomniano tam, że misja głoszenia Ewangelii wymaga „misjonarzy pełnych miłości”, którzy „pozwalają Chrystusowi, by ich zdobył, i nie mogą nie przekazywać dalej tej miłości, która odmieniła ich życie. Dlatego boli ich tracenie czasu na dyskusje o sprawach drugorzędnych czy na narzucanie prawd i zasad, gdyż ich głównym pragnieniem jest dzielenie się tym, czego sami doświadczają, a przede wszystkim sprawienie, by inni, dzięki ich skromnym staraniom, mogli dostrzec dobroć i piękno Tego, którego oni sami kochają”.

Nie jest to jednak akt nawracania, ponieważ: „Słowa osoby kochającej nie zakłócają spokoju, niczego nie narzucają ani nie wymuszają, lecz jedynie skłaniają innych do pytania o to, jak taka miłość jest możliwa. Z najwyższym szacunkiem dla wolności i godności drugiego człowieka, osoba kochająca po prostu ma nadzieję, że będzie mogła opowiedzieć o tej przyjaźni, która wypełnia jej życie”.

W encyklice „Redemptoris missio” Jan Paweł II potwierdza, że ​​dialog z innymi tradycjami religijnymi jest „częścią misji ewangelizacyjnej Kościoła”. Co to oznacza?

Kościół jest w każdym czasie sakramentem niezmierzonej miłości, jaką Bóg darzy wszystkich ludzi na ziemi, i dlatego aktywnie angażuje się w głoszenie wiary w zmartwychwstałego Chrystusa oraz Jego Ewangelię, aby jak najszybciej mogła nastać przyszłość pokoju, braterstwa, sprawiedliwości, szacunku i miłości. Jednakże na drodze do realizacji tego „projektu cywilizacji miłości”, by użyć słów świętego Pawła VI, do których niedawno nawiązał papież Leon XIV, stoi wiele przeszkód. W rzeczywistości rozprzestrzeniają się przerażający indywidualizm oraz równie zgubna forma ubóstwiania samego siebie; sprawiają one, że ludzie w mniejszym lub większym stopniu zamykają się w sobie, sądząc, iż inni po prostu nie istnieją. Aby temu przeciwdziałać, Kościół pragnie z jednej strony dawać świadectwo braterskiej miłości w spotkaniach z wyznawcami innych tradycji religijnych, a z drugiej, uważa za oczywiste dążenie do dialogu i współpracy z tymi tradycjami, by umożliwić każdemu człowiekowi poznanie prawdy, że tylko ten, kto kocha bliźniego, jest naprawdę zdolny do szczęścia.