Dykasteria ds. Komunikacji dziękuje Ruffiniemu: pierwszy świecki prefekt

Po ośmiu latach kończy się kadencja prefekta, pierwszego świeckiego stojącego na czele jednej z instytucji Kurii Rzymskiej. 30 października odbyło się pożegnanie ze wszystkimi pracownikami Palazzo Pio. Nowa prefekt Montserrat Alvarado powiedziała: „Jesteśmy narzędziem komunikacji papieża, to ogromny ciężar, który Ty, Paolo, wziąłeś na swoje barki. Dziękujemy, że podjąłeś to wyzwanie i za Twoją wiarę”.

Pracownicy Dykasterii ds. Komunikacji 30 października powiedzieli ustępującemu prefektowi Paolo Ruffiniemu serdeczne „dziękujemy”.

Przez osiem lat – od momentu mianowania go w 2018 roku z woli papieża Franciszka – Ruffini kierował tą instytucją, skupiającą i koordynującą różne struktury mediów watykańskich. Był to pierwszy świecki stojący na czele jednej z instytucji kurialnych. 31 października, w wieku 70 lat, kończy swoją kadencję.

Od niedzieli, 1 listopada zastąpi go Montserrat Alvarado, dotychczasowa prezes i dyrektor operacyjna EWTN News. Mianowana 2 czerwca przez Leona XIV, również zapisze się w historii: będzie pierwszą świecką kobietą kierującą dykasterią Kurii Rzymskiej.

To wydarzenie o „historycznym” znaczeniu dla watykańskiej struktury organizacyjnej, a także dla całej drogi Kościoła, co podkreśliła sama Alvarado podczas krótkiego przemówienia pożegnalnego skierowanego do Ruffiniego w obecności wszystkich pracowników.

Nowa prefekt: niosłeś ogromny ciężar

„Chciałam, żebyśmy spotkali się razem, ponieważ jest to historyczny moment” – powiedziała. „Pierwszy świecki prefekt” jest znakiem „bliskości Kościoła” wobec „różnych zadań” i „różnych powołań”, reprezentowanych w tej Dykasterii, która skupia osoby posługujące się wieloma językami, pochodzące z różnych kultur i środowisk, a w której „wszyscy jesteśmy zaproszeni do uczestnictwa w misji Kościoła”.

„Jesteśmy narzędziem komunikacji papieża, to ogromny ciężar, który ty, Paolo – dodała Montse, zwracając się do Ruffiniego – wziąłeś na swoje barki”.

To coś „pięknego” i „wielkiego” w przypadku prefekta, który spotykał się zarówno z „krytyką”, jak i z „pochwałami”. „I to dobrze” – stwierdziła Alvarado – ponieważ „krytyka pomaga czynić rzeczy lepszymi, ale jesteśmy też na tyle silni, by znać prawdę”.

Orędzie Ewangelii w świecie

„Jesteśmy jednak dumni ze wszystkiego, czego tutaj dokonaliśmy” – dodała. „Ta dykasteria jest niezwykła: przekazuje całemu światu przesłanie, które ocala życie” – przesłanie Ewangelii. Orędzie to, w 58 językach i za pośrednictwem różnych środków przekazu, dociera każdego dnia „do narodów i na peryferie”.

„Dziękuję ci z całego serca. Jesteś dla mnie przykładem i pokazujesz mi, co mogę zrobić. Jako osoba świecka i kobieta staję wobec czegoś zupełnie nowego, ale ty zrobiłeś pierwszy krok, a ja mogę podążać tą drogą, czerpiąc z twojego przykładu” – podkreśliła Alvarado. Podziękowała również Ruffiniemu za jego „wielką wiarę” oraz za „zaproszenie do stania się częścią historii Kościoła”.

Zadanie dla dykasterii: przejście, przekaz, radość, piękno

Ruffini pożegnał się z Palazzo Pio, które przez osiem lat było jego domem, przypominając niektóre kluczowe słowa motu proprio, na mocy którego w czerwcu 2015 roku powstała Dykasteria ds. Komunikacji. Są one ważne również w „obecnym kontekście komunikacyjnym”, ponieważ pomagają „przeżywać zawsze w pełni teraźniejszość, tę chwilę, każdy moment” oraz „wspólnie budować przyszłość”.

Chodzi o słowa: „przejście, przekaz, droga, radość”, a także „piękno”, z którym Dykasteria „podążała przez te wszystkie lata”.

„Musieliśmy zmierzyć się z wieloma trudnościami i pokonaliśmy je nie dzięki zasługom każdego z osobna, ale dzięki temu, co udało nam się osiągnąć wspólnie” – podkreślił Ruffini. „Będę nosił was w sercu. Powierzam was Montserrat, a Montse powierzam wam. Przed wami jeszcze długa droga. Macie profesjonalizm, miłość do siebie nawzajem i wiarę. Będę czytał o was, będę was obserwował, nie stracimy ze sobą kontaktu”.

Błogosławieństwo kapłanów

Rozległy się oklaski, wzniesiono toast, a wszyscy kapłani pracujący w Vatican News, Radiu Watykańskim i „L’Osservatore Romano” udzielili błogosławieństwa. Był to kolejny wyraz wdzięczności wobec prefekta, który poprzez swoją często „cichą” pracę zawsze okazywał troskę o „wrażliwość i indywidualne cechy każdego z nas”.