Bp Arkadiusz Okroj przewodniczył Liturgii Wielkiego Piątku w toruńskiej katedrze Świętych Janów

Bp Arkadiusz Okroj przewodniczył Liturgii Wielkiego Piątku w toruńskiej katedrze Świętych Janów. W obrzędach uczestniczyli kapłani, siostry zakonne, alumni Wyższego Seminarium Duchownego wraz z moderatorami oraz wierni świeccy. W homilii biskup zauważył że „Jezus nadaje sens bezsensowi”, po czym dodał, że „do bezsensu dał się przybić Ten, który jest źródłem wszelkiego sensu”. Dalej mówił: „Krzyż jest soczewką, która ogniskuje wszelkie bezsensy, które zrodziły się z niedojrzałości, z ludzkiej przewrotności”.

Biskup toruński podkreślił, że jeśli budujemy nasz fundament na Chrystusie, to On pomoże nam znosić cierpienia i trudności: „Jezus, Słowo wcielone, zbawiając nas właśnie w ten sposób sprawił, że cokolwiek z Nim będziemy przeżywać, to będzie miało sens. W takiego Boga wierzymy. Wierzymy w Boga, który obiecuje nam, że jeśli z Nim będziemy przeżywać sytuacje po ludzku absurdalne, sytuacje krzyża, one nie tylko nas nie rozbiją, nie zniszczą, ale staną się budulcem naszej dojrzałości”.

Nawiązując do historii Kościoła, który musiał na przestrzeni lat mierzyć się z wieloma burzami, mówił, że te krzyże mogą być dla nas szansą na wzrost naszej wiary, mówił: „Kościół to ludzie wpatrzeni w Krzyż. Kościół wpatrzony w Krzyż umiał zwycięsko konfrontować się z krzyżami np. z herezjami na przestrzeni wieków. […] Chociaż te sytuacje mogą frustrować, mogą być dla nas szansą i impulsem, by pogłębić naszą religijność i być zachętą, by sięgnąć do dokumentów, komentarzy, do odszukiwania oryginalnych wypowiedzi ludzi Kościoła czy pasterzy, a nie słów wyjętych z kontekstu”.

Biskup Okroj zachęcał: „W czasach próby Kościół potrzebuje ludzi, którzy w ten sposób będą adorować Krzyż”. Zachęcił, aby pokładać ufność w Chrystusie i Jego Krzyżu: „Kościół nie umiera tam, gdzie nie braknie ludzi wpatrzonych w Krzyż; ludzi, którzy zaczynają przemianę świata i Kościoła nie od frustracji, którą osłabiają siebie i innych, ale od siebie, którzy budzą własne dzieci do wiary, modlą się o wiarę dla wnuków, którzy cierpliwie uczą je żyć z Jezusem”.