Rozważanie Papieża przed modlitwą Anioł Pański w Cusco | 15 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry! Miłej niedzieli!

Cieszy mnie bardzo to spotkanie, że mogę być dziś tutaj, otoczony waszą miłością i żywą wiarą, która pulsuje w tej pięknej wspólnocie, razem z naszymi braćmi i siostrami chorymi i w podeszłym wieku, z kapłanami i osobami konsekrowanymi, ze szczególną serdecznością i wdzięcznością wspominając również ks. abp. Richarda Alarcóna, którego powierzamy pełnemu miłości wstawiennictwu Maryi. Jednocześnie cieszę się, że mogę pozdrowić nowego Arcybiskupa Cusco, ks. abp. Lizarda Estradę, który objął tę funkcję 30 października tego roku.

Tego poranka możemy kontemplować znajdujący się pośród nas ten piękny wizerunek Chrystusa od Trzęsień Ziemi, Taytacha, Patrona miasta Cusco.

Dzisiejsza liturgia daje nam niezwykle piękny, a zarazem bardzo wymagający fragment Ewangelii według św. Mateusza: przypowieść o talentach (por. Mt 25, 14-30). Te starożytne monety przedstawiają wszystko, co Pan dał nam w sposób darmowy: nasze życie, naszą wiarę i nasze powołanie. Gdybyśmy jednak chcieli wyrazić to jednym słowem, symbolizują one Jego miłość, którą On nam ofiaruje, abyśmy pozwolili jej wzrastać w naszym życiu i dzielili się nią z innymi.

Myślę o was, drodzy bracia i siostry, którzy cierpicie na ciele i duszy z powodu choroby. W oczach świata, uwarunkowanego kulturą odrzucenia i nastawionego na produktywność materialną, choroba postrzegana jest jako nieszczęście, które pozbawia osobę wartości. Jakże wielkie jest to kłamstwo! W świetle Ewangelii choroba przeżywana z wiarą i zjednoczona z tajemnicą Męki Chrystusa jest drogą wzrastania w Jego miłości i dzielenia się nią z innymi. Jesteście w bijącym sercu Kościoła: wasze cierpienie, ofiarowane z miłością za zbawienie dusz, w intencji powołań i pokoju, staje się siłą duchową; wasza słabość przemienia się w Bożą moc, która pomnaża talenty miłości i odkupienia. Byliście świadkami tego, jak Jego Ekscelencja ks. abp Richard ofiarował samego siebie, jednocząc się z krzyżem Pana, aby dawać życie.

Zwracam się teraz do was, umiłowani synowie i córki, którzy poświęciliście się Panu: do kapłanów, zakonników i sióstr zakonnych, którzy pozostawiliście wszystko, aby pójść śladami Mistrza. Nam zostały powierzone talenty Słowa Bożego, sakramentów, duszpasterskiego prowadzenia Ludu Bożego oraz piękno rad ewangelicznych: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa. Jakże ogromną odpowiedzialność nosimy w naszych glinianych rękach! Nie bójmy się oddawać życia, poświęcać wszystkich swoich sił dla Chrystusa; w ten sposób staniemy się widzialnymi znakami Bożego miłosierdzia. I to jest najlepsza droga do budzenia powołań.

Drodzy bracia i siostry! Nasze spojrzenia kierują się ku błogosławionemu wizerunkowi Chrystusa od Trzęsień Ziemi. W 1650 r., kiedy ziemia zadrżała z hukiem, siejąc zniszczenie i przerażenie wśród waszych przodków, wystarczyło, że święty wizerunek wyniesiono na ulice, aby ustały wstrząsy wtórne i ponownie zapanował pokój. Od tamtej pory mieszkańcy Cusco i całego Peru wiedzą, że w owym Taytacha mają bezpieczne schronienie przed każdą burzą, niewzruszoną kotwicę pośród wstrząsów historii.

Jako widzialny znak mojej jedności z waszą wspólnotą pragnąłem dokonać dziś szczególnego aktu pobożności: z synowską miłością chcę ofiarować ten Sudarion, aby został umieszczony na wizerunku Pana Jezusa. Niech będzie on wyrazem czułości Papieża wobec ludu, który potrafi znosić cierpienie z godnością i z chrześcijańską nadzieją. Patrząc na Chrystusa od Trzęsień Ziemi przyozdobionego tym Sudarionem, pamiętajcie, że Kościół powszechny jest z wami.

Teraz z synowską ufnością zwracamy się do Maryi Panny. Od Niej uczymy się nie lękać i nie zakopywać otrzymanej łaski. Z sercem pełnym wdzięczności wznosimy modlitwę Anioł Pański, polecając w sposób szczególny zdrowie chorych oraz świętość kapłanów i osób konsekrowanych. Niech Bóg wam błogosławi, a Chrystus od Trzęsień Ziemi niech zawsze strzeże waszego życia w pokoju!