Kard. Müller: Kościoła nie można sprowadzać do organizacji humanitarnej

Emerytowany prefekt Kongregacji Nauki Wiary skrytykował „neosocjalistyczny wokeizm” i ostrzegał przed dostosowywaniem chrześcijaństwa do oczekiwań współczesnego świata. Istotą misji Kościoła jest dawanie świadectwa Chrystusowi, także w obliczu prześladowań i cierpienia – powiedział 11 listopada w rzymskim Instytucie Sturzo podczas prezentacji dwóch książek amerykańskiego autora Roberta Royala poświęconych prześladowaniom chrześcijan.

Kard. Gerhard Ludwig Müller skrytykował współczesne ideologie wrogie chrześcijaństwu, określając jedną z nich mianem „neosocjalistycznego wokizmu”. Ostrzegł również przed sprowadzaniem misji Kościoła do działalności humanitarnej i kulturalnej. Podkreślił, że jego podstawowym zadaniem jest głoszenie zbawienia w Jezusie Chrystusie.

Męczeństwo świadectwem Chrystusa

Emerytowany prefekt Kongregacji Nauki Wiary zaznaczył, że prześladowania chrześcijan w różnych epokach należy rozpatrywać w perspektywie nadprzyrodzonej misji Kościoła, której celem jest zbawienie człowieka przez Jezusa Chrystusa. Wskazał na podobieństwa między prześladowaniami pierwszych chrześcijan w Cesarstwie Rzymskim a późniejszymi próbami wykorzenienia chrześcijaństwa przez systemy ideologiczne. Wymienił w tym kontekście narodowy socjalizm, rewolucję francuską, komunizm, polityczny islamizm oraz współczesny „neosocjalistyczny wokeizm”.

„Męczenników z pierwszych trzech wieków po Chrystusie […] można bez wątpienia powiązać z dążeniem do zniszczenia chrześcijaństwa, wyrażonym przez ateistyczne i nieludzkie ideologie” – powiedział niemiecki purpurat kurialny.

Męczeństwo nie jest jedynie cierpieniem lub śmiercią z powodu przekonań osobistych, lecz przede wszystkim świadectwem Chrystusowi – Wcielonemu Słowu, jedynemu Odkupicielowi ludzkości i Pośrednikowi między Bogiem a człowiekiem.

Odwołując się do Ewangelii św. Jana, kard. Müller przypomniał określenie diabła jako „ojca kłamstwa i od początku zabójcy” (J 8,44). Jego zdaniem ideologie wrogie chrześcijaństwu służą ostatecznie destrukcji, a „idee państw totalitarnych zawsze były jego marionetkami”.

Kościół to nie organizacja humanitarna

Kardynał skrytykował również tych chrześcijan na Zachodzie, którzy – jak ocenił – utożsamiają wiarę z osiągnięciami Oświecenia i próbują definiować chrześcijaństwo przede wszystkim przez jego wkład w rozwój cywilizacji, kulturę i działalność humanitarną.

Ostrzegł, że takie podejście prowadzi do pomijania centralnego znaczenia krzyża i zbawczej misji Jezusa Chrystusa: „Gdyby tak było, Kościół zasługiwałby na uznanie ze strony jakiegokolwiek państwa lub instytucji jedynie jako organizacja pomocy humanitarnej”. Taka wizja jest niekiedy promowana przez media.

Podkreślił, że Kościół ma naśladować Chrystusa, który został odrzucony, był prześladowany i skazany na śmierć. Wierność Ewangelii może zatem wiązać się z wrogością ze strony otoczenia, cierpieniem i publicznym upokorzeniem.

Emerytowany prefekt Kongregacji Nauki Wiary zaznaczył zarazem, że wiara nie usuwa naturalnego lęku przed torturami, przemocą psychiczną, wykluczeniem społecznym czy gwałtowną śmiercią. Nie oznacza to jednak, że cierpienie może oddzielić człowieka od Chrystusa.

„Zmartwychwstały, który pokonał śmierć, doprowadził swój krzyż – a tym samym wszystkie nasze krzyże – do chwalebnego zakończenia, dając każdemu z nas realną możliwość uchwycenia istoty wieczności i odnalezienia zbawienia” – powiedział purpurat.

Krytyka religijnego narcyzmu

Kard. Müller odniósł się także do duchowości i życia wewnętrznego Kościoła. Chrześcijaństwo wymaga całkowitego oddania się Chrystusowi, a nie koncentrowania się na swoich potrzebach i religijnym samozadowoleniu.

„To właśnie jest duchowość chrześcijańska: życie w Chrystusie i dla Chrystusa, w przeciwieństwie do religijności zakorzenionej w narcystycznym samozadowoleniu, która czasami dotyka również wielu obszarów życia kościelnego” – powiedział.

Przypomniał również słowa św. Jana Pawła II, wypowiedziane podczas kanonizacji św. Teresy Benedykty od Krzyża (Edyty Stein): „Wielu naszych współczesnych chciałoby zmusić krzyż do milczenia. Ale nie ma nic bardziej wymownego niż krzyż zmuszony do milczenia!”.

Cierpienie należy rozumieć w świetle miłości Chrystusa. „Prawdziwym przesłaniem cierpienia jest miłość oddana: miłość sprawia, że cierpienie przynosi owoce, a cierpienie pogłębia miłość” – powiedział.

Nawiązując do nauczania św. Pawła, przypomniał, że głoszenie Ewangelii nie może pozbawiać krzyża Chrystusa jego znaczenia. Męczenników przedstawił jako szczególnych świadków wiary, którzy naśladowali Jezusa, „pierwszego męczennika wśród męczenników, pierwszego wyznawcę wśród wyznawców”.

Chrześcijanin nie może dostosowywać wiary do świata

W dalszej części wystąpienia kard. Müller odwołał się do duńskiego filozofa Sørena Kierkegaarda i jego dzieła „Wprawki do chrześcijaństwa”. Chrześcijanin nie powinien szukać społecznej akceptacji przez dostosowywanie swoich przekonań do dominujących oczekiwań kulturowych. „Nie staję się chrześcijaninem poprzez dostosowywanie się do świata. Trzeba raczej być gotowym znosić paradoks bycia chrześcijaninem” – podkreślił.

Purpurat wskazał siedem paradoksów związanych z ziemskim życiem Jezusa i Jego Męką: przekleństwo, upokorzenie, porażkę, śmierć, wrogość, uzdrowienie oraz skandal krzyża. Wezwał do kontemplowania krzyża jako znaku zbawienia i przypomniał, że Chrystus powinien pozostać jedyną chlubą chrześcijan w życiu, w godzinie śmierci i w nadziei na wieczną chwałę.

Dwa miasta św. Augustyna

Pod koniec przemówienia kard. Müller powrócił do książek Roberta Royala, podkreślając, że ich znaczenie wykracza poza historyczne opisy prześladowań religijnych. Przedstawił męczeństwo chrześcijan jako część szerszego konfliktu między „cywilizacją miłości” a „nieludzką kulturą śmierci”.

Odwołał się przy tym do dzieła św. Augustyna „O państwie Bożym” i jego rozróżnienia między dwoma miastami, opartymi na odmiennych rodzajach miłości. Miasto ziemskie rodzi się z miłości własnej posuniętej aż do pogardy dla Boga, natomiast miasto niebieskie – z miłości do Boga, która prowadzi do przezwyciężenia egoizmu. „Dla mnie to jest istota tych dwóch książek” – powiedział kardynał.

Zaznaczył, że świadectwa męczenników nie są jedynie zapisem cierpień minionych pokoleń, lecz wskazują również drogę przyszłości Kościoła. Określił je jako „wielkie świadectwo przyszłości chrześcijaństwa w świecie, jaki dziś widzimy”.

Na zakończenie nawiązał do podróży apostolskiej Leona XIV do Ameryki Łacińskiej. Zwrócił uwagę na międzynarodowe zainteresowanie wizytą papieża oraz pragnienie młodych ludzi, by poznawać prawdę. „Nasz papież jest wielkim świadkiem prawdy, którą jest sam Jezus Chrystus” – powiedział, dziękując Robertowi Royalowi za przygotowane publikacje.