Abp Przybylski do kapłanów: najważniejszą metodą Jezusowej ewangelizacji jest świadectwo życia

„Proszę Was, Bracia, o wewnętrzne i zewnętrzne świadectwo naszej kapłańskiej tożsamości, zwłaszcza tam, gdzie idziemy z misją Chrystusa” – napisał w liście do kapłanów archidiecezji katowickiej abp Andrzej Przybylski z liście na Wielki Czwartek 2026.

Arcybiskup metropolita katowicki Andrzej Przybylski z okazji Wielkiego Czwartku skierował do prezbiterów archidiecezji katowickiej list, w którym prosi, aby duchowni przyjęli i rozważyli go „nie tylko jako osobistą refleksję współbrata w kapłaństwie, ale Waszego biskupa, któremu Bóg powierzył ważne i trudne zadanie bycia pasterzem i przewodnikiem w kapłańskiej służbie”.

W swoim słowie abp Andrzej zwraca uwagę na istotę posłuszeństwa, które buduje wspólnotę Kościoła oraz braterskie relacje wśród kapłanów. „Pogubieni we własnym indywidualizmie i egoizmie, w osobistych oczekiwaniach i roszczeniach, nie będziemy dla ludzi wiarygodnymi świadkami Boga, a łódź Kościoła zamiast bezpiecznie płynąć po morzu świata w stronę zbawienia, będzie dryfować i szarpać się jak łódka, w której każdy wiosłuje we własną stronę i po swojemu. Posłuszeństwo jest zadaniem każdego z nas, również moim. Zanim stanie się ono posłuszeństwem hierarchicznym, musi oprzeć się najpierw na słuchaniu Boga, a potem na wzajemnym słuchaniu siebie. Bez posłuszeństwa nie da się być uczniem Chrystusa, bo cóż z tego, że się nauczymy pięknie głosić Ewangelię, ale nie będziemy jej realizować w życiu?” – pisze metropolita.

Arcybiskup przypomniał, że Jezus – Nauczyciel i Mistrz – nigdy nie zostawia swoich uczniów na drodze życia. „Zawsze jest z nami, chce nam pomagać i nas wspierać, korygować, podnosić i wzmacniać swoją łaską, jeśli tylko chcemy z tego wszystkiego czerpać i nieustannie się uczyć. On doskonale rozumie nasze ograniczenia, słabości, zna pogmatwane historie naszego życia i powołania, nie ignoruje natury i temperamentów, naszej cielesności i predyspozycji, ale jeśli oddamy Mu to wszystko, potrafi doskonale na tym budować dojrzałe człowieczeństwo, chrześcijaństwo i kapłaństwo” – przekonuje abp Przybylski.

Metropolita katowicki zauważa, że początkiem uczenia się bycia chrześcijaninem i kapłanem jest towarzyszenie Jezusowi, a budowanie tej szczególnej relacji opiera się na modlitwie i adoracji. „Widzę, jak w wielu zlaicyzowanych krajach Europy następuje ożywienie wiary dzięki Eucharystii. Szukajmy najpierw tych osobistych spotkań z Bogiem, a wszystko inne będzie nam dodane. To naprawdę jakościowo inne doświadczenie duchowe, kiedy modlitwa brewiarzowa, rozmyślanie czy po prostu zwykła i milcząca obecność przeżywana jest wobec Jezusa obecnego w Eucharystii” – zaprasza duchowych hierarcha i wskazuje, jak istotne w kapłańskim życiu i posłudze są również medytacja słowa Bożego oraz braterska wspólnota, do której należą wszyscy duchowni bez wyjątku – i ci najmłodsi stażem, i ci, którzy przeszli na emeryturę. „Wiem, że w świecie szybko zmieniającej się mentalności czasem te międzypokoleniowe relacje w kapłaństwie są trudne, ale możliwe. Spotkałem w naszej archidiecezji takie wspólnoty na parafiach, w których księża mimo różnicy wieku żyją naprawdę jak bracia, co nie tylko sprawia, że chce się być kapłanem, ale co również ma olbrzymie znaczenie dla wiernych” – dodaje metropolita.

Abp Przybylski pisze również do duchowych o potrzebie postawy misjonarza w codziennej posłudze. „Zbyt często zastanawiamy się, czego brakuje światu, że ludzie odchodzą od Boga, a zbyt rzadko stawiamy sobie pytanie, czego nam, kapłanom, brakuje, że nie umiemy ludzi przyciągnąć do Boga i przy Nim zatrzymać. Przyznajmy się z pokorą i w całej prawdzie, że mamy wiele braków. Nie bójmy się za nie przepraszać, zwłaszcza za to, co przyniosło zgorszenie i rany. Wśród wielu braków chciałbym wskazać na dwie rzeczy: brakuje nam coraz częściej gorliwości i misyjności. (…) Najważniejszą metodą Jezusowej ewangelizacji jest świadectwo życia. Jezus nie tylko głosi Ewangelię, ale nią jest. Misja jest nieodłączna od osoby misjonarza. Kiedy te dwie rzeczywistości oddzielą się od siebie, misja staje się tylko teoretycznym zadaniem. Oby nasze kapłańskie posługiwanie nigdy nie oddzieliło się od życia. Kapłaństwo to całe nasze życie, a nie tylko jego mniejszy lub większy fragment. Bądźmy kapłanami przez 24 godziny na dobę, przez wszystkie miesiące roku, w dni świąteczne i powszednie, przy ołtarzu, w klasie szkolnej i w miejscach publicznych, w trakcie wykonywania kapłańskich czynności i w okresie urlopu, w realnej rzeczywistości i w internecie. Prośmy Ducha Świętego o łaskę bycia sobą w kapłaństwie, a nie poza nim”.

Metropolita zachęca także do tego, aby księża świadczyli o Jezusie także poprzez strój duchowny. „Zdaję sobie sprawę, że znak koloratki jest dziś czasem ukazywany jak zagrożenie, wywołuje u niektórych skojarzenia z nadużyciami i krzywdami, ale przecież to nie autentyczne kapłaństwo jest winne temu, ale właśnie jego nadużywanie i wykrzywienie. Nie uzdrowimy tego wizerunku, usuwając wszystkie znaki naszego powołania, ale możemy to zmienić przez wypełnienie ich ewangelicznie przeżywanym kapłaństwem w świecie. Ludzie chcą widzieć księdza w sutannie, ale wytartej na kolanach, a nie przy kieszeniach, chcą go widzieć w koloratce, ale nie w miejscach, gdzie księdza w ogóle nie powinno być, ale tam, gdzie jego obecność jest potrzebna i wyczekiwana. Proszę Was, Bracia, o wewnętrzne i zewnętrzne świadectwo naszej kapłańskiej tożsamości, zwłaszcza tam, gdzie idziemy z misją Chrystusa. Zadbajcie o właściwy strój duchowny podczas liturgii, w trakcie procesji, pogrzebów, katechezy, w czasie kapłańskich spotkań i zebrań, wszędzie gdzie jesteście zapraszani, żeby świadczyć o Jezusie i reprezentować Kościół”.