Rozważanie Leona XIV przed modlitwą „Anioł Pański” | 20 września 2026

Rok: 2026
Autor: leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!

W dzisiejszej liturgii Pan, przez usta proroka Izajasza, daje nam wielki powód do nadziei, mówiąc, że Jego myśli nie są naszymi myślami ani nasze drogi Jego drogami (por. Iz 55, 8). Tak, Boże zamysły nieskończenie przewyższają nasze i – powiedzmy wprost – są bardziej „ludzkie” niż wszystko, co my, ludzie naznaczeni grzechem, potrafimy pomyśleć i urzeczywistnić. Dlatego tak bardzo aktualne pozostaje wezwanie proroka: porzucić nasze błędne drogi i powrócić do Pana, który jest miłosierdziem i przebaczeniem (ww. 6-7).

W Ewangelii przypowieści Jezusa opisują nowość tego, co Bóg przygotował dla nas, ale zazwyczaj odsłaniają także opór, jaki jesteśmy gotowi stawiać wobec bardziej hojnej sprawiedliwości i większej miłości. Dzisiaj słuchamy w szczególności przypowieści o robotnikach wezwanych do pracy w winnicy (por. Mt 20, 1-16): jedni na cały dzień, inni tylko na kilka godzin, a jeszcze inni niemal o zachodzie słońca. Sednem przypowieści jest jednak chwila zapłaty, gdy gospodarz dotrzymuje słowa danego robotnikom pierwszej godziny i płaci im zgodnie z umową, ale zarazem pragnie, aby dostrzegli jego dobroć, dlatego na ich oczach tych, którzy przyszli jako ostatni, traktuje w ten sam sposób.

Nie może nam jednak umknąć pewien szczegół. Gospodarz wskazuje zarządcy dokładną kolejność wypłaty: robotnicy są opłacani „począwszy od ostatnich aż do pierwszych” (Mt 20, 8). Negatywnej reakcji tych, którzy pracowali przez cały dzień, można więc było z łatwością uniknąć. Tymczasem gospodarz świadomie do niej dopuszcza, ponieważ objawienie dobroci Boga jest dla wszystkich, a nie tylko dla niektórych. Bóg ma inne drogi i nowe zamysły także dla tych, którzy uważają się za pierwszych i sądzą, że sami zapracowali na to, kim są, oraz zasłużyli na to, co osiągnęli. Wszyscy natomiast zyskujemy radość, zrozumienie i przyszłość, kiedy prawo miłości przerywa logikę kalkulacji, doświadczenie miłosierdzia poszerza perspektywę zasługi, a dar pokoju kładzie kres rywalizacji i zbliża nas do siebie we wdzięczności.

Bracia i siostry, łaską jest być współpracownikami Boga, pracować w Jego winnicy i służyć Jego Królestwu sprawiedliwości i pokoju! Tam, gdzie z mocą wkracza Boża nowość, nie ma miejsca na zazdrość i podziały. Szukajmy więc Pana, dopóki pozwala się znaleźć, wzywajmy Go, dopóki jest blisko; porzućmy błędne drogi i nieprawe myśli (por. Iz 55, 6-7)!

Spójrzmy na naszą Najświętszą Matkę: jest stworzeniem takim jak my, lecz wolnym od wszelkiej zmazy, dlatego pomaga nam pokładać nadzieję w Bogu i zawierzać Jego miłosierdziu, aby Jego drogi stawały się naszymi drogami, a Jego myśli – naszymi myślami.