Przemówienie Leona XIV w ośrodku Pequeño Cottolengo Don Orione w Claypole pod Buenos Aires | 9 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry!

Bardzo się cieszę, że mogę spotkać się z wami wszystkimi. Dziękuję za miłe słowa Biskupa Jorge’a Lugonesa z Lomas de Zamora oraz Brata Jorge’a Silanesa, Dyrektora tego ośrodka. Dziękuję też Marcie i Normie za ich świadectwa. Dziękuje bardzo! Dziękuję wam wszystkim za muzykę i za to, że przyjęliście mnie z tak wielkim entuzjazmem i radością.

Są takie miejsca – jak ten Dom – gdzie miłość nie tylko przejawia się w czynach, ale widać ją w każdym geście, w każdej twarzy, w każdym uśmiechu, a nawet, można by rzec, w powietrzu, którym się tu oddycha. Tym właśnie jest „Małe Cottolengo”: braterska wspólnota o otwartych drzwiach, w której wszystko mówi o miłości Boga.

Św. Alojzy Orione, jej założyciel, chciał, by to miejsce znano jako „miasto miłosierdzia”, a żeby je zbudować, modlił się i pracował przez wiele lat, głęboko ufając Opatrzności Bożej i kierując się miłością do najsłabszych członków społeczeństwa, którzy często byli ignorowani i pozostawieni własnemu losowi. Kiedy wspomniałem to pragnienie płynące z niespokojnego serca ojca i pasterza, jakim był ks. Orione, przyszły mi do głowy trzy „miasta”, w których Jezus również oddychał świeżym i darmowym powietrzem miłosierdzia. Tymi trzema miastami są Betlejem, Nazaret i Betania.

W Betlejem, co znaczy „Dom Chleba”, Jezus został przyjęty, otoczony troską i z miłością nakarmiony przez Maryję i Józefa, a zarówno mędrcy, jak i prości, skromni ludzie okazywali Mu czułość i podziw. Możemy powiedzieć, że w Betlejem oddycha się miłością do życia, a ta miłość sprawia, że chłód otaczającego ubóstwa przemienia się w ciepło rodzinnego domu. Jest to miejsce, które szanuje godność każdej osoby ludzkiej, docenia ją i przyjmuje jako dar od Boga.

Wiele lat później inne miasto, Nazaret, stało się środowiskiem, gdzie Jezus nauczył się być częścią rodziny i włączać się we wspólnotę, gdzie dorastał „czynił postępy w mądrości, w latach i w łasce u Boga i u ludzi” (Łk 2, 52) oraz gdzie pielęgnował wartość pracy i odpowiedzialności. Jest to miejsce, które nikogo nie odrzuca, lecz włącza ich w życie społeczne, doceniając i pomagając rozwijać ich talenty i zdolności, co pokazuje nam Marta swoim życiem i poprzez książkę, którą napisała.

W końcu w miejscowości Betania, dzieląc dar przyjaźni z Martą, Marią i Łazarzem, Jezus doświadczył wartości autentycznych i szczerych relacji międzyludzkich, gdzie nikogo nie marginalizuje się ani nie porzuca, lecz towarzyszy się sobie, słucha i służy radą, dzieli się wiarą i służbą, smutkami i radościami. Krótko mówiąc, Betania to miejsce, które pomaga przezwyciężyć indywidualizm, gdzie ktoś czuje się kochany i chce w sposób konkretny kochać innych. Takie miejsca – jak opowiadała nam Norma w swoim świadectwie – sprawiają, że ludzie czują się przyjęci, otoczeni troską i kochani takimi, jakimi są.

Jak widzimy, Jezus żył w miejscach, w których oddychał atmosferą miłości; tam doświadczał miłości rodziny, włączenia we wspólnotę oraz braterskiej przyjaźni, dzieląc życie ze swoimi bliskimi. Chciałbym, aby ta krótka refleksja skłoniła nas do zastanowienia się nad tak wieloma „miastami miłości”, jak to „Małe Cottolengo”, w których Ewangelia pozostaje żywa i działa, tu i teraz, w tym pięknym kraju, oraz do dziękowania za nie.

W związku z tym chciałbym przytoczyć słowa mojego Poprzednika, św. Jana Pawła II, który zwracając się do grupy osób z niepełnosprawnościami, powiedział, że miłość Boga „jest podstawą waszej nadziei i odwagi życiowej. Bóg w sposób niezrównany ukazał nam w Jezusie Chrystusie, jak bardzo kocha każdego człowieka i tym samym nadaje mu nieskończoną godność. Ci zwłaszcza, których ciało lub dusza są upośledzone, mogą się uważać za przyjaciół Jezusa szczególnie przez Niego umiłowanych” (Anioł Pański, Osnabrück, 16 listopada 1980)[1].

Drodzy bracia i siostry, na dzisiejsze spotkanie przybyło wielu mieszkańców tego Domu i jego pracowników, zakonników i sióstr zakonnych, członków rodzin oraz wolontariuszy, którzy współtworzą to wielkie dzieło; w waszych promiennych spojrzeniach dostrzegam tak wiele bliskości, w waszych otwartych rękach rozpoznaję niezliczone gesty bezinteresownej służby, a w waszych wielkodusznych sercach odczuwam ogrom czułości i zrozumienia. Dziękuję wam wszystkim za świadectwo oddania i miłości bliźniego.

Szlachetna praca, którą każdego dnia wykonujecie tutaj z tak wielką miłością, wysiłkiem i oddaniem, stanowi solidny fundament pod budowę nowego miasta: miasta miłości miłosiernej, zgodnego współżycia i pokoju. Z pewnością „jest to budowa wolniejsza, mniej widoczna i mniej spektakularna” niż wznoszenie miast innego rodzaju. Jednak, jak czytamy w Encyklice Magnifica humanitas: „Tę właśnie perspektywę zaangażowania, ten plac budowy nadziei nazywamy «cywilizacją miłości»” (n. 185).

Wartości takie jak godność, integracja i braterska przyjaźń, które wyróżniają miejsca podobne do tego, mają wiele do powiedzenia naszym społeczeństwom, często kierującym się wyłącznie dążeniem do sukcesu ekonomicznego lub kultem zewnętrznego wyglądu. Pragnę dziś podkreślić, że wasze życie nie jest ciężarem dla społeczeństwa, lecz błogosławieństwem, ponieważ możecie nam pomóc nie zapominać o tym, co stanowi fundament godności każdego człowieka i co jest naprawdę ważne w życiu. Miarą rozwoju narodu jest również to, jak potrafi przyjmować wszystkie osoby z niepełnosprawnościami i szczególnymi potrzebami.

W tej szczególnej chwili chciałbym podzielić się z wami wszystkimi moim pragnieniem dotyczącym tego kraju. Oby Argentyna potrafiła dokonywać wielkich dzieł miłości, takich jak te, które widzimy tutaj, gdzie miłość Chrystusa triumfuje nad indywidualizmem i wykluczeniem. Wyobrażam sobie tysiące młodych ludzi, którzy jako wolontariusze włączają się w wielką historię miłości, pisaną przez wieki dzięki szczerej i prostej wierze narodu argentyńskiego. Niech w Argentynie wyrośnie nowe pokolenie świętych miłości! A dlaczego nie mielibyście nimi być wy wszyscy? „Miłość Chrystusa przynagla nas!” (2 Kor 5, 14).

Drodzy przyjaciele, odpowiadajmy nadal z wiarą i nadzieją na powszechne powołanie do świętości (por. Konst. dogmat. Lumen gentium, 11). Pragnął tego również nasz umiłowany Papież Franciszek, dlatego napisał: „Wszyscy jesteśmy powołani, by być świętymi, żyjąc z miłością i dając swe świadectwo w codziennych zajęciach, tam, gdzie każdy się znajduje” (Adhort. apost. Gaudete et exsultate, 14). Oddajmy otrzymane dary na służbę najmniejszym i najbardziej potrzebującym, każdy na miarę swoich możliwości, aby miasto miłości miłosiernej umacniało się, rozrastało i potrafiło przełamywać bariery egoizmu.

Na koniec chciałbym zwrócić uwagę na to, że tutaj, w kaplicy tej wspólnoty, znajduje się relikwia serca ks. Orionego, będąca świadectwem głębokiej więzi, jaka łączyła tego świętego włoskiego kapłana z ziemią argentyńską. Jego serce, zachowane od rozkładu, nadal przypomina nam, że „miłość zbawi świat”, ponieważ „Bóg jest miłością” (1 J 4, 8), a „miłość nigdy nie ustaje” (1 Kor 13, 8). Tajemnicę tego życia, oddanego z miłości, ukazał mój Poprzednik, św. Jan Paweł II, w Homilii wygłoszonej podczas kanonizacji tego niestrudzonego apostoła, mówiąc: „Serce tego stratega miłości «nie znało granic, bo rozszerzyła je miłość Chrystusa» (Pisma, 102, 32). Gorliwa miłość do Chrystusa była duszą jego odważnego życia, wewnętrzną motywacją bezgranicznego altruizmu, zawsze świeżym źródłem niezłomnej nadziei” (Homilia, 16 maja 2004, n. 2)[2].

Prośmy Pana, aby tak jak kształtował serca świętych, tak również kształtował nasze serca na podobieństwo swojego Serca: pałające miłością, pełne cierpliwej dobroci i wytrwałe w pokorze (por. Mt 11, 29).

Niech Bóg wam wszystkim błogosławi i obdarza obfitym błogosławieństwem także wasze rodziny, dobroczyńców oraz wszystkich waszych bliskich. Noszę was w moim sercu.

Bardzo dziękuję!

[1] ŚW. JAN PAWEŁ II, Byłem upośledzony i przyszliście mi z pomocą. Anioł Pański w Osnabrück (16 listopada 1980): Nauczanie papieskie, t. III,2, przyg. do druku: E. Weron, A. Jaroch, Poznań-Warszawa 1986, s. 634.

[2] ŚW. JAN PAWEŁ II, Świadkowie pokoju Chrystusa wśród ludzi: „L’Osservatore Romano”, wyd. polskie, n. 7-8 (265)/2004, s. 8.