Abp Kupny w czasie Mszy Krzyżma: ksiądz klęczący przed Bogiem potrafi klęknąć przed człowiekiem

Podczas Mszy Krzyżma w archikatedrze wrocławskiej metropolita wrocławski Józef Kupny podkreślił, że kapłaństwo ma sens wyłącznie w Chrystusie i domaga się pełnego daru z siebie. Liturgia, gromadząca prezbiterium diecezji wokół biskupa, była – jak zaznaczył – „liturgią jedności, wdzięczności i odnowienia przyrzeczeń kapłańskich”.

Metropolita wrocławski podczas Mszy pobłogosławił olej chorych i olej katechumenów oraz konsekrował krzyżmo, którym będą namaszczani nowo ochrzczeni, bierzmowani i neoprezbiterzy. Księża odnowili swoje przyrzeczenia kapłańskiej.

W homilii abp Kupny przypomniał, że źródłem kapłaństwa jest sam Jezus Chrystus. – Nie jesteśmy właścicielami sakramentów, lecz ich szafarzami – podkreślił. Nawiązując do Ewangelii o Ostatniej Wieczerzy, wskazał na miłość „do końca” jako miarę powołania: – Nie częściowo, nie warunkowo, nie selektywnie, lecz do końca. Bracia, właśnie to „do końca” jest miarą naszego powołania – nauczał hierarcha.

Zachęcił kapłanów do powrotu do doświadczenia dnia święceń:  -Tamto „tak” wypowiedziane Chrystusowi nie było chwilowym uniesieniem, było decyzją oddania życia. A dziś Kościół zaprasza, by to „tak” odnowić – dojrzalsze, oczyszczone doświadczeniem i modlitwą – tłumaczył.

Odnosząc się do symboliki krzyżma, abp Kupny przypomniał, że kapłan jest „człowiekiem namaszczonym dla ludu, nie dla siebie, nie dla kariery”. Cytując papieża Franciszka, mówił o „zapachu owiec”, dodając: „autentyczne kapłaństwo ma przede wszystkim zapach Chrystusa”.

Metropolita nie pominął trudności współczesnej posługi. – Doświadczamy sekularyzacji, obojętności, czasem wrogości, zmagamy się z przemęczeniem, osamotnieniem, nieraz z depresją – wymieniał, podkreślając jednak, że kapłan nigdy nie jest sam, bo kapłaństwo realizuje się zawsze w jedności, w komunii.

Szczególny nacisk położył na jedność prezbiterium: – Nie istnieje kapłan samotny. A brak jedności osłabia wiarygodność Kościoła. Tam, gdzie brakuje jedności, tam osłabia się siła świadectwa – mówił abp Kupny.

Centralnym punktem życia kapłańskiego – mówił – pozostaje Eucharystia. – Czy pozwalamy, aby słowa konsekracji dotykały także nas? Czy moje życie staje się darem? – pytał. Ostrzegł, że Eucharystia bez wewnętrznego daru z siebie „staje się rytuałem”, a przeżywana jako ofiara życia „staje się źródłem świętości”.

Hierarcha szeroko odniósł się także do sakramentu pojednania, wskazując na jego kluczowe znaczenie w życiu kapłana i wiernych.  – Kapłan, który przestaje się spowiadać, zaczyna duchowo obumierać – apelował, podkreślając, że pokora przyjęcia przebaczenia stanowi fundament posługi miłosierdzia.

Zaznaczył, że konfesjonał pozostaje miejscem szczególnego działania łaski: – Tam najpełniej doświadczamy, że jesteśmy narzędziami miłosierdzia większego niż nasze serce.

Nawiązując do obrzędu obmycia nóg, przypomniał, że „władza w Kościele jest służbą”, a autorytet rodzi się z miłości, nie z pozycji. – Kapłan klęczący przed Bogiem potrafi klęknąć przed człowiekiem – powiedział metropolita wrocławski, wskazując na potrzebę pokory i gotowości do uniżenia w codziennej posłudze.

Dziękując duchownym za codzienną posługę, zachęcił do rachunku sumienia i czujności wobec rutyny: – Czy nie przyzwyczailiśmy się do rzeczy świętych? – pytał. Wskazał, że powrót do „pierwszej miłości” wymaga modlitwy, czasu dla Boga i troski o życie wewnętrzne.

Zwrócił także uwagę na wspólnotowy i misyjny wymiar kapłaństwa. Podkreślił, że nie jest ono „prywatnym skarbem”, lecz darem dla całego Kościoła, z którego rodzi się życie parafii i wspólnot. – Kościół żyje Waszą ofiarą- przyznał, dziękując kapłanom za ich codzienny trud, modlitwę i wierność powołaniu, często realizowaną w zmęczeniu i w obliczu trudnych wyzwań duszpasterskich.

Na zakończenie wezwał kapłanów do odnowienia wierności powołaniu. Podkreślił, że Chrystus „nie odbiera powołania mimo naszych słabości, ale je oczyszcza i umacnia”.