Bp Orchowicz: kryzys wspólnoty zaczyna się od słów

– Słowo Boże ukazuje, że kryzys wspólnoty zaczyna się między innymi od sposobu mówienia. Słowo przestaje być narzędziem spotkania, a staje się narzędziem oskarżenia i rozłamu – mówił bp Radosław Orchowicz podczas uroczystości odpustowych na Kalwarii Pakoskiej. Za papieżem Leonem XIV apelował: „rozbrójmy słowa, a przyczynimy się do rozbrojenia świata”.

– Słowo Boże ukazuje, że kryzys wspólnoty zaczyna się między innymi od sposobu mówienia. Słowo przestaje być narzędziem spotkania, a staje się narzędziem oskarżenia i rozłamu – mówił bp Radosław Orchowicz podczas uroczystości odpustowych na Kalwarii Pakoskiej. Za papieżem Leonem XIV apelował: „rozbrójmy słowa, a przyczynimy się do rozbrojenia świata”.

Biskup pomocniczy gnieźnieński przewodniczył sumie odpustowej w pakoskim Archidiecezjalnym Sanktuarium Męki Pańskiej, gdzie od 1671 roku przechowywane są relikwie Krzyża świętego. Co roku, w niedzielę po święcie Podwyższenia Krzyża Świętego, na miejscowym wzgórzu kalwaryjskim odbywają się uroczystości odpustowe z udziałem pielgrzymów z archidiecezji gnieźnieńskiej i dalszych zakątków kraju. Wskazując na to szczególne miejsce bp Orchowicz podkreślił, że Kalwaria Pakoska od pokoleń przypomina o drodze Jezusa – o Jego cierpieniu, odrzuceniu i miłości aż do końca. I apelował, by z Krzyża spojrzeć na swoje życia, na rodziny, wspólnoty, Kościół i Polskę, a zwłaszcza na to, jak ze sobą żyjemy, jak postępujemy i ze sobą rozmawiamy. Kryzys wspólnoty – jak zauważył dalej – zaczyna się bowiem często od sposobu mówienia, kiedy słowo przestaje być narzędziem spotkania, a staje się narzędziem oskarżenia i rozłamu.

– W dzisiejszych czasach, w naszej Ojczyźnie, gdy wszyscy mówią o pogłębiających się podziałach i o katastrofalnym wpływie tych podziałów na nasze codzienne funkcjonowanie, musimy uczciwie przyznać, że najczęściej odpowiedzialnością za ten stan obarcza się drugą stronę – przyznał bp Orchowicz, dopowiadając, że dotyczy to nie tylko wysokich szczebli politycznych, społecznych czy kościelnych, ale także małych środowisk – rodzin, parafii, sąsiedztwa.

– Winny jest ten drugi. To on, to oni, bo robią to czy tamto, mówią tak czy tak. Oni są winni. A często, mówiąc o języku nienawiści, o mowie nienawiści, dopominając się jedności, tak to formułujemy, że zamiast pojednania, czy choćby zbliżenia stron, podział zostaje jeszcze pogłębiony. Ludzkie słowo, nasze słowo, które nie jednoczy, tylko kąsa jak węże na pustyni podczas drogi Izraelitów. Kąsanie przynosi tragiczne skutki, to kąsanie prowadzi do śmierci.

– Czy naprawdę jesteśmy już wszyscy tak zaślepieni egoizmem, nienawiścią, a może obojętnością, że tego nie dostrzegamy? Że jeśli jesteś „nasz”, to jesteśmy i będziemy ślepi i każdą, nawet największą niegodziwość i kłamstwo, nazwiemy dobrem, a jeśli jesteś ich, to nawet dobre słowo i czyn przekreślimy w imię tego, że nie jesteś nasz? – pytał biskup pomocniczy gnieźnieński i za papieżem Leonem XIV z jego najnowszej Encykliki „Magnifica humanitas” apelował: „Pierwszym wkładem,  jaki możemy wnieść w budowanie bardziej ludzkiej cywilizacji, jest troska o nasze słowa. Rozbrójmy słowa, a przyczynimy się do rozbrojenia świata”.

Sumę odpustową na kalwaryjskim wzgórzu koncelebrowali przybyli na uroczystości kapłani oraz ojcowie franciszkanie, którzy od ponad 300 lat opiekują się pakoskim sanktuarium. Msze św. poprzedziło nabożeństwo przed relikwiami Krzyża Świętego, a po Eucharystii duchowni i pielgrzymi mieli możliwość adorować relikwie przez ucałowanie.

Kalwaria Pakoska nazywana Kujawską Jerozolimą jest drugą po Zebrzydowskiej najstarszą kalwarią w Polsce. Została ufundowana w pierwszej połowie XVII wieku, a jej topografia przypomina topografię Jerozolimy. Najwięcej pielgrzymów przybywa do niej w czasie Wielkiego Postu, a szczególnie w dni Triduum Paschalnego, kiedy odbywają się nocne obchody kalwaryjskie.