Bp Roman Pindel poświęcił 300-letni drewniany kościół św. Marcina w Jawiszowicach

Bp Roman Pindel przewodniczył uroczystości poświęcenia drewnianego kościoła św. Marcina w Jawiszowicach koło Oświęcimia. W homilii zwrócił uwagę na znaczenie Chrystusa jako kamienia węgielnego Kościoła oraz na odpowiedzialność wiernych za budowanie wspólnoty wiary.

Liturgia miała szczególny przebieg. Po wejściu procesji kapłani nie ucałowali ołtarza, jak ma to miejsce podczas zwyczajnej celebracji Eucharystii, lecz udali się do miejsca przewodniczenia.

Podczas liturgii słowa przedstawiciele parafii przynieśli Księgę Ewangelii spod chóru i przekazali ją biskupowi.

Po co buduje się kościół?

W homilii biskup odnosząc się do pierwszego czytania z Pierwszego Listu św. Piotra, przypomniał biblijny obraz kamienia węgielnego, którym jest Jezus Chrystus. Wyjaśnił, że odrzucony przez ludzi Chrystus stał się fundamentem Kościoła, a wierzący, nazwani przez apostoła żywymi kamieniami, są budowani w duchową świątynię.

Hierarcha podkreślił, że poświęcenie budynku sakralnego nie jest celem samym w sobie. Świątynia ma służyć uświęceniu ludzi, którzy przychodzą do niej nie tylko na uroczystości, święta czy ważne wydarzenia rodzinne, ale także po to, by umacniać swoją wiarę i więź z Chrystusem.

„Buduje się kościół piękny po to, by w nim ludzie stawali się piękni i dobrzy” – przywołał biskup słowa młodego przedstawiciela jednej z parafii, odnosząc je do znaczenia świątyni w życiu wspólnoty. Zaznaczył, że Chrystus nieustannie ożywia wiarę wiernych, karmi ich swoim Ciałem i Krwią oraz pozostaje fundamentem Kościoła.

Uroczyste obrzędy 

Po wyznaniu wiary zgromadzeni odśpiewali Litanię do Wszystkich Świętych. Następnie biskup odmówił uroczystą modlitwę poświęcenia kościoła i ołtarza. Ważnym momentem było namaszczenie ołtarza olejem krzyżma, którego bp Pindel dokonał w pięciu miejscach: na czterech rogach mensy oraz na jej środku.

Wyznaczeni kapłani namaścili następnie cztery krzyże na ścianach świątyni, nazywane zacheuszkami. Obrzęd ten oznacza przeznaczenie kościoła i ołtarza do sprawowania kultu Bożego.

Kolejnym etapem było okadzenie ołtarza i wnętrza kościoła. Po zakończeniu tego obrzędu strażacy usunęli naczynia z kadzidłem, a panie z Koła Gospodyń Wiejskich, ubrane w stroje regionalne, przygotowały ołtarz do sprawowania Eucharystii. Nałożyły ochronne przykrycie, biały obrus, ustawiły kwiaty, świece i mszał. Następnie przyniesiono zapaloną świecę, którą biskup ukazał zgromadzonym. Włączono oświetlenie świątyni, a od świecy zapalono paschał, świece ołtarzowe i świece przy zacheuszkach, przy śpiewie psalmu „Pan moim światłem i zbawieniem moim”.

Ostatnie słowo należy do Boga

Proboszcz ks. Szymon Czauderna, dziękując za poświęcenie ponad 300-letniej świątyni, nawiązał do słów bł. abp. Fultona Sheena, że zło jest szczególnie wyczulone na dobro i próbuje niszczyć to, co ludzie budują i pielęgnują. Zaznaczył, że historia jawiszowickiego kościoła świadczy o tym, iż mimo prób jego zniszczenia i kolejnych trudności ostateczne słowo należy do Boga. Podkreślił, że wspólnota, zgoda i wspólne działanie na rzecz dobra stanowią obronę przed podziałami, pychą i zawiścią.

Zwrócił uwagę, że zabytkowy kościół pozostaje żywym miejscem wiary tylko dzięki wspólnocie, która gromadzi się w jego murach. Wyraził nadzieję, że poświęcenie umocni parafian w jedności i dalszym pomnażaniu dobra oraz w przekazywaniu dziedzictwa kolejnym pokoleniom.

Po zakończeniu uroczystości parafianie i goście spotkali się na pikniku w ogrodach plebańskich. Przygotowano tu specjalny program artystyczny. Była też okazja do wspólnego świętowania przy stole.

Poświęcenie po wiekach

Parafia pw. św. Marcina z Tours w Jawiszowicach była wzmiankowana w źródłach po raz pierwszy w 1326 r., w spisie świętopietrza. Przed 1561 r. ówczesny kościół, za sprawą właścicieli wsi z rodziny Myszkowskich, znalazł się w rękach kalwinów. Po około 40 latach świątynia powróciła do katolików.

Obecna, drewniana świątynia powstała po pożarze wcześniejszego kościoła, do którego doszło około 1687 r. Charakterystyczne soboty, czyli zadaszone podcienia otaczające kościół, pochodzą z 1747 r. Na początku XX w. przedłużono je, aby objęły również wieżę. Nad prezbiterium znajduje się także wieżyczka na sygnaturkę, dodana przed 1832 r. i zrekonstruowana po zniszczeniach wojennych w 1945 r. Budowla była na przestrzeni wieków wielokrotnie odnawiana i przebudowywana.

Mimo wielowiekowej historii nie ma pewności, czy jawiszowicka świątynia została poświęcona. Sprzyjać temu mogły zarówno rozległość dawnej diecezji krakowskiej, do której należały Jawiszowice, jak i kolejne trudne okresy w dziejach Polski: wojny i niepokoje XVIII w., reorganizacja struktur kościelnych po odzyskaniu niepodległości w 1918 r., II wojna światowa oraz okres komunizmu.

Obchody 700-lecia pierwszej wzmianki o parafii stały się okazją do dopełnienia jej historii przez uroczysty obrzęd poświęcenia świątyni.

Galeria zdjęć (7 zdjęć)