Abp Szal: bez Pana Boga nie można zbudować raju na ziemi

– Bez Pana Boga nie można zbudować raju na ziemi! A ten raj, który budują nieraz na tym świecie, jest okupiony cierpieniem wielu ludzi – powiedział abp Adam Szal w parafii pw. Wszystkich Świętych w Dudyńcach. Metropolita przemyski przewodniczył Eucharystii dziękczynnej w 150. rocznicę powstania i poświęcenia obecnej świątyni parafialnej.

W homilii metropolita przemyski nawiązując do odczytanej Ewangelii oraz Dziejów Apostolskich, przypomniał o obietnicy obecności Chrystusa wszędzie tam, gdzie ludzie gromadzą się w Jego Imię. Wskazał na przykład pierwotnego Kościoła – Maryi i Apostołów, którzy po wniebowstąpieniu trwali w wieczerniku na jednomyślnej i wytrwałej modlitwie. – Duch Święty nie wstępuje do tych środowisk, które są skłócone, poróżnione, które zwalczają się nawzajem, które są dla siebie wrogie – zaznaczył hierarcha, podkreślając, że warunkiem obecności Boga jest zgoda i pojednanie.

Kaznodzieja odniósł te biblijne obrazy do rzeczywistości rodziny, którą Katechizm Kościoła Katolickiego określa jako pierwsze miejsce wychowania do modlitwy. Przywołał przy tym przykład rodziny Ulmów, w której ojciec, Józef, po ciężkiej pracy gromadził dzieci na wspólne modlitwy. – Najlepszą katechezą, którą okazujemy dzieciom (…) jest właśnie przykład ojca i matki klękających do modlitwy. Ojca i matki idących do świątyni na modlitwę. Ojca i matki przystępujących do sakramentów świętych. W ten sposób tworzy się Kościół domowy – podkreślił kaznodzieja, wskazując na potrzebę przekazywania praktyk religijnych najmłodszemu pokoleniu.

W dalszej części homilii abp Szal nawiązał do bogatej historii wspólnoty w Dudyńcach, której początki sięgają XIV wieku (pierwsze wzmianki o miejscowości pochodzą z 1372 roku) i są ściśle związane z historią diecezji przemyskiej. Przypomniał, że na przestrzeni wieków tutejsze świątynie były niszczone m.in., przez Tatarów, a obecny kościół jest owocem wiary i troski wielu pokoleń.

Kaznodzieja przestrzegł przed współczesnymi próbami organizowania świata bez Stwórcy, co w historii zawsze kończyło się tragicznie. – Bez Pana Boga nie można zbudować raju na ziemi! A ten raj, który budują nieraz na tym świecie, jest okupiony cierpieniem wielu ludzi – powiedział abp Szal, przypominając o dawnych obozach koncentracyjnych i zsyłkach, a także o współczesnym smutnym zjawisku niszczenia, sprzedawania czy zamieniania świątyń na zachodzie Europy na miejsca rozrywki.

Metropolita wyraził radość z faktu, że kościół w Dudyńcach, skupiający wiernych z czterech wiosek, wciąż napełnia się ludźmi, w tym liczną obecnością dzieci i młodzieży. Zwrócił jednak uwagę, że samo materialne piękno odnowionego budynku nie wystarczy. – Nie wystarczy odnowić pięknie kościół, nie wystarczy wyzłocić go, przyozdobić. Ważne jest to, żeby on nie był pusty, żeby on był napełniony nami, modlącymi się, trwającymi jednomyślnie na modlitwie – dodał arcybiskup.

Na zakończenie hierarcha zaapelował do wiernych, aby świątynia była ich prawdziwym domem modlitwy i drogą do nieba. Przywołał również słowa św. Pawła o tym, że to człowiek jest świątynią Boga, oraz historyczne wezwanie św. Jana Pawła II. – Otwórzcie drzwi Chrystusowi, który chce być naszym Zbawicielem, który chce być wśród nas obecnym – podsumował abp Szal, zachęcając do odpowiedzialności za wspólnotę parafialną

Pierwsza wzmianka o Dudyńcach pojawiła się w 1372 roku, gdy Władysław Opolczyk nadał wieś kapelanowi o imieniu Maciej (Mathias). W 1529 roku w aktach biskupich wzmiankowano kościół w Pobiednie. W XVI w Dudyńcach była kaplica, która w latach 1558–1677 pod wpływem ruchów reformatorskich była zamieniona na zbór kalwiński. W 1624 roku kościół zniszczyli Tatarzy.

W latach 1675–1677 Wojciech i Tomasz Leszczyński odbudowali drewniany kościół, prawdopodobnie w stylu Haczowskim. W 1721 roku bp Krzysztof Jan Szembek erygował parafię w Dudyńcach, z wydzielonego terytorium parafii Niebieszczany. 15 sierpnia 1755 roku bp Wacław Hieronim Sierakowski konsekrował kościół pw. Wszystkich Świętych. W 1865 roku z powodu złego stanu technicznego kościół został rozebrany.

Obecny murowany kościół zbudowano w latach 1871–1876 z fundacji Leopoldyny Horodyńskiej. W 1877 roku kościół został poświęcony. W 1886 roku bp Ignacy Łobos dokonał konsekracji kościoła. Podczas II wojny światowej kościół został częściowo zniszczony. W 1947 roku przy wsparciu ks. Piotra Adamskiego z Buffalo, kościół został odbudowany.

Aktualnie do parafii należą wierni z miejscowości: Dudyńce, Jędruszkowce, Markowce, Pobiedno.