Homilia Leona XIV w Buenos Aires | 9 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry!

Z sercem przepełnionym radością sprawuję wraz z wami tę świętą Eucharystię. „Przyjdźcie, zobaczcie dzieła Pana” (Ps 46, 9) – zachęca nas dzisiaj Psalmista. Moja dzisiejsza wizyta na argentyńskiej ziemi pozwala mi dostrzec na waszych twarzach entuzjazm wiary, która jest wielkim darem Ducha Świętego w nas. Najpiękniejszym dziełem, jakie Pan nam powierzył, jest Jego Kościół, który staje się widoczny za każdym razem, gdy Lud Boży gromadzi się wokół jednego stołu, aby składać Bogu dziękczynienie.

Obchodzone dziś święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej prowadzi nas do samego serca naszej tożsamości jako Kościoła. Bazylika św. Jana na Lateranie jest katedrą Biskupa Rzymu – Papieża – i jako taka stanowi znak jedności i komunii wszystkich Kościołów na świecie. Właśnie dlatego nazywana jest „Matką wszystkich Kościołów”.

Macierzyństwo Kościoła Rzymskiego wyraża się w posłudze na rzecz komunii, aby wszyscy ochrzczeni rozpoznawali w sobie braci i siostry należących do jednego domu. W Kościele wszyscy jesteśmy przyjmowani jako „domownicy Boga […] zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, gdzie kamieniem węgielnym jest sam Chrystus Jezus. W Nim zespalana cała budowla rośnie na świętą w Panu świątynię” (Ef 2, 19-21).

Właśnie obraz świątyni łączy ze sobą czytania, których wysłuchaliśmy.

W odniesieniu do tego Ewangelia opisuje nam stanowczy gest Pana: sporządziwszy bicz ze sznurków, Jezus wypędza ze świątyni przekupniów (por. J 2, 15). Pragnie w ten sposób przywrócić domowi Ojca jego prawdziwy charakter. Od zawsze człowiek doświadcza pokusy targowania się z Bogiem. Jest to pogańska logika „dawania, aby otrzymać”, złudzenie, że można zyskać przychylność Boga, ofiarując Mu w zamian coś od siebie. Chrystus wykorzenia taki sposób myślenia: Bóg jest Ojcem, który zawsze gotów jest obdarzyć nas wszelkim dobrem. W ten sposób świątynia, będąca miejscem Jego obecności, na nowo staje się domem modlitwy dla wszystkich Jego dzieci.

Z tego domu, według wizji proroka Ezechiela, wypływa spod progu rzeka, kierując się ku wschodowi (por. Ez 47, 1). Jest to obraz pełen głębokich znaczeń: jej wody uzdrawiają wszystko, co napotykają, dają życie stworzeniu i sprawiają, że dojrzewają wszelkiego rodzaju drzewa, których owoce nigdy się nie wyczerpują. Wody płyną w kierunku krainy Araba. Poprzez ten szczegół tekst biblijny wskazuje na pustynny obszar opadający ku wielkiej depresji Morza Martwego, gdzie nic nie rośnie, jak sugeruje sama jego nazwa. A jednak jego wody zostają uzdrowione: pojawia się w nich niezliczone mnóstwo ryb i odradza się wszelkie życie. Tam, gdzie panowała śmierć, teraz jest życie; gdzie była choroba, teraz jest zdrowie; gdzie była jałowość, teraz jest urodzajność.

Psalm mówi nam o drżącej ziemi i górach, które chwieją się w głębinach morza. Obrazy te odzwierciedlają sytuacje kruchości i chaosu, których często napotykamy w ludzkim doświadczeniu. Również nasze rodziny nierzadko przeżywają zawiłe sytuacje: brak stabilizacji, problemy społeczne, niepewność zatrudnienia, przemoc domowa, bolesne rozstania, uzależnienia, które niszczą przyszłość młodych ludzi i osłabiają więzi rodzinne. Pośród tych wszystkich cierpień i kryzysów Słowo Boże rozbłyska dla nas nadzieją: Bóg jest pośród nas, nie musimy się lękać. „Bóg jest dla nas ucieczką i siłą, najpewniejszą pomocą w trudnościach” (Ps 46 [45], 2). W Chrystusie, który jest skałą, nasze rodziny i całe społeczeństwo znajdują fundament, na którym wspiera się dom i który chroni go przed uderzającymi weń nawałnicami (por. Mt 7, 24-27).

Obchodząc dziś święto Rocznicy Poświęcenia Bazyliki Laterańskiej, przypominamy sobie znak zbawczej obecności Boga Ojca w Jego Kościele. Kościół, będący świątynią Ducha Świętego i Mistycznym Ciałem Chrystusa, ofiaruje wodę żywą – Jezusa, który uzdrawia nasze rany (por. J 4, 14). Wokół Pana, w Jego domu, także nasze rodziny odzyskują siły i zdrowie oraz nieustannie przynoszą owoce.

Drodzy bracia, Chrystus przez swoje zmartwychwstanie już przygotował nam miejsce w swoim Sercu: przyjmijcie tę łaskę w waszych rodzinach! Z Nim i w Nim każda rodzina może stać się ziarnem prawdziwej odnowy tego kraju. W dziejach, kulturze i życiu społecznym Argentyny rodzina była źródłem, z którego czerpano podstawowe wartości ludu. Na waszej ziemi, będącej miejscem spotkania różnych kultur i grup etnicznych, rodzina stanowiła środowisko przekazywania wiary, cnót ludzkich, kultury pracy, szacunku dla starszych, troski o ochronę życia oraz wierności danemu słowu. Nie ulegajcie głosom, które powtarzają, że rodzina chrześcijańska jest już przeżytkiem. Przeciwnie, dziś bardziej niż kiedykolwiek pozostaje ona filarem pośród tak wielu niepewności naszej epoki.

Otwórzcie drzwi swoich domów Chrystusowi: w sposób naturalny mówcie swoim dzieciom o Jezusie, trwajcie w jedności z Nim. W zaciszu domu wiara przekazywana jest wraz z życiem, poprzez najprostsze gesty: błogosławieństwo przed posiłkiem, modlitwę przed snem, przebaczenie i wzajemne słuchanie, dziadków uczących modlitwy, uczestnictwo w niedzielnej Mszy św., przygotowanie do rekolekcji czy pielgrzymki. Rodzina jest bowiem uprzywilejowanym miejscem poznawania i spotykania Chrystusa. Nasz umiłowany Papież Franciszek, który był biskupem tego miasta, mówił o tym z wielką żarliwością: „Rodzina jest wezwana do wspólnej, codziennej modlitwy, czytania Słowa Bożego i komunii eucharystycznej, aby rozwijać miłość i coraz bardziej stawać się świątynią, w której mieszka Duch Święty” (Adhort. apost. Amoris laetitia, 29).

Drogie rodziny, wzywam was, abyście odgrywały pierwszoplanową rolę w dziele ewangelizacji! Kościół w Argentynie was potrzebuje. Wspierajcie biskupów, proboszczów, osoby zaangażowane w duszpasterstwo i katechetów w ich misji. Żywotność tego Kościoła nabiera nowego zapału, gdy rodziny ożywiane wiarą modlą się razem i wypełniają swoją posługę głoszenia Dobrej Nowiny. W ten sposób wasze rodziny doświadczają nowej owocności, przeżywając swoje posłannictwo wychowawcze „jako prawdziwą posługę, poprzez którą dokonuje się przekazywanie i promieniowanie Ewangelii, tak że życie rodziny staje się drogą wiary i jakby inicjacją chrześcijańską oraz szkołą naśladowania Chrystusa” (Św. Jan Paweł II, Adhort. apost. Familiaris consortio, 39).

Maryi Pannie, Matce Bożej z Luján, oraz Jej Oblubieńcowi, św. Józefowi, powierzamy wszystkie nasze rodziny. To właśnie w Świętej Rodzinie z Nazaretu Syn Boży znalazł na świecie dom; niech On nam błogosławi, aby także nasze domy były świątyniami Jego obecności.