Apel Papieża o potrzebę niesienia pomocy najsłabszym | 16 listopada 2026
Rok: 2026
Autor: Leon XIV
Drodzy Bracia, drogie Siostry, dzień dobry!
Ogromnie się cieszę, że mogę być dzisiaj tutaj z wami wszystkimi, podczas jednego z moich ostatnich spotkań przed opuszczeniem Peru. Dziękuję Biskupowi Callao, Luisowi Albertowi Barrerze Pacheco – który dzisiaj obchodzi urodziny – oraz Matce Hermenegildzie, odpowiedzialnej za ten Dom, za słowa powitania. Dziękuję również Panu José Luisowi i Pani Maríi del Carmen, którzy podzielili się z nami swoimi świadectwami. Dziękuję bardzo wszystkim za śpiewy także za taniec, za muzykę i za to serdeczne przyjęcie! Możliwość słuchania was, oglądania waszych radosnych twarzy i wspólnego przeżywania tej chwili jest świadectwem braterskiej miłości, którą bezinteresownie okazujemy sobie nawzajem i którą przyjmujemy, miłości rodzącej się ze spotkania z Bogiem i wyrażającej się w prostocie codziennego życia.
Ten Dom w Callao jest dla osób starszych niczym „oaza godności” (Adhort. apost. Dilexi te, 51) i nadziei. Jak wiecie, słowo „oaza” oznacza miejsce na pustyni, w którym można znaleźć roślinność, wodę i odpoczynek. Takie właśnie są dzieła miłosierdzia, które niosą pomoc najbardziej bezbronnym: są niczym oaza, która gasi pragnienie, przynosi ukojenie i odnawia siły tych, którzy w niej mieszkają i pracują, a także tych, którzy przychodzą ich odwiedzić. Miejsca takie jak to powstają w całym Peru, tworząc prawdziwą sieć centrów charytatywnych, w których najubożsi i opuszczeni znajdują przyjęcie pełne miłości i szacunku.
Pragnę podziękować za posługę, którą pełnią tutaj Małe Siostry od Opuszczonych Starców, i przypomnieć postać świętej założycielki ich zgromadzenia, św. Teresy od Jezusa Jornet e Ibars. Pozostawiła ona hasło, które do dziś inspiruje liczne dzieła dobra: „Troszczyć się o ciała, aby zbawiać dusze”. Obecnie rozwija się nowa wrażliwość na potrzebę troski, ochrony i tworzenia bezpiecznych przestrzeni, wypływająca z przekonania, że „zdolność troski jedni o drugich stanowi ważny wymiar naszego człowieczeństwa” (Enc. Magnifica humanitas, 114).
Niestety, wiemy, że zdarzają się sytuacje, w których nie zapewnia się ciału opieki ani pomocy, nie myśli się też o duszy; nie otacza się osób troską, lecz pozostawia ich samym sobie; nie chroni się najsłabszych i bezbronnych, lecz wykorzystuje się ich; nie miłuje się życia, lecz usiłuje się je zniszczyć. Nie możemy pozostawać obojętni, wiedząc, że ciała i dusze tak wielu naszych braci są pozbawione troski, a często padają ofiarą manipulacji. Miejsca, w których do tego dochodzi, są pustyniami człowieczeństwa, gdzie najbardziej wrażliwi wciąż powtarzają, jak Jezus na krzyżu: „Pragnę” (J 19, 28). Musimy z bólem uznać, że w tym kraju jest wielu ubogich i opuszczonych, którzy także dzisiaj wołają do nas: „Pragnę, potrzebuję napić się ze źródeł miłości i życia, potrzebuję troski i ochrony”. Co czynimy, aby ugasić to pragnienie?
Drodzy bracia i siostry! Zwracam się dzisiaj do was, tutaj zgromadzonych, mając na myśli również wszystkich kapłanów, osoby konsekrowane, wiernych świeckich, rodziny, stowarzyszenia i wolontariuszy, którzy angażują się w dzieła miłosierdzia na tej błogosławionej peruwiańskiej ziemi. Peru potrzebuje więcej oaz braterstwa, a mniej pustyń indywidualizmu; potrzebuje więcej ludzi oddanych służbie Królestwu Bożemu, którzy będą otaczać troską osoby słabe i zepchnięte na margines, dostrzegając w nich ból i cierpienie Chrystusa ukrzyżowanego oraz pomagając im nieść krzyż, jak Cyrenejczyk. Tak jak dusza i ciało muszą być zjednoczone, aby byt ludzki mógł istnieć, tak też nie możemy oddzielać wyznawanej wiary od uczynków, które spełniamy; trzeba zachowywać spójność i odpowiedzialność; trzeba uczynić rachunek sumienia i zastanowić się, co jest naszym prawdziwym skarbem, a także zadać sobie pytanie, dlaczego wciąż istnieje tak wiele problemów i nierówności.
Dlaczego w kraju, który tak wiele otrzymał dzięki chrześcijańskiej miłości, jest nas tak niewielu, by przekazywać jej pochodnię kolejnym pokoleniom? Sekret tkwi w ponownym spotkaniu z Chrystusem, w powrocie do źródeł naszej wiary. Aby oaza mogła rodzić życie, potrzebuje dostępnego źródła wody. Tym źródłem są sakramenty, katecheza, adoracja eucharystyczna i miłość braterska. Nie możemy uzdrawiać ciał, jeśli zapominamy o lekarstwie łaski, która uzdrawia i umacnia duszę.
W tym kontekście nie chciałbym pominąć obecności na tej ziemi św. Marcina de Porres, którego sława świętości szybko przekroczyła granice kraju. Potrafił on troszczyć się o ciała i umacniać dusze prostymi i pokornymi gestami, naśladując naszego Pana Jezusa Chrystusa. Odzwierciedlają to słowa, które tradycyjnie mu się przypisuje: „Ja cię leczę, Bóg cię uzdrawia”. Pragnąłbym, aby również dzisiaj, w obecnym momencie dziejów, synowie i córki Peru podążali drogą świętości i nieśli Ewangelię do każdego zakątka, do każdej osoby w tym umiłowanym kraju i w innych częściach świata, przemieniając jałowe pustynie materializmu i konsumpcjonizmu w zielone pastwiska solidarności i wielkodusznego oddania.
Drodzy bracia i siostry, wiem, że Peru ma wiele do ofiarowania. Nie pozostawajmy bezczynni, zajmując się rozważaniem błahych spraw doczesnych, trzeba podejmować kroki ku rzeczywistości niebiańskiej. Warto iść za Chrystusem, miejmy odwagę bronić dzieci, młodzieży i osób starszych, najmniejszych i najbardziej potrzebujących w społeczeństwie, tak jak On to czynił. Miłujmy innych tak, jak Bóg nas miłuje. Mamy wspaniałą historię świętości, którą powinniśmy przekazywać dalej, piękną teraźniejszość, za którą winniśmy dziękować, oraz świetlaną przyszłość, którą wszyscy razem mamy nadal budować.
Niech Matka Boża od Ewangelizacji prowadzi was tą drogą. Modlę się za was i noszę was w swoim sercu.
Prośmy o błogosławieństwo Pana dla każdego z was, dla wspólnoty sióstr, a także dla wszystkich naszych bliskich i naszych rodzin.
www.vatican.va


