Bp Artur Ważny: marzy mi się Polska, w której ludzie potrafią ze sobą rozmawiać

Polska wolna od politycznych okopów, wzajemnych oskarżeń i pogardy, w której ludzie o różnych poglądach potrafią się słuchać i współpracować – to wizja przedstawiona przez bp. Artura Ważnego we wpisie opublikowanym w serwisie X. Biskup sosnowiecki zachęca do zastępowania pochopnych ocen ciekawością drugiego człowieka i podejmowania wspólnych działań mimo różnic.

Oto pełny tekst refleksji bp. Artura Ważnego:

Utopia

Miałem sen. Śniła mi się piękna Polska. Wyglądała zupełnie inaczej niż w porannych serwisach: dawne okopy zasypano i postawiono na nich ławki z budką ze świeżymi drożdżówkami, które ze smakiem zajadali dziennikarze różnych mediów, weryfikując przy okazji ze starannością prawdziwość swoich przekazów. Ludzie w kolejkach dobrowolnie oddawali swoje krzyczące na innych megafony, odbierając w zamian termosy z herbatą i dwa składane krzesełka, by wreszcie usiąść naprzeciw siebie i spokojnie się wysłuchać, a w studiu telewizyjnym nikt nikogo nie „zaorał”, lecz politycy z przeciwnych biegunów odważyli się przyznać, że argumenty drugiej strony dały im wiele do myślenia.  Przy jednym stole jedli niedzielny rosół konserwatywny wujek, progresywna bratanica, proboszcz i agnostyk, którzy wcale nie rozcieńczyli swoich sumień w bezsmakowej papce, ale przestali używać Ewangelii i Konstytucji jak pałek teleskopowych do ogłuszania rozmówcy, traktując je wreszcie jak lustra. Siedzący z nimi dyrygent wyjaśnił mi z uśmiechem, że odkryli tajemnicę polifonii, w której każdy śpiewa swoją nutę czysto i z głębi przekonań, pamiętając przy tym, iż wiercenie dziury pod siedzeniem rywala we wspólnej łódce kończy się zaskakująco szybką katastrofą dla obu stron.  Nawet my, biskupi, skróciliśmy w tym śnie nasze listy pasterskie o połowę – ku cichej wdzięczności księży proboszczów i jeszcze większej radości wiernych – a zaoszczędzony w ten sposób czas przeznaczyliśmy na spotkanie przy kawie z tymi, którzy mają do nas najwięcej trudnych pytań i gorzkich żalów; z uśmiechem odkryliśmy bowiem na nowo, że od szczerego „przepraszam, posłuchajmy, co was boli” mitra wcale nie spada z głowy, a pastorał służy nie do odganiania trudnych pytań, ale do podpierania zmęczonych w drodze, zaś autorytetu w Kościele nie mierzy się wysokością ambony, lecz długością ręcznika, którym umywa się komuś nogi.  Gdy zadzwonił budzik, pomyślałem przy porannej kawie, że kompas moralny służy człowiekowi do tego, żeby samemu trzymać właściwy kurs w stronę tego, w co wierzy, a nie do tego, żeby okładać nim sąsiada po głowie. Aby przenieść ten sen w nasz polski poniedziałek, wtorek i dzień kolejny, wystarczy zamienić w rozmowie wykrzykniki pochopnych etykietek na znaki zapytania, rodzące ciekawość drugiego człowieka, a przed debatą o pryncypiach złapać za wspólną łopatę, bo ona nie pyta o poglądy, a nic tak nie leczy z pogardy jak dźwiganie tej samej szafy. Utopia – w tym najpiękniejszym, mądrym znaczeniu – jest jak Gwiazda Polarna dla żeglarzy: nawet jeśli nigdy nie da się jej dotknąć ręką ani w pełni osiągnąć na ziemi, to właśnie ona nadaje sens naszej wędrówce i chroni nas przed kręceniem się w kółko. Od jakiego więc pytania i przy jakim wspólnym dziele zaczynamy budzenie tej naszej „utopii” pięknej Polski jeszcze w tym tygodniu?