Beatyfikacja m. Marii Ignacji Isacchi

Kościół oddaje cześć matce Marii Ignazji Isacchi, urodzonej jako Angela Caterina, a znanej jako Ancilla, „nie dlatego, że dokonała czegoś nadzwyczajnego w oczach świata, lecz dlatego, że pozwoliła Ewangelii wkroczyć w konkretną rzeczywistość swego istnienia i przekształcić ją, krok po kroku, w świetliste świadectwo o Chrystusie” – mówił kard. Marcello Semeraro, prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, 10 października, w homilii wygłoszonej podczas uroczystości beatyfikacyjnej założycielki Zgromadzenia Sióstr Urszulanek Najświętszego Serca Jezusa z Asoli w Lombardii.

Cnoty: drabina prowadząca do świętości

Kardynał, który przewodniczył Mszy świętej jako przedstawiciel papieża Leona XIV w Bazylice św. Andrzeja Apostoła, sanktuarium Najdroższej Krwi Pana Jezusa Chrystusa w Mantui, porównał życie Marii Ignacji Isacchi do opisu błogosławieństw autorstwa św. Ambrożego. Ukazał je jako „drabinę prowadzącą do świętości”. To „stopnie cnoty”, dzięki którym możemy wznosić się od rzeczywistości niższych ku wyższym. Oznacza to nic innego jak „coraz głębsze wchodzenie w życie Chrystusa”, co podkreślił papież Franciszek w adhortacji „Gaudete et Exsultate”, traktującej o powołaniu do świętości we współczesnym świecie.

Przypomniał słowa papieża, że w błogosławieństwach, będących prawdziwym „dowodem tożsamości chrześcijanina”, Jezus z wielką prostotą wyjaśnił, co znaczy być świętym, gdyż „zarysowuje się w nich oblicze Mistrza, oblicze, które jesteśmy wezwani odzwierciedlać w naszym codziennym życiu”.

Skupienie na edukacji młodzieży

Kard. Semeraro podkreślił, że błogosławiona m. Isacchi wspinając się po tej drabinie przekuła ideał świętości w żywą rzeczywistość.

Proces ten rozpoczął się od jej powołania zakonnego, pielęgnowanego w łonie rodziny, a dojrzał w 1879 roku w Instytucie Sióstr Urszulanek z Somasca. Tam – powiedział kardynał – „szybko dała się poznać ze swoich darów ludzkich i chrześcijańskich, realizując duchowe macierzyństwo poprzez edukację dziewcząt i wykazując niezwykłą umiejętność nawiązywania z nimi więzi oraz zaszczepiania w nich głębokiej pobożności”. W Instytucie pojawiły się „napięcia i trudności”, które ostatecznie skłoniły ją do założenia nowej rodziny zakonnej: Urszulanek Najświętszego Serca. Również w tej nowej sytuacji nie brakowało trudności i nieporozumień, do tego stopnia, że ​​życie Matki Ignazji można by określić mianem drogi pełnej przeszkód.

Serce oddane Bogu

Jej droga jednak nie mogła i nie powinna była zostać przerwana – zauważył kardynał. Nie porzuciła powierzonej jej misji, przeciwnie, była w tym wspierana przez swoje przełożone, a także przez papieża Benedykta XV i Kongregację ds. Zakonników. „Zawsze ufając Opatrzności, pozostawiła nam świadectwo życia oddanego Zgromadzeniu i wiernego powołaniu zakonnemu”. Kardynał podkreślił: „Gdybyśmy mieli zapytać, które z ewangelicznych Błogosławieństw uznać za szczególnie dla niej znaczące, myślę, że moglibyśmy wskazać na to pierwsze  – `Błogosławieni ubodzy w duchu`, które w istocie polega na uznaniu, że nie jesteśmy absolutnymi panami samych siebie, na przyjęciu prawdy, że wszystko jest darem od Boga. To właśnie z tego wewnętrznego ubóstwa, z tego serca oddanego Bogu, nasza Błogosławiona czerpała siłę, by kochać innych i im służyć”.

***

Maria Ignacja Isacchi (właśc. Angela Caterina) urodziła się w 1857 roku w Stezzano, koło Bergamo. W 1879 r. wstąpiła do Instytutu Urszulanek w Somasca i rozpoczęła pracę nauczycielską. W 1889 r. została wikarią generalną zgromadzenia i mistrzynią nowicjuszek.

W 1893 r. wraz z sześcioma siostrami założyła w Gazzuolo koło Mantui wspólnotę, która przyjęła nazwę Instytutu Sióstr Urszulanek Najświętszego Serca Jezusowego. Rok później została jego pierwszą przełożoną generalną. Pod jej kierunkiem zgromadzenie rozwijało działalność edukacyjną, zakładając kolejne placówki.

W 1903 r. popadła konflikt z hrabiną Biancą Liberati Stangą, która próbowała wpływać na decyzje sióstr, i została zmuszona do opuszczenia jej posiadłości. W 1917 r. Isacchi przeniosła dom macierzysty do Asoli. Z kierowania zgromadzeniem zrezygnowała w 1924 r. z powodu choroby. Zmarła 19 sierpnia 1934 r. w Seriate.

Jej życie cechowały głęboka modlitwa, szczególne nabożeństwo do Najświętszego Serca Jezusa, zaufanie Bogu w chwilach próby oraz troska o wychowanie młodzieży i pomoc ubogim rodzinom.