Benedykt XVI ubolewa z powodu zeświecczenia życia zakonnego

Proces sekularyzacji, który czyni postępy we współczesnej kulturze, nie oszczędził niestety nawet wspólnot zakonnych – powiedział Benedykt XVI.

W poniedziałek 18 lutego rano wygłosił on przemówienie na zamkniętym spotkaniu z członkami Rady ds. Stosunków między Kongregacją Instytutów Życia Konsekrowanego i Stowarzyszeń Życia Apostolskiego i Międzynarodowymi Uniami Wyższych Przełożonych Zgromadzeń Męskich i Żeńskich. Wzięli w nim udział także członkowie Rady Wykonawczej obu unii oraz kardynałowie Tarcisio Bertone, sekretarz stanu i Franc Rodé, prefekt Kongregacji.

Komunikat Biura Prasowego Stolicy Apostolskiej z 19 bm. stwierdza, że na zakończenie „szerokiego, braterskiego i niezwykle owocnego dialogu, który umożliwił Ojcu Świętemu pogłębione zapoznanie się z najnowszym stanem różnych aspektów dotyczących życia konsekrowanego”, Benedykt XVI wygłosił przemówienie do swych gości.

Zwrócił uwagę, iż „w dzisiejszym społeczeństwie coraz trudniej jest głosić Ewangelię i dawać jej świadectwo”. „Dotyczy to wszystkich ochrzczonych, ale w sposób wyraźniejszy osób, które Jezus powołuje do naśladowania Go w sposób radykalny na drodze zakonnej konsekracji” – powiedział Benedykt XVI. „Nie należy jednak ulegać zniechęceniu, ponieważ jeśli dziś, jak to słusznie przypomniano, niemało chmur gromadzi się na horyzoncie życia zakonnego, pojawiają się, a nawet stale rosną sygnały opatrznościowego przebudzenia, które napawają pociechą i nadzieją” – dodał papież.

„Jak w każdej epoce nie brakuje dziś szlachetnych dusz, gotowych porzucić wszystko i wszystkich, by objąć Chrystusa i Jego Ewangelię, poświęcając służeniu jej swoje życie w łonie wspólnot naznaczonych entuzjazmem, wielkodusznością i radością” – zauważył Ojciec Święty. Te nowe doświadczenia życia konsekrowanego, jak je określił, cechuje „wspólne pragnienie praktykowanego w sposób radykalny ewangelicznego ubóstwa, wiernej miłości do Kościoła, szczodrego oddania bliźniemu w potrzebie, ze szczególnym wyczuleniem na ubóstwo duchowe, które w sposób wyraźny cechuje naszą epokę”.

Benedykt XVI zwrócił uwagę, że liczne powołania mają te instytuty, „które zachowały bądź wybrały styl życia, częstokroć bardzo surowy, a w każdym razie wierny Ewangelii przeżywanej «sine glossa»”. Wyjaśnił, iż ma na myśli „grupy i ruchy kościelne, w których rodzi się niemało powołań kapłańskich i zakonnych, dziewczęta i chłopców, którzy porzucają wszystko, by wstąpić do klasztorów klauzurowych”. Dlatego, dodał papież, „możemy powiedzieć to z radością, że i dziś Pan nie przestaje wysyłać robotników do swej winnicy i wzbogacać swój lud o liczne i święte powołania”. „Dziękujemy Mu za to i prosimy, aby za entuzjazmem początkowego wyboru (…) szło zaangażowanie wytrwania na autentycznej drodze ascetycznej i duchowej doskonałości, na drodze prawdziwej świętości” – stwierdził papież.

Z drugiej strony, przyznał, nie mogły budzić zaniepokojenia przypadki „zakonów i zgromadzeń o długiej tradycji (…), które w ostatnich dziesięcioleciach prawie wszystkie, zarówno męskie, jak i żeńskie, przeszły trudny kryzys związany ze starzeniem się swoich członków, z mniej lub bardziej wydatnym spadkiem powołań, a czasem także z duchowym i charyzmatycznym 'zmęczeniem’”. „Obok jednak tych trudnych sytuacji, o których trzeba mieć odwagę mówić prawdę, należy odnotować oznaki pozytywnego odrodzenia, szczególnie kiedy wspólnoty zdecydowały się powrócić do źródeł, by żyć w sposób bardziej zgodny duchem założyciela” – mówił Benedykt XVI.

Na zakończenie powtórzył apel, jaki Jan Paweł II skierował do całego Kościoła, by „rozpocząć na nowo od Chrystusa” („Novo millennio ineunte”, n. 29). „Tak! Również instytuty życia konsekrowanego, jeśli chcą zachować bądź odnaleźć swoją witalność i skuteczność apostolską, muszą stale «rozpoczynać na nowo od Chrystusa»” – powiedział papież. Zapewnił swych gości o swojej modlitwie i prosił o przekazanie jego pozdrowień współbraciom i współsiostrom.