Kard. Krajewski: Jan Paweł II był znakiem widzialnym Niewidzialnego – mówił w imieniu Boga

Kardynał Konrad Krajewski, który posługiwał przy Janie Pawle II jako ceremoniarz przez siedem ostatnich lat życia papieża, przewodniczył Mszy świętej odprawionej w uroczystość św. Jana Pawła II w Narodowym Sanktuarium Matki Bożej Fatimskiej na Krzeptówkach na zakończenie pierwszego dnia obrad 406. Zgromadzenia Ogólnego Konferencji Episkopatu Polski. Wzięli w niej udział biskupi i nuncjusz Apostolski. Sanktuarium powstało jako wotum za ocalenie życia Papieża-Polaka w zamachu 13 maja 1981 roku i zostało poświęcone przez niego w czasie pielgrzymki w roku 1997. W homilii metropolita łódzki wezwał słuchaczy do tego, aby dali się prowadzić zgodnie z logiką Ewangelii i aby oddać Bogu wszystko: –  Ale czy wiesz, co znaczy „wszystko”? – zakończył dramatycznym pytaniem.

Homilia arcybiskupa łódzkiego, Konrada Krajewskiego osnuta została wokół motywów bycia nauczycielem, bycia przyjacielem i bycia świętym. Opowiadała o człowieku świętym, który 48 lat temu został wyniesiony na Stolicę Piotrową i który był prawdziwym nauczycielem dla wszystkich, którzy go słuchali. Który mówił swoim życiem: „Panie, Ty wiesz, że Cię kocham”, podobnie jak św. Piotr we fragmencie Ewangelii odczytanym w czasie liturgii słowa.

– Ludzie powiadali: on mówi do mnie, on zna moje życie, on zmienił moje życie. Ale jak to było możliwe – przecież to były milionowe zgromadzenia? – zapytał kardynał Krajewski. Działo się tak, bo Jan Paweł II reprezentował Chrystusa, „był znakiem widzialnym Niewidzialnego – mówił w imieniu Boga”. Mówił: „musisz się wspinać na szczyty, byś mógł żyć tu, na nizinach”, „Jeśli nikt nie będzie od ciebie wymagał, to ty zacznij od siebie wymagać”.

Papież był prawdziwym nauczycielem, bo był świadkiem:  – A świadek musi reprezentować sobą tego, którego głosi. Nie można bawić się kadzidłem i żyć byle jak – powiedział kardynał. – Dziś nie potrzebujemy podręczników, które można czytać, ale ludzi będących czytelnym znakiem. Tekstem, który czytają uczniowie jest obecność nauczyciela – dodał.

W swoją homilię Konrad Krajewski wplótł powracające pytanie: „Dlaczego nie jestem święty?”, które przychodziło do niego w czasie, gdy posługiwał przy papieżu i w czasie, gdy towarzyszył jego odchodzeniu, które trwało przez pięć długich lat. – Patrzyłem, jak umierał święty i pytałem: dlaczego ja nie jestem święty?” – wyznał kaznodzieja, nawiązując do ostatanich dni agonii św. Jana Pawła II, począwszy od wieczora 31 marca 2005 roku.

– Kiedy odmawialiśmy różaniec przy jego łóżku, a on także trzymał w dłoni różaniec, przychodziła mi do głowy uporczywa myśl: dlaczego ja nie jestem święty? Co ja tu robię? Z dalekiej Łodzi. Cały świat się zatrzymał i przyklęknął, bo nagle zaczęło brakować tego, który całym swoim życiem reprezentował Boga – powiedział kardynał Krajewski.

– Patrzyłem, jak umiera święty. On stał się czytelnym znakiem Boga dla innych. Nawet, jak już nie mówił, to wszyscy go rozumieli. Nawet niewierzący zdumiewali się wtedy. Świat się zatrzymał, świat zapłakał, świat przyklęknął.

– Wtedy zrozumiałem, że przyjaźń polega na tym, że dzięki drugiemu człowiekowi staję się lepszy. Papież był przyjacielem każdego z nas. Dzięki niemu stawaliśmy się lepsi. Ale dlaczego nie jestem święty? Jestem przecież Jego tabernakulum po Komunii Świętej, miejscem Jego przebywania,  Namiotem Spotkania, a nadal nie jestem święty – mówił kardynał.

– Może nie potrafię się oddać całkowicie i do końca? Może nie potrafię powiedzieć Totus Tuus – Cały Twój? – odpowiadał nawiązując do zawołania, jakie przyjął Karol Wojtyła jako papież.

Kończąc homilię kardynał Krajewski opisał ubóstwo Jana Pawła II, który umarł „jako jeden z najbiedniejszych ludzi”. Przypomniał, że do zadań ceremoniarza należało opróżnienie papieskiego pokoju, a on znalazł w nim tylko kilka książek. Mianowany przez papieża Franciszka były Jałmużnik Papieski  zakończył dramatycznym wezwaniem do słuchaczy, aby pozwolili się prowadzić logice Ewangelii:  – Musisz oddać mu wszystko – ale czy wiesz, co znaczy „wszystko”?