Beatyfikacja patriarchy maronickiego: Eliasz Piotr Hoyek był pasterzem, ojcem, budowniczym i przywódcą

Pasterz oddany modlitwie, ojciec pełen miłości, roztropny budowniczy i przywódca, który potrafił wykraczać myślą poza swoją epokę. Dlatego stał się szkołą wiary, świetlaną kartą w dziejach Kościoła i żywym sumieniem w historii Libanu – mówił w homilii o nowym błogosławionym Eliaszu Piotrze Hoyeku patriarcha Kościoła maronickiego kard. Béchara Boutros Raï. Uroczystość beatyfikacyjna odbyła się w sobotę 25 lipca w libańskim Dimane. Ojca Świętego reprezentował kard. Marcello Semeraro.

Kaznodzieja podkreślił, że uroczystość beatyfikacyjna byłego patriarchy maronitów jest dobrą okazją, „aby uczcić dzieło Boże w człowieku, który całe swoje życie powierzył Opatrzności Bożej, stając się jasnym znakiem w historii Kościoła i Ojczyzny”. Przypomniał, że beatyfikacja Eliasza Piotra Hoyeka nie jest wyniesieniem człowieka do ziemskiej chwały, ale poprzez nią „dajemy świadectwo chwale, jaką Bóg w nim uczynił”.

Kard. Raï zaznaczył, że gdy patriarcha Hoyek w 1905 roku wzniósł siedzibę patriarchalną w Dimane, „wierni już od dawna uznali go za ojca, pasterza, orędownika i człowieka obdarowanego przez Boską Opatrzność”.

Więź maronitów z Rzymem

Patriarcha maronicki skierował słowa powitania i wdzięczności do kard. Marcello Semeraro, prefekta Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, który przybył, „niosąc ze sobą serdeczność Ojca Świętego i dzieląc radość tego błogosławionego dnia”. Kard. Raï dodał, że obecność papieskiego wysłannika „jest znakiem głębokiej wspólnoty łączącej Kościół maronicki z Kościołem rzymskim”. Poza tym jest to świadectwo „sympatii i szacunku”, jakimi Leon XIV darzy Kościół maronicki, który „przez całą swoją historię pozostawał niezachwiany w wierności wierze katolickiej i był wiernym świadkiem Chrystusa”.

Pasterz, przywódca i ojciec

Kaznodzieja przypomniał, że patriarcha Eliasz Piotr Hoyek łączył w sobie „czujność pasterza, mądrość przywódcy, serce ojca i wiarę świętego”. Bóg był w centrum życia nowego błogosławionego, był celem jego misji i źródłem jego siły. Jego życiowym mottem były słowa: Boże mój, Twoja wola. Nigdy nie szukał własnej chwały, lecz wyłącznie chwały Bożej i dobra człowieka, był przepełniony bezgranicznym miłosierdziem. „Każda podjęta przez niego decyzja była owocem modlitwy; każde zajęte stanowisko wynikało ze świadomości oświeconej wiarą, opartej na prawości, sprawiedliwości i pokorze” – mówił kaznodzieja.

Galeria zdjęć (5 zdjęć)

Człowiek Bożej Opatrzności

Kard. Raï przypomniał, że gdy w 1916 roku Libańczycy zmagali się z głodem, Eliasz Piotr Hoyek nie pozostał biernym obserwatorem cierpień swojego ludu. Zawierzył Bożej Opatrzności. „Głęboko wierzył, że Bóg prowadzi Kościół i narody; dlatego nigdy nie ogarnęło go zniechęcenie, nawet w najtrudniejszych próbach” – mówił kaznodzieja. Patriarcha Hoyek „otworzył drzwi Dimane, Bkerké i klasztorów dla głodnych i potrzebujących, posuwając się nawet do zastawienia niektórych dóbr patriarchatu – dodał obecny patriarcha maronitów. – Nazywano go patriarchą ubogich i uciśnionych”.

Człowiek wizji i narodu

Jak podkreślił kard. Raï, patriarcha Hoyek „uważał Liban za misję, a dopiero potem za państwo, i wierzył, że człowiek jest jego najcenniejszym bogactwem”. Nowy błogosławiony „bronił prawa swojego narodu do wolności i godności oraz doprowadził do odzyskania terytoriów, które zostały mu odebrane przez Imperium Osmańskie”. Tym samym zasłużył sobie na miano „Ojca Wielkiego Libanu”. Jest upamiętniany wśród tych, którzy przyczynili się do powstania nowoczesnego państwa libańskiego.

Kaznodzieja dodał, że Eliasz Piotr Hoyek „postrzegał system wyznaniowy jako formę współdziałania różnych wspólnot, zjednoczonych przymierzem pokojowego współistnienia i wzajemnego poszanowania różnic, w ramach państwa opartego na demokracji konsensusowej”.

Człowiek Kościoła

Kard. Béchara Boutros Raï podkreślił również, że nowy błogosławiony niestrudzenie działał na rzecz duchowej, edukacyjnej i społecznej odnowy Kościoła. W 1895 roku założył Zgromadzenie Sióstr Świętej Rodziny Maronickiej – pierwszy żeński instytut życia apostolskiego w Kościele maronickim. „Był przekonany, że edukacja i misja stanowią dwa nierozerwalne wymiary świętości. Promował szkoły, wspierał misje i dzieła miłosierdzia, ponieważ postrzegał Kościół nie jako instytucję przeznaczoną do strzeżenia przeszłości, lecz jako matkę powołaną do budowania przyszłości” – mówił kaznodzieja.

Wśród licznych zasług patriarchy Hoyeka dla Kościoła libańskiego znajduje się także wszczęcie procesów beatyfikacyjnych św. Szarbela, św. Rafki i św. Nimatullaha al-Hardiniego.

Człowiek maryjny

Kaznodzieja zaznaczył, że Eliasz Piotr Hoyek był wielkim czcicielem Matki Bożej. W 1905 roku zbudował sanktuarium Matki Bożej Pani Libanu w Harissie, które zostało zainaugurowane w 1907 roku. „Stało się ono latarnią modlitwy i nadziei dla wszystkich Libańczyków” – podkreślił kard. Raï.

„Wynosząc go do chwały ołtarzy, Kościół głosi przed całym światem, że życie poświęcone Bogu, w służbie człowiekowi i w miłości do ojczyzny, jest życiem godnym tego, by stało się wzorem dla przyszłych pokoleń oraz światłem wskazującym drogę wszystkim tym, którzy pragną uczynić z wiary siłę budującą człowieka i naród” – podsumował kard. Béchara Boutros Raï.

„Ojciec Wielkiego Libanu”

Eliasz Piotr Hoyek urodził się 4 grudnia 1843 roku w Helcie w Libanie. W wieku 16 lat wstąpił do seminarium, studiował teologię w Rzymie, a w 1870 roku przyjął święcenia kapłańskie. W latach 1899-1931 był patriarchą Kościoła maronickiego. Zmarł w 1931 roku w Bkerké. Zapamiętano go jako człowieka dialogu, wielkiej pasterskiej miłości i ewangelicznego ubóstwa. Nie bez powodu nazywano go „Ojcem Wielkiego Libanu”.

W maju 1936 roku, podczas przeniesienia ciała z Bkerké do Ebrine, stwierdzono nienaruszony stan doczesnych szczątków, co potwierdzają oficjalne protokoły z tamtego okresu. To samo zjawisko zostało ponownie potwierdzone 18 kwietnia 2026 roku, podczas kanonicznego rozpoznania relikwii przeprowadzonego w związku z zakończeniem procesu.

Proces beatyfikacyjny, oficjalnie rozpoczęty przez Zgromadzenie Sióstr Świętej Rodziny Maronickiej w 2010 roku, osiągnął ważny etap 6 lipca 2019 roku, kiedy papież Franciszek uznał heroiczność cnót patriarchy i ogłosił go Czcigodnym Sługą Bożym.

Drogę do beatyfikacji patriarchy otworzył uznany przez Kościół cud uzdrowienia Nayefa Abou Assiego, oficera armii libańskiej i muzułmanina pochodzenia druzyjskiego. Mężczyzna cierpiał na przewlekłą obustronną spondylolizę. W 1965 roku obudził się całkowicie zdrowy po śnie, w którym ukazał mu się patriarcha.

Leon XIV zezwolił na promulgowanie dekretu beatyfikacyjnego 22 maja 2026 roku. Papież postanowił również, że wspomnienie liturgiczne nowego błogosławionego będzie obchodzone każdego roku 5 czerwca, w rocznicę jego święceń kapłańskich.

W uroczystości beatyfikacyjnej 25 lipca uczestniczył również prezydent Libanu Joseph Aoun oraz inni przedstawiciele najwyższych władz państwa.