Prymas Polski: bez ucieczki od trudnych pytań

– Budowanie kultury prewencji wymaga otwarcia na ból poszkodowanych oraz podjęcia wymagającej drogi uzdrowienia – mówił Prymas Polski abp Wojciech Polak w homilii Mszy św. sprawowanej 30 września podczas szkolenia dla diecezjalnych i zakonnych duszpasterzy osób skrzywdzonych oraz sióstr posługujących w telefonie wsparcia Siostry dla Skrzywdzonych.

– Budowanie kultury prewencji wymaga otwarcia na ból poszkodowanych oraz podjęcia wymagającej drogi uzdrowienia – mówił Prymas Polski abp Wojciech Polak w homilii Mszy św. sprawowanej 30 września podczas szkolenia dla diecezjalnych i zakonnych duszpasterzy osób skrzywdzonych oraz sióstr posługujących w telefonie wsparcia Siostry dla Skrzywdzonych.

Uczestników po raz kolejny gości Centrum Edukacyjno-Formacyjne Gnieźnie. Program kończącego się spotkania obejmował refleksję nad rolą, zadaniami duszpasterza osób skrzywdzonych i ograniczeniami w jego posłudze, a także analizę aktualnych form wsparcia oraz realnych potrzeb osób skrzywdzonych. Słuchacze przyjrzeli się mapie ról i odpowiedzialności w tym obszarze, ucząc się rozpoznawania momentów wymagających interwencji oraz zasad współpracy interdyscyplinarnej.

W środę rano z uczestnikami spotkał się Prymas Polski abp Wojciech Polak, który odprawił Mszę św. na zakończenie spotkania. W homilii, nawiązując do czytanego fragmentu z Księgi Hioba, podjął trudny temat obecności Boga w cierpieniu człowieka. Odnosząc „obustronny dramat – Boga i człowieka” z historii Hioba do sytuacji Kościoła przyznał, że „dobrze wiemy i rozumiemy, że to nie sam Bóg jest odpowiedzialnym za takie czy inne niewinne cierpienie wykorzystanych i skrzywdzonych ludzi”. Doznali przecież krzywdy od ludzi i to tych, którzy mieli ich chronić i bronić. Niemniej – jak powtórzył za jezuitą ks. Jackiem Prusakiem – osoby wykorzystane przez duchownych mogą zaistniałą krzywdę odczuwać tak, jakby sam Bóg popełnił nadużycie, jakby godził się na nie lub w jakiś sposób był przy nim obecny. Ich pytanie o obecność Boga w przeżywanym dramacie jest więc nie tylko zrozumiałe, ale „musi poruszać sumienie Kościoła, bo stanowi miarę jego zdolności do wyrażania autentycznej troski, to znaczy do ochrony, słuchania, zapobiegania i do niezostawiania nikogo samego”.

Prymas podkreślił jednocześnie, że Kościół musi mierzyć się z tym głębokim zranieniem bez ucieczki od trudnych pytań. Zaznaczył, że budowanie kultury prewencji wymaga otwarcia na ból poszkodowanych oraz podjęcia wymagającej drogi uzdrowienia. Wspólnota chrześcijańska – powtórzył za papieżem Leonem XIV – przeżywa bowiem ewangeliczne nawrócenie właśnie wówczas, gdy nie broni się przed bólem tych, którzy cierpieli, lecz pozwala, by ten ból stawiał jej pytania, gdy nie umniejsza zła, lecz je uznaje; gdy nie zamyka się w lęku przed zgorszeniem, lecz przyjmuje wymagające drogi prawdy, sprawiedliwości i uzdrowienia.

– Troska o skrzywdzonych nigdy nie jest i nie będzie zadaniem prostym i łatwym. Wiara jednak, która nie dotyka ran ciała i duszy ludzkiej jest wiarą, która nie poznała jeszcze w pełni Ewangelii. Zranieni w Kościele mają bowiem prawo oczekiwać od nas, aby byli przyjmowani, chronieni i otaczani miłością – zaznaczył abp Polak.

Odnosząc się bezpośrednio do posługi duszpasterzy osób skrzywdzonych Prymas zauważył, że wymaga ona otwartości i jednocześnie ogromnej duchowej dyscypliny, tym większej, że łączona jest często z nie mniej istotnymi obowiązkami.

– Dlatego myślę, że ważne jest i musi być z naszej strony zrozumienie, że trzeba nam wykorzystywać to, co jest dla nas dziś dostępne, co możemy podjąć i w co się rzeczywiście zaangażować, jak choćby przygotowanie, promowanie i przeżywanie w naszych kościelnych wspólnotach corocznego Dnia Modlitwy i Solidarności ze skrzywdzonymi – zachęcał Prymas, przypominając o inicjatywie organizowanej od ponad dekady w pierwszy piątek Wielkiego Postu.

Kończące się w Gnieźnie szkolenie duszpasterzy i sióstr towarzyszących osobom skrzywdzonym wykorzystaniem seksualnym organizowane jest przez Zespół koordynujący duszpasterzy osób skrzywdzonych we współpracy z Centrum Ochrony Dziecka, Fundacją Świętego Józefa KEP oraz Biurem Delegata KEP ds. ochrony dzieci i młodzieży.