Abp Galbas do neoprezbiterów: sam sobie rady nie dasz, z Bożą i ludzką pomocą – tak

Jeśli pytasz dziś: czy dam sobie radę, odpowiadam ci: Nie, sobie rady nie dasz. Jeśli zaś pytasz: czy z Bożą i ludzką pomocą dam radę? Odpowiadam ci: tak, to jest pewne – powiedział metropolita warszawski abp Adrian Galbas podczas Mszy św. ze święceniami prezbiteratu w archikatedrze św. Jana Chrzciciela w Warszawie. Hierarcha udzielił święceń ośmiu diakonom, podkreślając, że przyszli kapłani nie są wolni od lęków, ale nie pozostają z nimi sami.

W homilii abp Adrian Galbas SAC nawiązał do własnych święceń sprzed 32 lat. Przyznał, że obok radości pamięta także „drżenie, lęk, a może nawet i przerażenie”. Zwrócił uwagę, że wymagania stawiane kandydatom do kapłaństwa są bardzo wysokie, a publicznie wypowiadane podczas święceń „chcę” oznacza zgodę na życie całkowicie oddane Chrystusowi i Kościołowi.

Odwołując się do postaci proroka Jeremiasza, apostołów w Wieczerniku oraz św. Tymoteusza, wskazał, że lęk towarzyszył także tym, których Bóg powoływał do szczególnych zadań. Podkreślił jednak, że odpowiedzią Boga na ludzkie obawy jest Jego obecność i wsparcie.

Abp Galbas mówił też o współczesnych źródłach trudności w kapłaństwie. Wskazywał na postępującą sekularyzację, obojętność wobec wiary oraz tendencję do obciążania wszystkich duchownych winami pojedynczych osób.

– Wielu będzie wokół tego przechodziło obojętnie, dając wam do zrozumienia, że i wy jesteście dla nich tak samo nieważni, a wasze wartości są śmieszne – zauważył.

Hierarcha podkreślił, że źródłem niepokoju może być także świadomość własnej grzeszności, słabości i ograniczeń. Przypomniał, że święcenia nie czynią człowieka wolnym od ludzkich niedoskonałości.

Wskazując sposoby przezwyciężania kryzysów i zniechęcenia, metropolita warszawski wymienił cztery filary kapłańskiej wytrwałości: pamięć o dniu święceń, systematyczną modlitwę, mądre towarzyszenie duchowe oraz życie we wspólnocie.

Szczególnie mocno podkreślał konieczność codziennej modlitwy i trwałej więzi ze Słowem Bożym. – Wasze życie ma być zżyte ze Słowem Bożym i z modlitwą osobistą. Te czynności nie mogą więc być sporadyczne i spontaniczne, ale muszą być stałe i pewne – wskazał.

Przywołując świadectwo emerytowanego arcybiskupa Wiednia kard. Christopha Schönborna, który w młodości niemal całkowicie porzucił modlitwę, ostrzegł przed aktywizmem pozbawionym życia duchowego.

– Kto przestaje się modlić, odmawiać brewiarz, adorować Najświętszy Sakrament, odprawiać rekolekcje, regularnie się spowiadać, pobożnie sprawować sakramenty, niechybnie się wypali, wszystko pokryje się jakąś szarością i straci swój smak – mówił.

Abp Galbas zachęcał także neoprezbiterów do korzystania z pomocy stałego spowiednika lub kierownika duchowego. Podkreślił, że kapłan potrzebuje osoby, przed którą może szczerze otworzyć swoje sumienie i wspólnie analizować przeżywane doświadczenia.

Ważnym elementem homilii było również przypomnienie znaczenia kapłańskiego braterstwa i więzi ze świeckimi. Abp Galbas zaznaczył, że ksiądz nie może jedynie opiekować się wspólnotą, ale powinien żyć we wspólnocie, która potrafi wspierać go w chwilach zmęczenia i zwątpienia.

Na zakończenie metropolita warszawski modlił się o dar męstwa dla nowych kapłanów. Przywołał przykłady patrona katedry św. Jana Chrzciciela, św. Zygmunta Szczęsnego Felińskiego oraz bł. Stefana Wyszyńskiego jako wzory niezłomności i wierności Ewangelii.

– Tak więc, Drodzy Bracia, odwagi. Odwagi radosnej i stałej – zakończył homilię.

Święcenia prezbiteratu przyjęło archikatedrze warszawskiej ośmiu diakonów, w tym trzech absolwentów warszawskiego seminarium duchownego oraz pięciu alumnów seminarium misyjnego „Redemptoris Mater”. W trakcie formacji odbywali oni praktyki duszpasterskie i misyjne zarówno w Polsce, jak i za granicą, m.in. we Włoszech, Izraelu, Stanach Zjednoczonych, Austrii i na Litwie.