Rozważanie Leona XIV | 18 października 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry, dobrej niedzieli!
Ewangelia głoszona podczas dzisiejszej liturgii (Mt 22, 15-21) stawia nas wobec jednej z
najbardziej znanych wypowiedzi Jezusa: „Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu
to, co należy do Boga” (por. w. 21). Dlatego ważne jest, aby umieścić te słowa w kontekście, w jakim
zostały pierwotnie wypowiedziane.
Ewangelista Mateusz opisuje sytuację wrogości wobec Jezusa: faryzeusze zbierają się, jak by
podchwycić Go w mowie (por. w. 15). Postanawiają wysłać kilka osób, by zadały Mu pytanie
dotyczące kontrowersyjnej kwestii: „Czy wolno płacić podatek cezarowi, czy nie?” (w. 17).
Odpowiedź Mistrza jest błyskotliwa, ponieważ pozwala Mu uniknąć pułapki, a zarazem obnaża
hipokryzję tych, którzy chcą Go w nią schwytać. Prosi ich o monetę podatkową, czyli denara. Ci
podają mu ją, a Jezus pyta: „Czyj jest ten obraz i napis?”. Odpowiadają: „Cezara”. Wtedy stwierdza:
„Oddajcie więc cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu to, co należy do Boga” (w. 17–21).
W Jezusie kontemplujemy Boga, który nie lęka się historii, lecz przychodzi, aby w niej
zamieszkać. Jego Królestwo nie uchyla ludzkich obowiązków ani odpowiedzialności. Wymaga
jednak życia bez kompromisów, wolnego od niegodziwych ambicji i niesprawiedliwych interesów,
tak aby ponad wszystko przedkładać Królestwo Boga i Jego sprawiedliwość (por. Mt 6, 33). W tym
kontekście uderzająca jest pochwała, jaką te same osoby kierują pod adresem Jezusa, choć kierują się
niedobrymi intencjami: „Nauczycielu, wiemy, że jesteś prawdomówny i drogi Bożej w prawdzie
nauczasz. Na nikim też Ci nie zależy, bo nie oglądasz się na osobę ludzką” (w. 16).
Najdrożsi, właśnie taki jest profil tego, kto „oddaje cezarowi to, co należy do cezara, a Bogu
to, co należy do Boga”: jest prawdomówny, nie kieruje się bojaźliwą uległością ani hipokryzją, jest
wolny, by czynić dobro. Prośmy Pana, aby pomagał nam być takimi. I powierzajmy się
wstawiennictwu Maryi Panny.