Audiencja ogólna Leona XIV | 18 listopada 2026

Rok: 2026
Autor: Leon XIV

Drodzy Bracia i Siostry, dzień dobry i witajcie!

Wczoraj rano wróciłem do Rzymu z długiej i pięknej Podróży Apostolskiej do Urugwaju, Argentyny i Peru. Peru, jak wiecie, jest krajem, w którym przez wiele lat żyłem – najpierw jako misjonarz, a następnie jako biskup. Argentyna jest ojczyzną Papieża Franciszka i pragnąłem ją odwiedzić, aby spotkać się z ludem, który on tak bardzo umiłował. Urugwaj natomiast jest krajem, w którym katolicy stanowią mniejszość, znaczące jest zatem, że właśnie tam rozpoczęła się moja podróż.

Motto wizyty duszpasterskiej w Urugwaju brzmiało: „Zwiastuję wam radość wielką” (Łk 2, 10). Takimi słowami, zapisanymi w Ewangelii św. Łukasza, anioł oznajmił pasterzom w Betlejem nowinę o narodzinach Jezusa Chrystusa. I rzeczywiście, pojechałem do tego kraju po to, aby głosić właśnie Jego – Pana, Boga, który stał się człowiekiem i obdarza pełnią życia w prawdzie i miłości. Bardzo się cieszę, ponieważ spotykałem się z ciepłym i serdecznym przyjęciem ze strony Urugwajczyków, dzięki czemu mogłem wszystkim przypomnieć, jak ważna jest wiara w Boga i jak wielką wartość ma życie ludzkie, a także jak wiara pomaga nam stawiać czoła trudom życia i być budowniczymi pokoju.

W Argentynie hasłem były słowa: Witajcie wszyscy. Idźcie i głoście! Pobrzmiewa w nich echo nauczania Papieża Franciszka, syna tego wielkiego południowoamerykańskiego kraju. Jest to wizja Kościoła, którą nam przekazał: Kościoła gościnnego, otwartego na wszystkich, w którym każdy może czuć się jak we własnym domu, być wysłuchany, którego godność jest uznawana, który jest pojednany z Bogiem, z samym sobą i ze wspólnotą oraz doceniony ze swoimi darami i swoimi ograniczeniami; zarazem jest to Kościół w pełni misyjny, odnajdujący w głoszeniu Ewangelii konsekwencję działania i źródło swojej radości. W Argentynie doświadczyłem pełnego entuzjazmu i powszechnego zaangażowania świętego Ludu Bożego. W tej atmosferze wielkiej sympatii do Papieża – której nigdy nie zapomnę – zachęcałem do pielęgnowania komunii pośród bogactwa różnorodności oraz do podejmowania wysiłków na rzecz budowania społeczeństwa sprawiedliwego i solidarnego, zgodnie z zasadami katolickiej nauki społecznej.

Wizyta w Peru była nieco dłuższa, ponieważ wobec Ludu Bożego żyjącego w tym kraju mam szczególny dług wdzięczności. Hasłem tego trzeciego etapu podróży były słowa: Otwórzmy serca! Aby naśladować Chrystusa, trzeba otworzyć serce na Ducha Świętego, idąc za przykładem świętych. Historia Peru nie wyglądałaby tak samo bez obecności i działalności św. Turybiusza z Mogrovejo, św. Róży z Limy, św. Franciszka Solano, św. Marcina de Porres i św. Jana Macíasa. Wraz z wiarą, nadzieją i miłością szerzyli oni szacunek dla ludzkiej godności, poczucie świętości życia, pojednanie i pokój – zbudowali cywilizację miłości. Ich świadectwo jest żywe i aktualne, a również dzisiaj nie brakuje mężczyzn i kobiet, którzy z sercem otwartym na Boga i bliźniego angażują się w budowanie bardziej sprawiedliwego i braterskiego Peru. Wielką radością była dla mnie możliwość umacniania ich łaską właściwą posłudze Piotrowej; pragnąłem to czynić również poprzez osobiste spotkania – zarówno tutaj, jak i w innych odwiedzonych krajach – z niektórymi osobami, które doświadczyły wykorzystania.

Szczególnie w Chiclayo czułem się jak w domu. Odkryłem tam na nowo prostą i szczerą wiarę, ożywianą pobożnością ludową; doświadczyłem serdecznego objęcia mieszkańców rolniczych społeczności z Kordylierów; mogłem ponownie spotkać osoby, które pozostawiły głęboki ślad w moim życiu. Moje serce przepełniała wdzięczność za to, że mogłem przebywać pośród tych wspólnot i umacniać je w wierze i nadziei. Dzięki Bogu mogłem również udać się do Cusco, gdzie do dziś smakuje się owoce wspaniałego dzieła inkulturacji Ewangelii, dokonanego przez misjonarzy, a następnie do regionu Amazonii, aby spotkać tamtejsze ludy, bogate w tradycyjną kulturę, a zarazem zranione przez niesprawiedliwość i przemoc.

Najdrożsi, odwiedzając Kościoły lokalne podczas Podróży Apostolskich, Papież ma sposobność dostrzec piękno pielgrzymującego Ludu Bożego, pomimo trudności, z jakimi przychodzi mu się mierzyć w zależności od kontekstu i momentu dziejowego. Wszędzie bowiem można dostrzec, jak Duch Święty pomaga Kościołowi być znakiem i narzędziem jedności – w słuchaniu Słowa Bożego, w celebracji świętych misteriów i w posłudze miłości.

Na każdym etapie tej podróży towarzyszyła nam nieustanna obecność Maryi Panny. Łatwo to zrozumieć, ponieważ rzeczywiście stała się Ona częścią historii tamtejszych narodów, idzie wraz z nimi, prowadzi je i pociesza. Również ja dziękuję Jej za opiekę i powierzam Jej wstawiennictwu wszystkich, którzy na tysiące sposobów okazali mi gościnność i wspierali mnie w tej misji.

Ponawiam wyrazy wdzięczności wobec biskupów i władz świeckich krajów, które odwiedziłem, kapłanów, osób konsekrowanych oraz wszystkich wiernych, którzy w tych wydarzeniach uczestniczyli osobiście lub łączyli się duchowo. Niech Pan, który obdarzył mnie tą wielką łaską, zawsze błogosławi tym narodom i prowadzi je drogą pokoju, w sprawiedliwości i braterstwie.

www.vatican.va

Nasza strona internetowa używa plików cookies (tzw. ciasteczka) w celach statystycznych, reklamowych oraz funkcjonalnych. Możesz określić warunki przechowywania cookies na Twoim urządzeniu za pomocą ustawień przeglądarki internetowej.
Administratorem danych osobowych użytkowników Serwisu jest Katolicka Agencja Informacyjna sp. z o.o. z siedzibą w Warszawie (KAI). Dane osobowe przetwarzamy m.in. w celu wykonania umowy pomiędzy KAI a użytkownikiem Serwisu, wypełnienia obowiązków prawnych ciążących na Administratorze, a także w celach kontaktowych i marketingowych. Masz prawo dostępu do treści swoich danych, ich sprostowania, usunięcia lub ograniczenia przetwarzania, wniesienia sprzeciwu, a także prawo do przenoszenia danych. Szczegóły w naszej Polityce prywatności.